โจวจื่อหยวนที่มองไปที่ใบหน้าไร้อารมณ์ของอาเข่อก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
นางเป็ใครกันแน่นางปลอมตัวเก่งขนาดที่ว่าเคราที่ขึ้นบางๆ นั้นเหมือนกับของจริงมาก
หากวันแรกนางไม่ลืมเอาถุงหอมออกเขาก็คงคิดว่านางเป็หนุ่มน้อยหน้าใสเท่านั้น
ส่วนคนที่กำลังถูกเป็ห่วงอยู่ก็นั่งดูวิดีโอจากโดรนล่องหนที่คอยติดตามท่านเหมาและรอดูแผนการว่าเขาคิดจะจัดการร้านของนางอย่างไร
โดรนล่องหนนี่มีประโยชน์จริงหลอกผีคนก็ได้ ช็อตไฟคนก็ได้ยิงอาวุธใส่ก็ได้ติดตามคนก็ได้
“แล้วแกมีประโยชน์อะไรบ้างล่ะอาไคว่” อาเข่อ
“ถ้ากระผมได้เป็คน” อาไคว่
“เลือกเอาระหว่างเด็กผู้หญิงกับเหยี่ยว” หยวนเข่อชิง
“เป็เม่นน้อยนี่ก็ได้ขอรับ” อาไคว่
“เอาเถอะเอาไว้มีโอกาสข้าจะให้เ้าเป็ชายหนุ่มรูปงามเลยดีมั้ย” อาเข่อ
“คุณนะ คุณชายขอรับต้องกลับกันแล้ว” ลู่จื่อ
“อ้อ” หยวนเข่อชิง
“นั่นอะไรเหรอเ้าเอ้อขอรับ” ลู่จื่อ
“กระดานชนวนธรรมดาที่ข้าเอาไว้วาดรูปเล่นน่ะ” หยวนเข่อชิงเอาแท็บเล็ตยัดใส่เสื้อ
“ขอรับ” ลู่จื่อ
“อาชางเ้าลองหาปูนขาวไว้ให้ข้าสักหน่อยนะ” อาเข่อสั่งลูกน้องก่อนไป
“ขอรับ” อาชาง
“อาชางผักหมดหรือยัง” เหรินอวี้
“วันนี้หมดแล้วขอรับหากท่าน้าต้องมาให้เร็วหน่อย” อาชาง
“แหมอยากกินผักสดจัง” เหรินอวี้
“ต้องขออภัยด้วยขอรับแต่ว่านายท่านเพิ่งเอาผักดองมาให้ขายคราวนี้ก็อร่อยนะขอรับท่านอยากลองชิมหรือไม่” อาชาง
“ได้สิไหนขอข้าลองหน่อย” เหรินอวี้ผู้ตกเป็เหยื่ออาหารของร้านเข่อเหนิงที่ไม่มีครั้งใดที่มาแล้วจะไม่ได้ของดีติดมือไป
ส่วนทางหยวนเข่อชิงที่กำลังจะกลับเข้าจวนก็พบว่าประตูด้านหลังมีความวุ่นวายเพราะเต้าหยินที่ได้รับคำสั่งมาให้เข้ามาชำระล้างิญญาบาปที่จวนอนุก็ถูกเหลยอี้ห้ามไม่ให้เข้า
ตอนนี้นอกจากคำสั่งของอนุหยวนแล้วเขาไม่ฟังผู้ใดทั้งสิ้น
“ทำอย่างไรดีล่ะเ้าคะถ้าเป็อย่างนี้เราก็เข้าจวนไม่ได้กันพอดี” ลู่จื่อ
“อาไคว่” หยวนเข่อชิง
หลังจากนั้นสักพักบรรดาผู้ขมังเวทย์ก็กระเจิงไป
“ลางร้ายิญญาอาฆาตแรงเกินไป” เต้าหยิน
ตูม! เสียงะเิดังขึ้นของสำหรับประกอบพิธีก็กระจายออกและพุก็ลอยขึ้นฟ้าเสียงดังสนั่นทำเอาเ้าหน้าที่ต้องเข้ามาตรวจดูก็พบว่าเต้าหยินผู้นี้ที่แท้เป็นักมายากลต้มตุ๋นคนไปทั่วนี่พยายามจะมาหลอกหลวงจวนท่านอ๋องด้วย
ทั้งหมดจึงถูกลากออกไปหลังจากเหตุการณ์สงบ
“ท่านเหลยวันนี้ท่านเหนื่อยแย่” หยวนเข่อชิง
