ร้อนแหะปวดเมื่อยตามตัวจังแค่นอนเล่นแพร๊บเดียวเอง แต่เอ๊ะเดี๋ยวนะเรานอนหนุนหัวกับรากไม้ต่างหมอนนี่ สงสัยจะดิ้นแรงไปหน่อยฝันเพลินๆ
"อู้ย..เจ็บๆ"
อาการปวดระบมตามร่างนี้มันอะไรกันแถมยังแสบตามิัอีก พอลืมตาขึ้นพบกว่าตัวเองนอนแผ่ร่างอยู่บนพื้นทราย พยายามนึกอยู่ว่าตัวเองไปทำอะไรมา ทำไมถึงเนื้อตัวมอมแมมอยู่ในทุ่งหินน้อยใหญ่บนเวิ้งทรายขาวโพลนที่แปลกตา
"นี้เราอยู่ที่ไหนกันเนี้ย?" พยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออกสักที "ฮะโหล..ตาา...ยายยย..." ะโร้องสุดเสียงแต่ก็ไร้การตอบกลับ "เฮ้อ.."
การถอนหายใจยาวๆไม่ได้ช่วยให้อาการมึนๆงงๆสบสนนี้หายไปได้ ไม่คิดจะเชื่อเลยว่าตัวเองโดนเอเลี่ยนจับมาปล่อยลงแถวทะเลทราย
"ช่วยด้วยยย!!" เสียงแหลมเล็กร้องเรียกให้ช่วย "ช่วยด้วยๆใครก็ได้ช่วยที!!"
ผมรีบลุกขึ้นวิ่งไปตามต้นทางเสียงเพราะคิดว่าใครคงไม่ะโร้องเล่นๆแน่ มีคน้าให้ช่วยอยู่ใกล้ๆ พอไปถึงก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่พบตรงหน้าอีกครั้ง มนุษย์มดตนหนึ่งตกหลุมทรายหาทางไต่ขึ้นไม่ได้
"ท่านๆช่วยข้าด้วย" มันมองหน้าเราดวงสายตาวิงวอน
"แล้วทำไมนายไม่ขยับตะกุยตะกายปีนขึ้นมาล่ะ"
"ขยับไม่ได้ท่าน” มันพูด “ประเดี๋ยวมันจะรู้ตัว"
"ตัวอะไรรู้ตัว?" ผมเอ่ยด้วยท่าทีสงสัย
"นี้เป็หลุมแมลงช้าง ถ้าแมลงเล็กอย่างข้าตกลงมายังไงก็ไต่ขึ้นไม่ได้ ต้องกลายเป็อาหารให้มันสถานเดียว"
"แล้วจะให้ช่วยยังไง… " พูดยังไม่ทันจบไอเดียผมก็พุดขึ้น
หลุมนี้อาจะไม่ลึกเท่าไรนักแต่เพราะเป็หลุมทรายถ้าไม่มีอะไรให้เกาะจับยังไงก็ปีนขึ้นไม่ได้แน่ ผมถอดเสื้อยืดกีฬาสีที่ใส่อยู่ออก กะจะโยนปลายอีกข้างไปให้เ้ามดจับแล้วฉุดดึงขึ้นอย่างรวดเร็ว
"นี่!..ฉันจะหย่อนเสื้อลงไปให้นายจับอีกปลายเอาไว้นะ ละเดี๋ยวฉันจะดึงขึ้นมา"
"ขอบคุณมากนายท่าน.."
"อย่าพึ่งพูดเอ่ารอรับ"
เสื้อที่หย่อนลงไปยาวไม่พอแถมยังไปสะกิดเม็ดทรายให้ไหลลงบางส่วน หัวใจเ้ามดจะวายเอายังดีที่ไม่มีอะไรโผล่ขึ้นจากก้นหลุม เห็นดังนั้นแล้วจึงตัดสินใจบอกเตรียมให้เ้ามดทำอีกครั้ง
"เอาใหม่ฉันจะนอนมอบดีๆ ทันทีที่หย่อนเสื้อลงไปนายะโจับทันทีเลยนะ"
"มันจะดีเหรอพลาดมานี่..."
"ต้องเสี่ยงแล้วมั่นใจหน่อย เอาละนะรอสัญญาญ" ไม่อยากให้มีความลังเลผมเลยพูดตัดบทเ้ามด "1..2..."
"เดี๋ยว!!ๆ"
"3!! โดด!!"
สิ้นสุดนับสามเ้ามดะโยืดแขนข้างหนึ่งจากสี่คว้าจับผืนเสื้อเอาไว้ได้ เมื่อมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นแมลงช้างที่นอนนิ่งอยู่ใต้ดินจึงโผล่หัวพุ่งพรวดขึ้นมาตามสัญชาตญาณ เคี้ยวของมันมีขนาดใหญ่โตกว่าหัวรูปทรงคล้ายพรั่วเป็นั้นเท่าตัว เคี้ยวโค้งเรียวมีหยักแหลมราวดาบซามูไรอันคมกริบ เป็โชคดีของเ้ามดผมออกแรงเหวี่ยงเขาจนตัวลอยขึ้นเหนือพื้นดิน
"พ้นแล้ว!!"
