อัญเชิญผู้กล้า แบบตรูทำไมฟระ วาเนสซ่า

"อ๊า แรงอีกเ๽้าค่ะ ดันนะ ซามะ(อ๊า แรงอีกเ๽้าค่ะ นายท่าน) " เสียงของยูเรียน่า ครางกระเส่า แม้ว่าตอนนี้เธอดูเหมือนกับถูกเวทย์มนต์บางอย่างควบคุมอยู่ แต่ก็ยังดูสวยงาม ได้รูปดุจเดิม

ดยุค โคเอนไฮด์ มอง ยูเรียน่า ที่ตอนนี้กำลังติดยาเสพติด ที่มีชื่อเรียกว่า [ผงเวทย์มนต์แห่งรัก] อยู่ มันเป็นผงสีดำชนิดหนึ่งเมื่อเสพแล้วจะทำให้เกิดอาการประสาทหลอน และอยากมีเพศสัมพันธ์ ถ้าใครติดมากแล้วไม่ได้เสพผงชนิดนี้ในระยะเวลานานๆจะลมแดงตาย
ในขณะที่ ดยุค โคเอนไฮด์กำลังจะขึ้นสวรรค์ ก็ได้มีเสียงหนึ่งขัดความสุขของเขา
" นายท่านแย่แล้ว สมาคมค้าทาสไฟไหม้ " ชายที่ชื่อ รีเจน เดินเข้ามาเขาเป็นหัวหน้าองครักษ์ของที่นี่
" เจ้าว่าอะไรนะ " ดยุค โคเอนไฮด์ หยุดดอมดมกลิ่นกายของ ยูเรียน่าที่กำลังเคลิ้มฝันอยู่ด้วยอาการประสาทหลอน
" สมาคมค้าทาส ถูกเผาครับนายท่าน " รีเจนพูดอีกครั้ง
" ถ้างั้นเจ้าก็รีบให้ทหารทั้งปราสาทรีบไปดับไฟสิ " ดยุค โคเอนไฮด์ สบถ
" แต่ถ้าทำแบบนั้น การป้องกันปราสาทนี้จะอ่อนลงนะขอรับ "
" ไม่ต้องพูดมากข้าสั่งให้ทำก็ทำสิ "
"ขอรับ นายท่าน "
" พวกทาสไม่ต้องสนมัน รีบขนผงดำที่เราเก็บไว้ออกมาให้ได้มากที่สุด "
"หว่อ เมิน จุ่นเป้ย สิงต้ง (รับคำสั่ง) " รีเจนพูดขานรับคำของ ดยุค โคเอนไฮด์เป็นภาษาจีน
*****
กลับมาทางผู้กล้าโทจิ
" วาเนสซ่า  ดูสิไฟกำลังไหม้สมาคมค้าทาสใหญ่เลย " ผมกล่าวถ้อยคำด้วยความรีบร้อนและตอนนี้ก็เริ่มเห็นทหารจากภายในปราสาท เดินกันขวักไขว่ เพื่อเอาน้ำมาดับไฟ แล้วเก็บศพคนที่ตายด้วยน้ำมือของคิร่า
"นี่แหละ โอกาสของเราแล้ว โทจิ ที่จะลอบเข้าไปในปราสาทของ ดยุค โคเอนไฮด์ เพื่อจะช่วย ยูเรียน่า " วาเนสซ่ากล่าวด้วยสีหน้ามั่นใจ
" ทำไมเธอถึงมั่นใจขนาดนั้น "
" เพราะชั้นได้กลิ่นเทพธิดาแห่งโชคกำลังนำทางพวกเราอยู่ไง " แล้ว วาเนสซ่าก็หันไปสั่งให้ ริต้า เมดสาว พาฟาร่า กับโสเภณี คนอื่นๆกลับไปที่คฤหาสต์มรกตของเธอ
และในตอนนั้นเองที่ ฟาร่า ลมแดง จากอาการขาดยา
" โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ช่วยชั้นด้วย คุณโทจิ ชั้นทนไม่ไหวแล้ว ช่วยชั้นให้มีความสุขที " ฟาร่ากล่าวอย่างลืมตัวด้วยฤทธิ์ยา
" นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน วาเนสซ่า " ผมหันไปประคอง ฟาร่า ที่กำลังทำหน้าเคลิบเคลิ้มสลับ ลมแดงไปด้วยในตัว
บึก 
วาเนสว่า สับสันมือเข้าไปที่คอของ ฟาร่า เพื่อไม่ให้เธอถอดเสื้อผ้าออกมา
" นี่คือ ฤทธิ์ของผงเวทย์มนต์แห่งรัก ไม่นึกว่าจะระบาดมาถึงเมืองนี้ด้วย " วาเนสซ่ากล่าว
" แสดงว่า ดยุคโคเอนไฮด์ อยู่เบื้องหลังการค้ายาเสพย์ติดนี่รึคะ " ริต้ากล่าว อย่างตกใจ
