C h a p t e r 3
ชายชุดดำยืนเชิดหน้า มือวางไว้หน้าเป้ากางเกงด้วยสีหน้าเรียบเฉยคล้ายทหารที่ถูกฝึกมาอย่างดี ทันทีที่เห็นหญิงสาวสองคนเดินมา เขาก็เปิดประตูยืนหลบด้านข้างเพื่อเปิดทางให้พวกเธอเดินเข้าไปด้านในโดยอัตโนมัติ
เมื่อเควินเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในห้อง ก็ผายมือให้และพาไปที่ห้องโถงใหญ่ทันที
"นายกำลังคุยธุระอยู่ครับ โปรดรอสักครู่"
"ไม่เป็ไรค่ะ ฉันรอได้"
"ครับ" แล้วเควินก็เดินเข้าไปยังห้องด้านใน ปล่อยให้หญิงสาวสองคนนั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ข้างนอกตามลำพัง
เรียวสั่นขาเพราะความกังวลที่มีทวีคูณ เธอไม่รู้ว่าการเจอกันครั้งนี้จะทำให้พบเจอกับเื่อะไรบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องทำก็คือ ยอมถอยและขอโทษเขาจากใจจริง…
เวลาผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว เธอคลายความกังวลลงไปเยอะมากจนแทบไม่มีความรู้สึกกลัวอะไรอีกแล้ว แต่กลับมีอารมณ์หงุดหงิด โมโห เข้ามาแทน
ถ้ายังไม่ว่าง แล้วจะนัดเธอมาทำไม!!
เรียวถอนหายใจมากกว่าร้อยรอบแล้ว จนมินนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องเอื้อมมือมาลูบแขนเบาๆ เป็เชิงให้หญิงสาวใจเย็นๆ เธอจึงได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจและยิ้มน้อยๆ ตอบกลับ เพื่อรอต่อไปอย่างอดทน
เควินยืนอยู่หลังประตูในห้องนอน คอยแง้มประตูเพื่อมองดูหญิงสาวที่นั่งอยู่ในห้องโถงข้างนอกตามคำสั่งเ้านาย ดูท่าคงเริ่มจะหมดความอดทนแล้วสินะ
ก่อนหน้านี้ ที่บอกว่าเ้านายกำลังทำธุระ ทั้งที่ความจริงคำว่าธุระคือการเล่นเกมในคอมพิวเตอร์ต่างหาก ไม่นานก็ย้ายไปนั่งอ่านเอกสารที่คุณพอร์ชส่งมาทางอีเมลอีกครั้ง จากนั้นก็ไปแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ ใช้เวลาไปอย่างเชื่องช้า ถึงแม้ว่าจะว่างมากแค่ไหน เ้านายก็ยังทำตัวยุ่งได้ตลอดเวลา ตอนนี้ก็เหมือนกัน…
“นายจะออกไปหรือยังครับ”
“ไม่ว่าง”
“คือ…”
“ฉันสูบบุหรี่อยู่ ตอนนี้ยังไม่ว่าง”
“ครับ”
"ไปหรือยัง"
"ยังครับ"
"กี่ชั่วโมงล่ะ"
"สองชั่วโมงแล้วครับ" พอลสันยกยิ้มมุมปากพลางหัวเราะในลำคอ เขาแค่อยากจะเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น แค่รอสักสองสามชั่วโมงแค่นี้ไม่เป็ไรหรอก…
ห้าชั่วโมงกับอารมณ์ที่คุกรุ่น ตอนนี้ใบหน้าของเรียวแทบจะดูไม่ได้อีกแล้ว เขาทำแบบนี้เพื่อ้าแก้แค้นเธอแน่ๆ จะให้เธอรอจนฟ้าสว่างเลยใช่ไหม
เหอะ!! ฝันไปเถอะ!!
เธอตัดสินใจหันไปปลุกมินนี่ที่นอนหลับไปแล้วให้ลุกขึ้น จากนั้นก็ลากหญิงสาวออกจากห้องไปโดยไม่สนใจอะไรอีก
ปัง!
"เรายังไม่ได้เจอคุณพอลสันเลยนะคะ" มินนี่เอ่ยถาม ขณะที่เรียวกำลังพาเธอไปขึ้นลิฟต์
"ช่างเขาเถอะ"
"แต่ถ้าเขาออกมาแล้วไม่เจอ อาจจะโกรธเอานะคะ อีกอย่างการลงทุนครั้งนี้ได้ยินว่าสำคัญกับคุณมาก…" โกรธก็ช่าง เธอสิ สมควรจะโกรธมากกว่า
เรียวยืนกอดอกอยู่หน้าลิฟต์ด้วยความโมโห นั่งรอเขามาั้แ่สี่ทุ่มจนตอนนี้ตีสามแล้ว เธอนั่งตาค้างมาห้าชั่วโมงแล้ว
ให้ตายเถอะ!! ง่วงก็ง่วง น้ำสักแก้วก็ไม่มีให้แขก นึกว่าตัวเองมีเงินมีทองรวยล้นฟ้าแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นสิ
ปัดโธ่โว้ย!!