"เย้!!" เ้ามดหล่นลงพื้นดังตุบ "ขอบคุณมาก ขอบคุณมากๆ นายท่าน"
"ไม่เป็ไร..เลิกพูดขอบคุณซํ้าๆแบบนั้นเถอะ"
"ขอรับนายท่าน"
เ้ามดนี่พูดท่านๆมันทำให้ผมรู้สึกเป็คนสำคัญ รู้สึกได้รับการเคารพยกย่องซึ่งแตกต่างกับที่เคยจำได้ ว่าแล้วก็นึกขึ้นได้เรามาอยู่ที่นี้ได้ยังไงแล้วมดนี้พูดได้ั้แ่เมื่อไร เอ๊ะหรือว่าเราจะถูกมนุษย์ต่างดาวลักพาตัวมาทิ้งดาวอื่น
"นี่เ้ามดนายชื่ออะไร? ฉันชื่อโต"
"ข้าน้อยไม่มีชื่อหรอกขอรับนายท่าน'โตโต้' "
"แค่โตก็พอ" ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ในใจก็คิดว่า เออ มันเท่กว่าโดนล้อว่าหัวโตเยอะเลย "อ่าวแล้วมาจากไหนมีรังให้กลับมั้ยที่รังมีข้าวให้กินป่ะ?" ผมถามต่อ
"ไม่มีท่าน หมายถึงข้าไม่มีความทรงจำอะไรเลย ข้าจำได้แค่ตัวเองตื่นขึ้นแถวๆตีนเขาแค่นั้น"
อะไรกันเนี้ยไม่ได้มีแค่เรางั้นหรือที่จำอะไรไม่ค่อยได้ หรือนี้คือฝีมือเอเลียนจริงๆ ผมมองออกไปที่ทิวเทือกเขาสูงใหญ่เทียมฟ้าซึ่งมีแต่กลุ่มเมฆหนาเตอะล้อมรอบ ดูเหมือนเทือกเขานี้จะโอบล้อมที่นี้ไว้ เื้ัเราทั้งสองนั้นคือผืนทะเลกว้างใหญ่ไพศาล และที่สูงเด่นกว่าสิ่งอื่นใดนั้นต้นไม้ใหญ่สูงเสียยิ่งกว่าเทือกเขา ความรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆนี้
"ลองไปที่นั้นดูก่อนดีกว่า"
"ที่นั้นนี้หมายถึงต้นไม้ั์ใช่มั้ยขอรับนาย?" เ้ามดผายมือไปทางดังกล่าว
"ใช่ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าตากแดดอยู่กลางทุ่งทราย"
"ข้าเป็หนี้ชีวิตท่าน ข้าขอติดตามท่านไปด้วยได้มั้ยขอรับ"
มีคนติดตามเอาไว้คอยรับใช้ด้วยมันก็ดี คิดได้ดังนั้นจึงตกลงยอมให้เ้ามดตามมาได้ แต่จะให้เรียกเ้ามดๆอย่างเดียวก็กะไรอยู่ จึงถือวิสาสะตั้งชื่อให้กับเขาว่า 'บลูส์' ไปมั่วๆไม่ต้องคิดหาความหมายเยอะและดูเหมือนว่าเขาจะชอบด้วย เราทั้งสองก้าวย่างเท้าเปล่ายํ้าลงบนทรายร้อนเดินทางมุ่งตรงไปยังต้นไม้ั์ หารู้ไม่ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมองอยู่ในถํ้าแถวตีนเขาไม่ไกลนัก
~~~~~~~~~~
สักพักไม่นานหลังเดินฝ่าพื้นทรายร้อนลวกเท้าจนจะสุข ครึ่งทางแล้วนะได้แต่บอกตัวเองให้ทนไว้แต่เมื่อถึงจุดหมายแล้วจะให้ทำอะไรต่อไปก็ยังไม่รู้ จู่ๆนั้นเองเ้ามดบลูส์ที่เดินตามหลังอยู่ก็พุ่งกระแทกเข้าให้จนล้มตัวปลิวไปกันคนละข้าง มีอะไรบ้างอย่างปะทะพื้นอย่างรวดเร็วจนทรายกระจายฟุ้ง
"เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?..." อุทานไม่ทันขาด สัตว์เลื้อยคลานตัวบักเอกยืน 4 ขาจังก้าประจันหน้าแต่ไม่ไกลตัวนัก
"นายท่านวิ่ง!!" เ้าบลูส์ะโ แต่ถึงไม่บอกก็รู้
แย้ตัวั์มีหงอนเหมือนไก่แถบที่สีข้างลำตัวมีพังพืดส้มแปรดเด่นชัด มันกำลังแย้มปากเตรียมจะยืดลิ้นหวังจับเรากินเป็อาหาร ช้าอยู่ใยล่ะเราทั้งคู่รีบลุกวิ่งหลบนัดสองที่ตามมาได้
"วิ่งซิกแซ็กๆ"
"เว้ออ.."