“เป็หน้าที่ขอรับ” เหลยอี้
“ขนมเ้าค่ะ” ลู่จื่อยื่นขนมให้เช่นเดิม
“ขอบคุณอนุหยวนเ้าด้วยลู่จื่อ” เหลยอี้รับขนมมา
แม้จะเป็คนที่หน้าตาดุดันมีหนวดเคราแต่ใครจะรู้ว่าเขาชอบกินขนมหวานเป็ที่สุด
“คุณหนูคนพวกนั้นปากบวมเหมือนชายรองเลย” ลู่จื่อ
“แถวนี้มีต้นไม้ที่เกสรเป็พิษอยู่ชื่อต้นล่องหน” หยวนเข่อชิง
“จริงหรือเ้าคะมันอยู่ไหนกัน” ลู่จื่อ
“เ้ามองไม่เห็นหรอก” หยวนเข่อชิง
“แล้วอย่างนี้จะระวังอย่างไรได้ล่ะเ้าคะ” ลู่จื่อรีบเดินมาชิดตัวเ้านาย
สายตาก็ระแวดระวัง
“วางใจเถอะเกสรของมันเป็อันตรายต่อคนคิดชั่วเท่านั้น” หยวนเข่อชิง
“อ้อเช่นนั้นค่อยโล่งใจหน่อย” ลู่จื่อคลายมือจากชายเสื้อหยวนเข่อชิง
“เ้าคิดว่าเ้าจะไม่โดนเหรอ” หยวนเข่อชิง
“ไม่โดนแน่นอนเ้าค่ะข้าไม่เคยคิดชั่วแม้ว่าบางครั้งจะคิดไม่ดีเท่าไหร่” ลู่จื่อ
“คิดไม่ดีเหรอ” หยวนเข่อชิง
“ก็เหล่าชายารองและอนุทั้งสี่นั่นแหละเ้าค่ะบางทีข้าก็อยากเอาคืนพวกนางที่ทำร้ายท่านให้สาสม” ลู่จื่อ
“พวกนั้นปล่อยให้ข้าทำเถอะ” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูท่านไม่ควรไปยุ่งกับพวกนางนะเ้าคะพวกนั้นน่ะมีไทเฮาหนุนหลังอยู่” ลู่จื่อ
“ทำไมไทเฮาถึงไม่ชอบข้า” หยวนเข่อชิง
“นางอยากให้ท่านเป็สนมมากกว่าเพราะนายท่านนั้นร่ำรวยมากแต่ท่านอยากแต่กับท่านอ๋องถือว่าเป็การขัดพระประสงค์เ้าค่ะ” ลู่จื่อ
“ท่านอ๋องไม่ใช่ลูกของนางใช่มั้ย” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูท่านลืมไปแล้วจริงๆ เหรอเ้าคะ” ลู่จื่อ
“เื่อะไร” หยวนเข่อชิง
“ก็เื่ลูกรักลูกชังยังไงล่ะเ้าคะ” ลู่จื่อ
ไทเฮาและฮ่องเต้องค์ก่อนนั้นรักกันมากอย่างน้อยก็ไทเฮาที่ยึดติดฮ่องเต้มากตอนนั้นฮ่องเต้เป็รัชทายาทและไทเฮาก็ตั้งครรภ์ท่านอ๋องแต่ฮ่องเต้องค์ก่อนต้องออกรบและสิ้นพระชนม์ในสนามรบในวันเดียวกับที่องค์ชายน้อยฉินมู่หยางถือกำเนิด
เพราะเชื่อโหรที่บอกว่าองค์ชายน้อยมีดวงพิฆาตผู้ให้กำเนิดนางจึงเกลียดฉินมู่หยางจนเกือบฆ่าเขาด้วยมือตัวเองดีที่ฮ่องเต้เข้ามาห้ามไว้และให้ฮองเฮารับเป็ผู้ดูแล
นางเกลียดมู่อ๋องขนาดที่ว่าแค่เห็นหน้าก็หน้ามืดโทษว่าเขาทำให้พระราชบิดาตแม้พิธีต่างๆ คนที่จัดการจึงเป็ฮองเฮา
และเมื่อไม่สามารถฆ่าเขาได้ก็ทำลายเขาด้วยการหยามเกียรติในทุกทางแต่ฉินมู่หยางได้ชื่อว่าเป็อัจฉริยะที่เก่งไปในทุกทางดังนั้นนางจึงจับให้เขาแต่งงานกับบุตรนอกสมรสและหลิงชั้นต่ำ