หลังจากส่งมินนี่กลับไปแล้ว เรียวก็เดินมายืนหน้าห้องนั้นอีกครั้ง
ถ้าไม่ติดว่าต้องใช้เงินลงทุนของเขาละก็ เธออยากจะเผาห้องนี้แล้วจับเขาย่างเสียเลย จากนั้นก็จะหัวเราะให้ดังลั่น
เอาน่า อดทนไว้ก่อน รอให้ได้เงินทุนก่อน
ตอนนี้เขาคือพระเ้า ถ้าไม่มีเขาเธอจะไม่เหลืออะไรเลย อดทนไว้เรียว
ชายชุดดำที่หน้าห้องเปิดประตูให้เธออีกครั้ง แต่คราวนี้ กลับมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น เธอก้าวเท้าเข้าไปไม่กี่ก้าวก็ผงะเล็กน้อย สายตาจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งกุมขมับอยู่ตรงโซฟาตัวยาวที่เธอเคยนั่งก่อนหน้านั้น
โผล่หัวมาได้สักที
พอลสันได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาก็หันหน้าไปมองที่ประตู จากเดิมที่มีใบหน้าเรียบเฉยก็กลายเป็ยิ้มมุมปากอย่างเห็นได้ชัด
ชายหนุ่มไม่คิดว่าเธอจะกลับมาอีกครั้งหลังจากที่เขาทิ้งเธอไว้ตั้งห้าชั่วโมง…
ที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่อาจเป็เพราะวันนี้วิ่งวุ่นทั้งวันถึงได้เพลียมากเป็พิเศษ พออาบน้ำ สูบบุหรี่เสร็จ กะว่าจะพักสายตาสักแป๊บ สรุปคือหลับยาว ตื่นมาอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงปิดประตูดังปัง ถึงได้สะดุ้งแล้วหันไปถลึงตาใส่เควินด้วยความไม่พอใจที่เลขาไม่ยอมปลุก พอเดินออกมาจากห้องนอนก็ไม่เห็นใครอยู่แล้ว…
การที่เธอกลับมาอีกครั้งจึงอยู่เหนือความคาดหมายของเขาแต่ก็น่าพอใจระดับหนึ่ง
เรียวไม่ได้นึกว่าจะเจอเขาง่ายๆแบบนี้ ตอนที่เดินกลับมาที่ห้องก็ตัดสินใจว่าจะรอเขาจนกว่าจะเช้าเพื่อแสดงออกถึงความจริงใจ แต่พอมาเจอเขาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้รีบคุยธุระให้เสร็จ ต่างคนต่างแยกย้ายเสียที
เอ่อ…แต่…เธอจะบอกยังไงดี
"คือ ฉันไปส่งมินนี่มาน่ะค่ะ พอดีฉันตั้งใจจะพาเธอมาหาคุณด้วย แต่มันดึกเกินไป ก็เลยให้เธอกลับไปก่อน" เขาเอียงคอมองกระเป๋าในมือของหญิงสาว ก็พอจะรู้แล้วว่าเธอตั้งใจจะกลับ แต่อาจจะคิดอะไรได้ ถึงได้กลับมาที่นี่
เรียวเห็นเขามองนิ่งก็ส่งยิ้มหวานให้ ก่อนจะเดินตรงไปนั่งข้างๆ เขาที่โซฟาตัวใหญ่
เอาล่ะเรียว ได้เวลาแสดงละครแล้ว
"เื่เมื่อวันก่อน ฉันต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ตั้ง..." เรียวชะงักเมื่ออยู่ๆ พอลสันก็เอื้อมมือมาวางไว้บนหน้าขาของเธอแล้วก็ลูบไล้แ่เบา
ถ้าเป็คนอื่นเธออาจจะหลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศ แต่นี่คือพอลสัน เขาคือบุคคลอันตราย...
"แล้วคุณจะชดเชยให้ผมยังไง"
“…” เรียวมองมือของเขาที่กำลังจะสอดเข้าไปในกระโปรงทรงเอตัวสั้น...