" ใช่แล้ว " วาเนสซ่ากล่าวเรียบๆ แม้ในใจจะกำลังชั่งใจอยู่ ถึงแม้ว่าจะช่วยพวกทาสหนีออกมาได้ แต่พวกเขาก็ต้องกลับไปรับยาทุกอาทิตย์อยู่ดีไม่งั้นจะลมแดงตาย นี่เป็นวิธีที่จะทำให้ทาสซื่อสัตย์ โดยไม่ต้องคล้องโซ่ตรวนเลย
" ถ้างั้นเราจะถอยกันก่อนไหม วาเนสซ่า " ผมถาม
" ไม่ล่ะ คืนนี้ล่ะ โอกาสดีที่จะบุกเข้าไปทลายรังของ ดยุคโคเอนไฮด์ "
" อืม ถ้างั้นริต้าก็พาทุกคนกลับไปที่บ้านก่อนนะ เดี๋ยวค่อยหาทางบำบัดสารเสพติดในตัวของทุกคน "
"คะ ค่ะ " ริต้ารับคำ 
หลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ ผมกับ วาเนสซ่า ลอบเข้าไปในปราสาทของ ดยุค โคเอนไฮด์ ในขณะที่ริต้า พาพวกสาวๆ โสเภณีทั้งหลายกับไปบ้านพักเพื่อหาทางบำบัดสารเสพย์ติด
1ชั่วโมงต่อมา ณ ปราสาทของ ดยุค โคเอนไฮด์
ผมกับริต้า กำลังหาทางเข้าไปในปราสาทอยู่ แต่กลับไม่เห็นวี่แววของทหารรับใช้ซักคน
"นี่มันขนไปหมด ปราสาทเลยเหรอ " ผมกล่าว
"คงใช่มั้ง "วาเนสซ่า ทำสีหน้าครุ่นคิด
" แล้วพวกเราจะเข้าไปยังไง "
" ชั้นมีวิธีดีๆแล้ว " วาเนสซ่า พูดขึ้นพร้อมกับกางปีกสวรรค์ที่เธอหุบไว้ออกมา
" บินเข้าไปรึ? "
"ใช่แล้ว " วาเนสซ่ากล่าว ก่อนจะอุ้มผมในระยะประชิด ทำให้ผมได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่น ลาเวนเดอร์จากตัวของ วาเนสซ่าลอยมาติดจมูก และหน้าอกอันใหญ่มโหฬารของเธอก็ทำให้ ทวนมังกรของผมถึงกับลุกซู่ขึ้นมา จนวาเนสซ่าหันมาพูดกับผมว่า
" อย่าคิดลามกล่ะ โทจิ " แล้วก็บินเข้าไปในปราสาทของ ดยุคโคเอนไฮด์ ในขระที่ยังไม่มีทหารอยู่ในปราสาท พวกเราลงจอดที่หน้าต่างบานหนึ่งที่เปิดอ้าอยู่ และเดินเข้าไปในนั้น
' นี่มันชั้น 3นี่นา ' ผมกับวาเนสซ่า คิดเหมือนกันแล้วจึงเดินต่อไป พวกเราค่อยๆย่องอย่างกับแมว จนเห็นเมดสองคนเดินออกมาจากห้องที่กำลังมีเสียงร้องครวญครางแห่งความสุขอยู่ ดูเหมือนพวกเธอจะถูกไล่ออกมา 
" เอายังไงดี วาเนสซ่า จะบุกมะ " ผมกล่าวด้วยเสียงอันแผ่วเบา
" บุกเลย นี่แหละโอกาสแล้ว ทำไมเราถึงโชคดีมาเจอห้องของดยุค โคเอนไฮด์ อยู่ใกล้แค่นี้ "
" นับ 1 ถึง 3นะ เข้าไปพร้อมกัน "
1
2
3
บุก
ตูมมมมมมมมมม
เสียงผมยิงบอลไฟ ขนาด 10 เซนติเมตร กระแทกประตู ทำให้ ดยุค โคเอนไฮด์ตกใจ เขารีบลุกขึ้นมาใส่กางเกง และดึงดาบเตรียมสู้ ข้างๆมียูเรีบน่า นอนเปลือยกายอยู่
" ผู้บุกรุกรึ " ดยุค โคเอนไฮด์ กล่าว ด้วยเสียงอันดัง แม้ว่าจะใส่กางเกงตัวเดียว
" เอาตัว ยูเรียน่า คืนมาซะดีๆ " วาเนสซ่า กล่าวพร้อมกับดึงดาบออกมา ดยุค โคเอนไฮด์ แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่หื่นกระหาย มองสัดส่วนของ วาเนสซ่า ราวกับ ราชสีห์มองกระต่าย
" แม่สาวน้อยสวยดี นี่นา " ดยุคโคเอนไฮด์กล่าว พร้อมขยับดาบเข้ามาต่อสู้ กับ วาเนสซ่า เขาเป็นชายร่างสูงประมาณ 180 เซนติเมตร จึงได้เปรียบวาเนสซ่า เล็กน้อย
