เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่สี่ ไอ้เจิดเที่ยวชมตลาด

ตลาดตาขาว ทางเทคนิคตาขาวคือคหบดีผู้หนึ่งในสมัยก่อนที่เป็๲เ๽้าขจองที่ดินจำนวนมากในแถบนี้หากเราย้อนกลับไปสังเกตจริงๆคนที่มีที่ดินต้นตระกูลจะเป็๲ขุนนางหรือเ๽้าพระยาอะไรมาก่อนทั้งนั้น คนธรรมดาไม่สามารถถือครองที่ดินได้แม้แต่น้อย

และด้วยกฎหมายการแบ่งปันทรัพย์มรดกทำให้มรดกกระจายไปในเลห่าฐญาติพี่น้องหลายสิบคนทรัพย์สมบัติแตกกระจายไปเป็๞เสี่ยงๆ จนตระกูลกลายเป็๞ครอบครัวนิวเคลียร์และอะตอมและสูญสลายเป็๞ควากซ์ไปในที่สุด

จุดสิ้นสุดของการอยู่แบบกงสีครอบครัวใหย่จุดเริ่มต้นของสังคมทุนนิยมสมัยใหม่

แต่แน่นอน ในยุคสมัยนี้การเดินทางยากลำบากแต่ละคนยังต้องอยู่ติดกับที่ดินอยู่

การขี่ม้าไปมาทั่วหมู่บ้านได้ก็ถือว่าเป็๲คนยิ่งใหญ่แล้วนั่นเอง

“แม่ชะม้อย ดอกเบี้ยยี่สิบบาท “

ผมนั่งในหน้าร้านค้าร้านหนึ่งที่มีคนมาจ่ายค่าดอกเบี้ยที่สูงเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดและในยุคสมัยที่ศาลยังตัดสินว่าการเอาบุตรของคนที่เป็๲หนี้มาไว้ในบ้านเ๽้าหนี้เพื่อจูงใจให้ชำระหนี้นั้นยังไม่ใช่การข่มขู่แต่ประการใด

กฎหมายยังคงเข้าข้างเ๯้าหนี้อยู่และยังไม่เกิดกฎหมายเ๹ื่๪๫การทวงหนี้ที่กำหนดระยะการทวงหนี้และข้อสัญาไม่เป็๞ธรรม

ทำให้พ่อกำนันและผมสามารถกำหนดดอกเบี้ยอัตราเท่าไหนก็ได้

“จ่ายเร็วๆอย่าชักช้าตอนกู้หนี้แทบจะมากราบกราน ตอนจะใช้ยังสำออย”

ไอ้ห้อยไอ้โหนทำหน้าที่กดขี่ข่มเหงชาวบ้านอย่างลูกน้องที่ดี

“เจ๊กฮงยี่สิบห้าบาท”

พ่อค้าร่างอ้วนคนหนึ่งก็มาจ่าย

แต่ไอ้ห้อยไอ้โหนก็หยุดไป

ผมเงยหน้าจากบัญชีมาพวกนี้ก็มากระซิบที่หูของผมว่า

“เ๯้านายๆนงพะงากับผกากรองมาลิบๆโน่นแล้ว”

ผมยิ้มอย่างอ่อนโยนและถีบไอ้ห้อยไอ้โหนจนหน้าคะมำไปคนละที

“ประกาศเก็บเงินต่อไปอย่าไปสนใจเ๹ื่๪๫ที่ไม่เกี่ยวกับพวกเอ็ง”

“อูยเ๽้านายนี่ส้นตี—หนักเหมือนเคย”

ไอ้ห้อยไอ้โหนปัดก้นจากการที่หน้าคะมำไปที่พื้นแต่ก็กลับมาประกาศรายชื่อคนเป็๞หนี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เจ็กฮงยี่สิบห้าบาท”

“อั๊วให้ไปแล้วน่อ อย่ามาโกงอั๊วซี้ซั้วต่า” เจ็กฮงกล่าวอย่างโมโหที่จะโดนเก็บดอกเบี้ยซ้ำ

“เจ็กฮงเดี๋ยวเก็บดอกเบี้ยแล้วมีเ๱ื่๵๹ที่จะคุยด้วยหน่อย”ผมกล่าวกับเจ็กฮงที่กำลังจะหันหลังไป เจ็กฮงก็ไมได้ว่าอะไรแม้จะไม่พอใจผมก็ตาม

...

นงพะงากับผกากรอง พี่สาวน้องสาวดอกไม้งามแห่งคลองตาขาวลูกสาวผู้ใหญ่มั่น ดอกไม้งามประจำตลาดคลองตาขาว แม่แต่ไอ้หนุ่มต่างบางนายอำเภอหน้าขาว และมีคำกล่าวว่าแม้แต่คนในเมือง ก็หลงเสน่ห์แม่นงพะงากับผกากรองผู้นี้จนมาติดพันพวกเธอ

“พี่นงพี่นงดูสิไอ้เจิดมันมองมาทางพวกเราอีกแล้ว”

ผกากรองชี้ให้ดูไอ้เจิดที่มองมาที่พวกเธอท่าทางคิดร้าย

“”รีบๆซื้อของและรีบๆกลับกันเถอะเสียอารมณ์หมดเลย มันต้องเข้ามากวนพวกเราแน่ๆ” สองสาวพยายามซื้อของด้วยความรวดเร็วแต่หลังจากซื้อของเสร็จไอ้เจิดก็ไมได้มาหาพวกนางแต่อย่างใด

แต่กลับเรียกเก็บดอกเบี้ยจนเรียบร้อยและจัดการจดชื่อคนที่ขอกู้ยืมเงินเอาไว้ที่ต้องรอหลังจากที่จัดการเ๱ื่๵๹เก็บดอกเบี้ยคนที่เป็๲หนี้พ่อกนันเรียบร้อยแล้ว

“เจ็กฮง ขนมหวานถ้วยนี้ชั้นเลี้ยงเองจ๊ะ”

สาวน้อยที่ขายขนมหวานทำหน้าไม่ดีที่เห็นพวกไอ้เจิดมากินขนมหลายถ้วยทำท่าจะเบ่งกินฟรี

แต่แปลกใจที่ไอ้เจิดกลับควักเงินจากชายห่อผ้าและจ่ายให้อย่างครบถ้วน

“นี่คือเงินค่าขนม “

ไอ้เจิดหันกลับไปหาคนที่เป็๞หนี้ทุกคน

“ฟังให้ดี มีหนี้สินต้องชดใช้นี่คือสามัญสำนึกของความเป็๲คน เป็๲หนี้ไม่ใช่ต้องตกนรกหมกไหม้ชาติหน้ากลายเป็๲วัวควายและข้าทาสบริวารเ๽้าหนี้ เพื่อทำการชดใช้หนี้ที่ติดค้างเอาไว้”

ศาสนาและความเชื่อที่ทำให้คนที่เป็๞หนี้กินไม่ได้นอนไม่หลับต่างกับคนที่สามารถล้มบนฟูกได้อย่างเชี่ยวชาญทั้งที่เป็๞หนี้พันหรือหมื่นล้านอย่างสมัยปัจจุบัน

ไอ้เจิดยิ้มอย่างพอใจที่ทุกคนที่พยายามจะขอกู้ก้มหน้าด้วยความอับอาย