เพียงแต่ไม่สามารถกำหนดชายาเอกให้เขาได้จึงจับเขาแต่งงานกับหญิงเ่าั้จนหมดทุกตำแหน่งพอฮ่องเต้จับเขาแต่งงานกับสามัญชนนางควรจะพอใจแต่สามัญชนผู้นั้นบุตรีมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในต้าฉิน
หากเปรียบในเื่สมบัติแล้วสถานะนางสูงกว่าองค์หญิงองค์ไหนในต้าฉินนี้ทั้งมีรูปร่างหน้าตาที่งดงามเช่นนั้นจะให้มู่อ๋องได้ดีได้อย่างไร
“ถูกเกลียดเหมือนกันเหรอ” หยวนเข่อชิง
“แค่ท่านอ๋องทั้งเก่งทั้งหล่อมากเลยนะเ้าคะ” ลู่จื่อ
“เ้าเคยเห็นเหรอ” หยวนเข่อชิง
“ก็เห็นจากรูปที่คุณหนูประมูลมานั่นไงล่ะเ้าคะ” ลู่จื่อ
“ใช่ตัวจริงเสียที่ไหนมีสิบรูปหน้าไม่เหมือนกันสักรูปแล้วก็ไม่เห็นจะหล่อเลยบางรูปก็หน้าตาจิ้มลิ้มเกินบางรูปก็หล่อเข้มเกินผิดธรรมชาติเกินจริงทุกรูป” หยวนเข่อชิง
“แต่คุณหนูก็รักและเทิดทูนท่านอ๋องมากเลยนะเ้าคะแม้ว่าเขาจะทิ้งท่านไปรบในคืนแต่งงานท่านก็เข้าใจเขาทุกอย่าง” ลู่จื่อ
“ตอนนั้นข้าโง่” หยวนเข่อชิง
ต่อให้เคยช่วยชีวิตก็เถอะมันก็เป็แค่ความประทับใจวัยเด็กเท่านั้นอายุสิบห้ากำลังโตเป็สาวหยวนเข่อชิงเอ๋อหยวนเข่อชิงเ้าจะรู้จักความรักได้อย่างไรข้าที่อยู่บนโลกนานกว่าเ้ายังไม่รู้เลย
ในที่สุดก็ถึงวันเหมายันซึ่งเป็วันที่เวลากลางวันเท่ากับกลางคืนและเป็วันที่บอกว่าเป็การเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเป็ทางการ
ที่จริงวันนี้มีการบวงสรวงบรรพบุรุษหยวนเข่อชิงจึงให้ปิดร้านแล้วให้ทุกคนได้พักแต่ในจวนของนางกลับไม่มีการเคลื่อนไหว
“คุณหนูเ้าคะ” ลู่จื่อเดินประคองถ้วยทังหยวนมา
“ขอบใจ” หยวนเข่อชิง
“ป่านนี้ของน่าจะถึงท่านอ๋องแล้วกระมังเ้าคะ” ลู่จื่อ
“อร่อยดีนะไม่หวานไป” หยวนเข่อชิง
หยวนเข่อชิงนั่งอย่างสงบเป็่ใกล้เทศกาลคริสต์มาสที่นางเกลียดแล้วจำได้ว่าวันหนึ่งในชาติที่แล้วนางแอบไปดูพ่อแม่ว่าจะอยู่กันอย่างไรหลังจากที่นางทำให้ธุรกิจมีปัญหา
แต่ปรากฏว่าพวกเขาฉลองวันคริสต์มาสด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มกับบรรดาลูกๆ ที่สุขภาพดีของพวกเขา
“คาดหวังอะไรเขมิกา” เขมิกาใช้คำสั่งให้หุ่นยนต์พาเธอกลับบ้านวันนั้นเป็วันที่เธอเริ่มคิดเื่การทำเครื่องฟื้นฟูร่างกายและเตาปฏิกรณ์ย่อย
อยากรู้นักว่าถ้าเธอหายดีและกลับมาแข็งแรงพ่อแม่จะกลับมารับเธอมั้ยแค่ก็ช่างมันเถอะเธอไม่จำเป็ต้องมีพวกเขาอีกต่อไปนั่นเป็วันสุดท้ายที่เธอจะคิดถึงพวกเขา
287