ถึงเธอจะเป็ผู้หญิงสมัยใหม่ที่ไม่ได้สนใจเื่ความสัมพันธ์ทางกายสักเท่าไหร่ ถ้าได้ยินคำพูดนี้จากใครสักคนที่เธอถูกใจ เธออาจจะผลักเขาลงบนเตียงแล้วขึ้นคร่อมเอง
แต่พอมาเป็คุณพอลสันคนนี้...เธอขอบาย...เขาน่ากลัวเกินไป ทั้งน้ำเสียง แววตา แล้วก็เรี่ยวแรง...เธอยังจำวันนั้นได้ไม่มีวันลืม แรงที่เขาดันเธอติดกำแพงเจ็บจนมีรอยนิ้วมือที่แขน แล้วยังรอยคิสมาร์กที่เธอต้องใส่เสื้อคอเต่าไปทำงานเพื่อปกปิดทุกวันอีก
ให้ตายสิ!! เธอเม้มปากแน่นและพยายามคิดหาวิธีหลีกเลี่ยง
ส่วนพอลสันก็พยายามลองเชิงหญิงสาวตรงหน้าว่าเธอจะเล่นด้วยเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยเจอมาหรือเปล่า ด้วยการลูบไล้ให้ลึกเข้าไปข้างในอีกนิด...
หมับ!
เธอจับข้อมือของเขาไว้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะสอดนิ้วมืออุ่นร้อนเข้าไปในกระโปรงมากกว่านี้
"คุณพอลสันคะ เื่วันนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ"
"ไม่ได้ตั้งใจ? แล้วที่คุณแลบลิ้นปลิ้นตาก็ไม่ได้ตั้งใจด้วยใช่ไหม" จะแถไปทางไหนดีล่ะทีนี้ เธอเดาว่าตอนนั้นเขาก็คงไม่รู้จักเธอหรอก พอเจอเธอทำร้ายไปแบบนั้นก็คงให้ลูกน้องไปตามสืบมาแล้วว่าเธอเป็ใคร งั้นก็บอกได้สิว่าตอนนั้นเธอไม่รู้จริงๆ ว่าเขาคือคุณพอลสัน…
"คือ...ฉันไม่รู้ว่าวันนั้นคือคุณค่ะ"
พอลสันหรี่ตามองใบหน้าใสซื่อ ดวงตากลมโต อย่างจับผิด ผู้หญิงคนนี้กำลังโกหก เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่านั่นคือเขา เพราะเควินเป็คนให้นามบัตรเธอเองกับมือ แล้วนามบัตรก็มีชื่อของเขาอยู่
ยัยตัวแสบ จะเล่นลูกไม้อะไรอีก
"งั้น...วันนี้คุณรู้หรือยังว่าผมเป็ใคร" เรียวปล่อยมือออกจากแขนชายหนุ่ม ก่อนจะกลืนน้ำลายเล็กน้อย
พอลสันมองแขนของตัวเองที่ถูกเธอจับไว้สักพักก่อนจะเอนตัวพิงโซฟา ยกขานั่งไขว่ห้าง สอดแขนกอดอกอย่างเกียจคร้าน สายตายังคงจ้องมองเธออย่างอ่อนโยน
เธอ...ไม่เหมือนคนอื่น เขาเชื่อแบบนั้น
"แน่นอนค่ะ" เธอพยักหน้าหงึกๆ "ฉันหวังว่าคุณพอลสันที่เป็คนมีจิตใจดีจะไม่ถือโทษโกรธเด็กอย่างฉันที่ไม่รู้ความนะคะ" ช่างรู้จักพูด ปากหวานใช่เล่น พอลสันยกยิ้มให้กับการแถไถของหญิงสาว แต่ก็ชื่นชมที่เธอพูดออกมาโดยไม่เกรงกลัวอะไรเลยสักนิด
เรียวเองก็รู้สึกภูมิใจที่สามารถโกหกยกยอปอปั้นให้กับผู้ชายคนนี้ได้โดยไม่อายปาก
จิตใจดีบ้าบออะไร เขาเพิ่งแก้แค้นเธอไปนิ
"ถ้าผมโกรธคุณ ผมก็จะกลายเป็คนจิตใจไม่ดีสินะ"
ถึงคุณไม่โกรธ คุณก็เป็คนจิตใจไม่ดีอยู่แล้วแหละค่ะ คุณพอลสัน
"ไม่หรอกค่ะ คุณเป็คนจิตใจดีอยู่แล้ว" กระดากปากเธอเหลือเกิน แต่คำพูดเกินจริงของเธอก็ทำให้พอลสันยิ้มและพยักหน้าอย่างพอใจ
ความจริงเขาพยักหน้าอย่างเข้าใจมากกว่าว่าผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนสีไวมาก สามารถพูดจาตรงข้ามกับความคิดได้โดยไม่รู้สึกอะไร
"งั้น เรามาคุยเื่งานกันเลยดีไหมคะ" คุยให้เสร็จจะได้รีบกลับสักที เธอง่วงจะตายอยู่แล้ว
"ใครเขาสั่งสอนให้คุณคุยเื่งานกับผู้ชายในห้องสองต่อสองตอนตีสามกันบ้างครับ" เรียวอยากจะแหมไปถึงดาวอังคาร
ก็เพราะใครกัน ปล่อยให้เธอรอมาจนถึงตอนนี้
"คุณพอลสันคะ..." เรียวหยุดพูดเมื่อเขาแบมือมาข้างหน้าเหมือน้าอะไรบางอย่าง
แล้วเขา้าอะไร?
