ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

กานต์เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องทำงาน เขานั่งไม่ติด คิดไม่ตกหากธามวัตได้ยินคลิปเสียงของมีนาแล้วเขาจะทำอย่างไร

เขากับธามวัตต้องขาดกันอย่างไม่มีวันมองหน้ากันติด ธามวัตจะต้องโกรธและแค้นเขา แต่สิ่งที่เขากลัวมากที่สุดคือ ความจริงที่น้ำฟ้าตาย!

"ไอ้ธาม ทำอะไรอยู่วะ" กานต์ยกโทรศัพท์โทรหาธามวัตเพื่อประเมินสถานการณ์

"กูอยู่บริษัท มึงมีอะไร" ธามวัตตอบเสียงเรียบ

"ทำไมเสียงมึงดูเครียดๆวะ มีอะไรรึเปล่า" กานต์เอ่ยต่อ

"กูปกติดี ไม่ได้มีอะไร ว่าแต่มึงโทรมาทำไม" ธามวัตถามกลับ

"ตอนแรกว่าจะชวนมึงแดกเหล้า แต่ไม่ต้องละ กูมีนัดแทรกเข้ามาพอดี!" กานต์เอ่ยอย่างสดใส

"เออ แค่นี้!" ธามวัตพูดพร้อมตัดสาย

จากที่พูดคุยกัน ดูเหมือนธามวัตยังไม่รู้ เพราะฉะนั้นเขาต้องรีบกำจัดมีนาก่อนที่จะสายไป

แล้วอีกอย่างธามวัตกับมีนาทะเลาะกันขนาดนี้ น่าจะขาดกันแน่นอน คราวนี้ก็จะยิ่งง่าย หากมีนาหายตัวไป!

มีนากลับมาบ้านธิตินันท์เพื่อมาเก็บข้าวของทุกอย่างออกจากบ้านหลังนี้ เธอกวาดตามองไปรอบๆห้องนอนของธามวัต

รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ความรักที่เธอมีให้เขา ถูกบดขยี้ไม่มีชิ้นดี นอกจากเขาจะไม่เคยเห็นค่าของมัน เขากลับรังเกียจกล้ำกลืนฝืนทนแทบไม่ไหว

คนเราแค่ไม่รักกันก็ว่าเจ็บแล้ว แต่แกล้งทำเหมือนรักกันกลับเจ็บยิ่งกว่า

เธอพอแล้วกับทุกอย่าง พรุ่งนี้เธอจะไปลาออกจากโรงพยาบาล แล้วบินกลับออสเตรเลียไปหาคนที่เธอรักที่สุด คนที่เธอทิ้งเขามาเกือบหกเดือนแล้ว

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น พี่กานต์!

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน!" กานต์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"มีนาไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ทั้งนั้น!" มีนากำลังจะกดตัดสาย

"พี่รู้เรื่อง'ลูก'ของมีนากับไอ้ธามแล้วนะ!!!" กานต์ตอบกลับมาอย่างผู้ชนะ

มีนาแทบหยุดหายใจ!!!

ไม่!! เขารู้ได้ยังไง!!

"พี่กานต์เอาอะไรมาพูด!!" มีนาเสียงสั่นเครือ

"น้องธีร์ อายุ 4 ขวบ 9 เดือน! แหม่ช่างเป็นอายุที่พอเหมาะพอเจาะจริงๆ" กานต์หัวเราะอย่างสะใจ

"พี่ต้องการอะไร!!" มีนาโกรธจนสั่นไปทั้งตัว

"มีหลานทั้งคน พี่ก็ต้องแสดงความยินดีสิครับ แต่เอ..ทำไมพ่อของหลานพี่ไม่รู้เรื่องนี้เลยนะ" กานต์เอ่ยปนขำขัน

"พี่กานต์!! ห้ามแตะต้องลูกของมีนาเด็ดขาด!!" มีนาแค้นจนน้ำตาไหลออกมา

"ถ้างั้นก็มาเจอพี่ เอาคลิปเสียงนั้นมาด้วย พี่สัญญาว่าจะไม่บอกไอ้ธาม ส่วนมีนาก็ลบคลิปต่อหน้าพี่แค่นั้น วิน-วิน"

"ได้! ให้มีนาไปเจอพี่ที่ไหน!" มีนาสูดหายใจเข้าพยายามอดกลั้นกับกานต์จนถึงที่สุด

"คอนโดฟ้า อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน!" กานต์เอ่ยจบพร้อมตัดสาย