เราทั้งสองวิ่งซิกแซกสลับกันไปมา ไร้รูปแบบให้มันสบสนจนจับทางไม่ถูก เผื่อเพิ่มโอกาศรอด สถานการณ์นี่ราวกับตกอยู่ท่ามกลางสนามรบ หลบห่าะุปืนใหญ่กับะเิ นัดสาม นัดสี่ ห้า หก
"นะ.. นะนายท่านนั้น!" เ้ามดชี้มือไปที่กลุ่มกองก้อนหินก้อนดินเยื้องซ้ายมือ
"ไปหลบในซอกหินกัน!"
เราทั้งคู่วิ่งเฉียงมุ่งตรงไปที่ๆคาดหวังว่าจะสามารถใช้หลบได้ หวังว่ามันจะมีอะไรให้เราสามารถใช้ป้องกันตัวได้นะ เพราะตอนนี้เริ่มจะหมดแรงวิ่งต่อไปเต็มทีแล้ว เ้าแย้ประหลาดมันวิ่งตามก้นมาติดๆย จะไม่ไหวแล้ว
"อีกนิดเดียวจะถึงแล้วขอรับ"
เส้นเป็ตายระยะห่างไม่ต่างกันนักแค่ไม่กี่ก้าวก็จะได้เข้าไปหลบในซอกหินหน้าแล้ว กลับกันถ้าหันหลังก็อีกแค่ไม่กี่ก้าวที่จะต้องตกลงไปอยู่ในท้องสัตว์ประหลาดนี้
"โดดเลย!!"
"อะไรนะนาย?"
"ะโเร็ว!!"
จะมาหูไม่ดีอะไรตอนนี้ผมพุ่งะโสุดแรงไม่สนใจเ้ามด ฟิ้ว พุ่งตรงเข้าซอกหลืบเล็ก ดเหมือนเ้ามดจะพึ่งเข้าใจมันพุ่งะโตามหลังเล่นเอาซะเ้าแย้ั์หน้าหงอนหน้าทิ้มดินฟุ้งกระจาย มันพยายามยัดปากเข้ามาแต่ไม่ถึง
"วู้!!" เ้ามดโห้ร้อง "เป็ไงล่ะสมหน้านํ้าคิดจะกินข้ากับนายข้ารึ กินทรายไปแทนสิ" ไอ้เ้าบลูส์เตะทรายใส่ประชด
"นี้ๆเข้ามาๆอย่าไปซ่านัก ฮ่าๆ" ผมเอ่ยประชดใจจริงก็อยากทำบ้างแหละ
บลูส์หันกลับมาใบหน้าที่ยิ้มแย้มเมื่อกี้ ดูเปลี่ยนสีหน้าเป็หวาดกลัวอะไรบางอย่าง
"นะ..นะนาย" เขาชี้นิ้วไปที่ข้างหลัง
"เอาอีกแล้วตะกุกตะกักอยู่นั้น" ผมละเบื่อกับนิสัยนี้ของเขาจริงๆ
พอหันหลังกลับไปดู สิ่งที่เขาชี้ให้ดูเป็แค่ลายก้อนหินเอง มันเป็ลายแปลกๆคล้ายแมลง แต่เห้ยมันขยับได้ นั้นไม่ใช่ลายของหินมันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของหินแค่ผิวดูคล้าย มันขยับแขนขาแปดข้างและก้ามคู่ใหญ่ออก พร้อมชูหางทั้งสามที่มีตะขอเหล็กในแหลมคมสยายออกขู่ เผยร่างจริงออกมาให้เห็นใบหน้าและดวงตาดุร้ายของสัตว์มีข้อปล้องตัวใหญ่
"มะ..มะแมงป่อง!!" ผมยืนตะลึงอยู่ครู่แข้งขาแข็งไม่มีแรงขยับ
"ระวังมันกำลังจะต่อย" เ้าบลูส์ร้องบอก "หลบเร็วนาย"
"เห้ย..!!"
~~~~~~~~~~
โปรดติดตามตอนต่อไป
~~~~~~~~~~
-ปล.-
พอเขียนตอนที่ 5 แล้วอัพเสร็จอะไรเสร็จแล้วเนี้ย จะขอเบรกไว้ก่อนนะครับ เพราะผมมีโปรเจ็คจะทำ เื่สั่นสัก 2 เื่ ถ้าเป็ไปได้นะครับ ผมอยากจะเก็บเกี่ยวเอาในตรงจุดนี้ด้วยก็เลยอยากจะบอกกล่าวกันไว้ก่อน..^^
8K
![[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775308427_81813753.webp)