ผมรีบเข้าไปอุ้ม ยูเรียน่าขึ้นมาจากเตียง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะตั้งตัว ก็โดนเธอจูบเข้าให้
" อ๊า ดันนะ ซามะ แรงอีกซิค่ะ " ยูเรียน่าพูดอย่างลืมตัว ผมจึงใช้สันมือฟาดให้เธอสลบแล้ววางเธอลงกลับไปที่นอนเหมือนเดิม พร้อมเอาเสื้อนอกใส่ให้เธอ แล้วหันไปขยิบตาให้ วาเนสซ่า ตอนนั้นเองที่วาเนสซ่าพุ่งใส่ ดยุคโคเอนไฮด์ เต็มแรง แล้วหมุนตัววิ่งมาทางผม
" 555555+" ดยุคโคเอนไฮด์หัวเราะ พร้อมใช้ดาบ ราเปีย ในมือแทงเข้ามา
" ฝากยูเรียน่าด้วยนะ วาเนสซ่า "
" อืม "
และแล้วผมก็ดวลกับ ดยุคโคเอนไฮด์ ท่ามกลางคืนที่มีแสงจันทน์สีเหลืองอย่างในคืนนี้
เคร้ง
เสียงดาบปะทะกันจนเกิดแสงเอื่อยๆ ทำให้ ดยุคโคเอนไฮด์ เซเล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างด้วยความโรคจิต เขากำดาบราเปียในมือแน่น จนเห็นเส้นเลือด ปูดออกมา
ตอนนี้พวกเราอยู่ห่างกันแค่ 3ก้าวเท่านั้น ดยุคโคเอนไฮด์ สบถ ก่อนฟันราเปียเข้าใส่ผมอย่างบ้าคลั่ง ผมโยกหลบไปมา แล้วหมุนตัว เตะไปที่สีข้างของ ดยุค โคเอนไฮด์ จนเขาล้มลงกับพื้น และเซไปถูกตะเกียงน้ำมันล้มลง จนเกิดไฟไหม้ในห้อง
" มันจบแล้ว ดยุคโคเอนไฮด์ มอบตัวซะ " ผมพูดด้วยบทพระเอก
"มันยังไม่จบหรอก จนกว่าชั้นจะตาย " ดยุคโคเอนไฮด์กล่าว แล้วรีบลุกขึ้นมา ตอนนั้นเอง ก็มีเงาดาบคาตานะเล่มหนึ่ง แทงทะลุหลังของ ดยุคโคเอนไฮด์
" คิร่า? " ผมสบถด้วยความสงสัย ใช่แล้วครับ คิร่ามาลอบสังหารดยุคโคเอนไฮด์
ดยุคโคเอนไฮด์ ค่อยๆเซล้มลงกับพื้น อย่างอ่อนแรง และมองใบหน้าอมยิ้มของผู้มาใหม่
" แก คิร่า ทำไมถึงทำแบบนี้ " ผมถามคิร่า
" ฮะ ฮะ ฮ่า ชั้นทำงานสำเร็จแล้ว ไว้เจอกันใหม่ " คิร่ากล่าวก่อนจะถอนตัวออกไป ตอนนี้ รอบๆตัวผมกับวาเนสซ่า เต็มไปด้วยเพลิงไหม้
" พวกเราต้องหนีแล้ว วาเนสซ่า "
" อืม " แล้ววาเนสซ่า ก็ อุ้มยูเรียน่าด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิง แล้วยกคริสตัลเทเลพอร์ต ขึ้นมา ตอนนั้เองที่ผมรีบเข้าไปในวงเวทย์
" เทย์ คฤหาสต์มรกต " วาเนสซ่า กล่าว คาถาในที่สุดพวกเราก็กลับมาที่คฤหาสต์ได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมดีใจที่ทุกอย่างจบลงแบบ Happy ending ในภารกิจครั้งนี้เราสามารถช่วย ยูเรียน่ามาได้แบบสบายๆเหมือนโชคช่วย แต่ผมก็ได้ศัตรูใหม่อย่าง คิร่า พวกเราซักวันหนึ่งคงต้องปะทะกันให้ตายไปข้างหนึ่ง แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญที่ผมต้องทำก่อน โปรดติดตามเรื่องราวของพวกเราต่อไปนะครับ ว่ามันจะ สนุกขนาดไหน และนี่คือ จุดเริ่มต้น ของผมที่จะไปพัวพันกับขั้วอำนาจของ อาณาจักร โปปุรอน....จบ
================================================