เวโรนิก้าเพียงยิ้มตอบรับเท่านั้น หลังจากทั้งสองกินข้าวด้วยกันเสร็จก็ไปเอารถและกลับไปที่โรงพยาบาล
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พอไปถึงก็ได้รับแจ้งเหตุฉุกเฉินว่ามีวัยรุ่นทะเลาะกันแล้วเกิดเหตุปืนลั่นขึ้นทำให้มีผู้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ 1 ราย
และาเ็สาหัส 2 ราย ต้องเตรียมเข้าห้องผ่าตัดโดยทันที อาจารย์มีคำสั่งให้แทอูเข้าห้องผ่าตัดสองผ่าตัดผู้ป่วยที่มีรูออกของะุส่วนอาจารย์จะผ่าตัดผู้ป่วยอีกคนที่ไม่มีรูออกของะุเอง
ทุกคนต่างแยะย้ายกันทำหน้าที่ของตัวเองรวมทั้งเวโรนิก้ากับซานก็รักษาวัยรุ่นคนอื่นที่าเ็เข้ามาพร้อมกันในระหว่างนั้นผอ.เฝ้ามองการทำงานของโรงพยาบาลนี้อยู่ห่างๆเท่านั้น และเริ่มเห็นการทำงานที่ทุกคนให้ความร่วมมือเป็อย่างดีและช่วยเหลือกันเป็เหมือนครอบครัวหนึ่ง ทุกคนให้ความสำคัญกับการทำงานและดูมีความสุขกับการทำงานที่นี่มาก โรงพยาบาลเล็กๆนี่ทำให้ทุกคนรักและดูแลช่วยเหลือกันเปรียบเสมือนครอบครัว ผอ.เห็นอย่างนั้นเลยทำให้เริ่มเปลี่ยนความคิดที่จะทำลายทุกคนและโรงพยาบาลนี้ ตอนนี้ผอ.บอนเฮคนนี้ทั้งสับสนและคิดครุ่นมาก
ขณะเดียวกันในห้องผ่าตัดของแทอูมีปัญหาเกิดขึ้น เพราะที่เป็รูออกนั่นไม่ใช่รูที่ะุออก
แต่เป็รูที่โดนแทงจากของมีคมลักษณะดูกลมๆหมอแทอูคิดว่าน่าจะเป็ท่อเหล็กเพราะระแวกที่วัยรุ่นมีเื่กันเป็เขตก่อสร้างจึงทำให้สามารถสันนิษฐานได้ง่าย และได้ทำการโทรปรึกษากับอาจารย์ในระหว่างผ่าตัด อาจารย์บอกให้แทอูผ่าตัดเอาะุออกได้เลย โดยผ่าบริเวณที่มีรูะุเข้าได้ แทอูใกับคำสั่งของอาจารย์เล็กน้อย และถามกลับไปว่า
"ให้ผมผ่าจริงหรอครับ" แทอูพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เบาและใเล็กน้อย
"ทำไมล่ะ นายไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองหรือไง"
"เปล่าครับอาจารย์ ผมแค่ไม่แน่ใจว่าอาจารย์สั่งให้ผมผ่าจริงๆ"
"นี่ มั่นใจในฝีมือตัวเองหน่อย นายน่ะทำได้อยู่แล้วมีอะไรก็โทรมาใหม่แล้วกันนะฉันผ่าตัดอยู่" (วางสาย)
"....................."
"เอาล่ะทุกคนเรามาผ่าตัดและตั้งใจหาะุกัน แค่หาะุเจอก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ" แทอูพูดขึ้นมาด้วยความประหม่าเล็กน้อย
ทุกคนมีความกังวลเล็กน้อยเพราะแทอูยังไม่เคยผ่าตัดหาะุด้วยตนเองถึงแม้จะเคยเป็ผู้ช่วยก็เถอะ แทอูตั้งสติสักพักและลงมือผ่าตัด
เนื่องจากว่าผู้ป่วยกินยาแอสไพรินอยู่เลยทำให้ห้ามเืค่อนข้างยากเพราะเืจะไม่เกาะกันเป็ก้อน การผ่าตัดครั้งนี้จึงใช้เวลานานและทำให้ผู้ป่วยเสียเืไปค่อนข้างมากแต่ยังอยู่ในขอบเขตที่ปลอดภัยอยู่ เวลาผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมงแทอูทำการผ่าตัดได้สำเร็จหลังจากนั้นเขาก็นั่งอยู่ในห้องผ่าตัดด้วยความดีใจและเหนื่อยล้าอย่างมาก
การผ่าตัดครั้งนี้สำเร็จไปด้วยดีทำให้หมอและพยาบาลคนอื่นๆมองเห็นความสามารถของหมอแทอูมากขึ้นและมั่นใจในการผ่าตัดของหมอแทอูมากขึ้นไปอีกในหลายๆด้าน ผู้ป่วยทั้งสองคนพ้นขีดอันตรายแล้วทำให้ทุกคนดีใจมากและออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับพูดคุยถึงความกังวลที่มีก่อนหน้านี้ อย่างที่หมอแทอูบอก "ถ้าหาะุเจอก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ"
ถึงแม้น้ำเสียงของหมออาจจะดูเป็กังวลและประหม่าเล็กน้อยแต่ก็ทำมันได้จนสำเร็จ แทอูรู้สึกเหมือนเป็การท้าทายตัวเองไปในตัวด้วย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับมันกลับรู้สึกว่าอยากทำมากขึ้นและทำในหลายๆอย่างที่ยังไม่เคยทำด้วยตัวเอง รวมถึงการจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง
1K