ตอนนี้มีนาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เรื่องเดียวที่เธอกลัวที่สุดคือ ลูก ลูกของเธอกับธามวัต เธอไม่ยอมเด็ดขาดหากใครจะมารังแก หรือทำร้ายลูกของเธอ

โดยเฉพาะพ่อของเขา ที่รังเกียจเธอยิ่งกว่าอะไร หากรู้ว่ามีนาแอบซ่อนลูกของเขาไว้ เขาคงโกรธและเกลียดเธอมากขึ้นไปอีก และที่กลัวที่สุดคือ เขาจะแย่งลูกจากเธอไป

มีนาวางแผนที่จะบอกเรื่องลูกกับธามวัตหลังจากที่เคลียร์เรื่องของกานต์และน้ำฟ้า แต่ทุกอย่างกลับพังไม่เป็นท่า เพราะความจริงที่ว่า หัวใจของธามวัตมีเพียงน้ำฟ้าคนเดียว ต่อให้เธอรักเขามากแค่ไหน ก็ไม่สามารถแทนที่น้ำฟ้าได้เลย และมีนาไม่อยากเอาลูกมาเป็นข้ออ้างในการดึงธามวัตให้อยู่กับเธอ

มีนายืนอยู่หน้าคอนโดน้ำฟ้า เธอมาที่นี่รอบที่ห้าแล้ว แต่เธอไม่เคยขึ้นไปข้างบนห้องนั้นตอนกลางคืน

เธอยืนนิ่งอยู่สักพักแล้วสูดลมหายใจเข้าอย่างเต็มปอด วันนี้จะจบทุกอย่าง แล้วจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก!

มีนาเคาะประตูห้อง '2020'

คลิก~

กานต์เปิดประตูให้เธอเข้ามา ภายในห้องถูกเปิดไฟไว้อย่างสลัวๆพอมองเห็นทางเดิน และเหล้าที่ลดไปกว่าครึ่งขวดวางอยู่บนโต๊ะหน้าทีวี

"ฟ้าคงเหงาน่าดู ไม่มีใครมาเยี่ยมตั้งหลายปี" กานต์เอ่ยเหมือนคนเริ่มเมา

"มีนาจะลบคลิปให้เดี๋ยวนี้ แล้วพี่กานต์ก็ห้ามบอกเรื่องลูกมีนากับพี่ธามเด็ดขาด!" มีนารีบพูดขึ้นก่อนที่เขาจะเมาไปมากกว่านี้

"จุ๊ๆๆ รีบไปไหนละมีนา นั่งคุยกับพี่กับฟ้าก่อน นานๆจะมีคนมาหาสักที"

กานต์นั่งอยู่บนโซฟาสีขาวพร้อมหันไปพูดกับใครสักคนข้างเขา ทั้งๆที่มันว่างเปล่า!

"มีนามีอย่างอื่นต้องรีบไปทำ ไม่มีเวลาอยู่ที่นี่นาน!" มีนาเริ่มขนลุกกับท่าทีและคำพูดหลอนๆของเขา

"ว้าา แย่จังเลยฟ้า แขกของเราเขารีบกลับ ทำยังไงดี" กานต์ยังพูดกับสิ่งว่างเปล่าข้างกายไม่หยุด

มีนายืนมองอย่างขนหัวลุก เหมือนมีบางอย่างที่เธอมองไม่เห็น ซ่อนตัวอยู่รอบๆ

ธามวัตที่ตอนนี้ยังนั่งอยู่ในห้องทำงาน เขานั่งหลับตานิ่ง คิดถึงเหตุการณ์ที่พึ่งจะเกิดขึ้นจนรู้สึกสะลึมสะลือเหมือนคนจะหลับไป

"ธาม! มาหาฟ้าเร็ว!!" ธามวัตสะดุ้งเฮือก!

ตุ๊บ!

มือของเขาปัดไปโดนบางอย่างจนร่วงลงพื้น

ธามวัตรีบมองตามสิ่งนั้น

'คีย์การ์ดห้องฟ้า!'

เมื่อกี้เขาไม่ได้หูฟาดใช่มั้ย! เสียงฟ้า!

ธามวัตหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาแล้วรีบออกไปจากห้องทำงาน!