อ๋อเหอะ หยุดแต๊ะอั๋งผู้หญิงสักวินาทีไม่ได้หรือไง
เรียวยื่นมาไปวางไว้บนมือของชายหนุ่มก่อนจะส่งยิ้มให้
พอลสันเอียงคอมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างเอ็นดู มือของเธอนุ่มมากคล้ายคนที่ไม่เคยทำงานหนักมาก่อน แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ปั่นป่วนจนเขาเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่าง...ถ้ามือนุ่มนิ่มของเธอมาลูบไล้บนร่างกายของเขา มันคงจะ...
เขาเองก็อยากจะคิดอะไรที่มากกว่านี้ แต่ดูเหมือนจะเร็วเกินไป กับผู้หญิงคนนี้เขาอยากจะเล่นให้นานกว่านี้อีกหน่อย แต่บอกไว้เลย ถ้าเขาอยากได้ เธอก็ไม่รอด...
เรียวยังคงมองมือของเขาที่จับมือเธอไว้แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากใช้นิ้วโป้งลูบเบาๆ ไปมา
"คุณเรียว…"
"คะ?"
"คุณกำลังอ่อยผมเหรอครับ"
ห๊ะ!! ตรรกะอะไรของเขา เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เสื้อผ้าก็ใส่มิดชิดมีแต่กระโปรงทรงเอ ที่พอนั่งแล้วมันจะรั้งขึ้นมาเลยดูสั้นนิดหน่อย ส่วนมือนั่น เขาแบมือมาเพื่อขอมือเธอไม่ใช่เหรอ
เธอถลึงตามองเขาอย่างไม่เข้าใจ
"ก็..." เขาจับมือเธอยกขึ้น "ผม้าเอกสารครับ ไม่ใช่มือของคุณ"
เรียวตากระตุกเล็กน้อยก่อนจะดึงมือกลับก่อนจะรีบหยิบเอกสารในกระเป๋าถือขึ้นมาวางลงไปบนมือของเขา ที่แบทิ้งไว้อย่างเก้อเขิน
พอลสันจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังหน้าแดงอยู่ อาการเขินอายของเธอมันทำให้น่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก เขายกยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปมา
ผู้หญิงอะไร น่ารักชะมัด
"นี่คือแผนงานที่ฉันแก้ไขใหม่ค่ะ" พอลสันพลิกเอกสารดูอย่างจริงจังพร้อมกับฟังหญิงสาวอธิบายทุกอย่างไปด้วย ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะมีความคิดเกินกว่าอายุจริง การวางแผนการจัดการตลาดและอะไรอีกหลายๆ อย่าง
ครั้งนั้น เขาได้ฟังแต่พ่อของเธอพูดถึงเื่แผนงานจึงไม่ได้รู้ถึงความสามารถจริงๆของเธอ แต่ครั้งนี้ได้ฟังที่เธอพูด อย่างไหลลื่นบวกกับน้ำเสียงที่ทำให้ไม่รู้สึกเบื่อแถมยังน่าฟัง ก็ยิ่งทำให้รู้สึกเพลิดเพลิน
สักพักเขาก็ละสายตาจากเอกสารในมือ เหลือสายตาขึ้นไปมองหญิงสาวข้างกายที่กำลังพูดพร้อมกับทำท่าทางประกอบไปด้วย ริมฝีปากบางขยับไปมา ซึ่งเขาก็ไม่รู้หรอกว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่ ที่เขารู้ตอนนี้ก็คือ ริมฝีปากของเธอเหมือนกำลังเรียกร้องอะไรบางอย่างจากเขา
พอลสันโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย สายตาก็จับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางเล็กนั้น...
"คะ...คุณพอลสันคะ..." เสียงของเรียกของเธอทำให้เขาชะงัก มีสติ เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ยิ่งเห็นเขามองมาด้วยสายตาเร่าร้อนแบบนั้น ยิ่งน่ากลัว…
พอลสันหยุดนิ่งอยู่กับที่ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปจ้องมองดวงตากลมโตของเธอที่กำลังแสดงอาการตื่นใ ลักษณะเหมือนเหยื่อที่น่าสงสาร หวังเพียงให้เขาเห็นความอ่อนแอแล้วปล่อยเธอไป
แต่ฝันไปเถอะ เขาแค่จะยื้อเวลาออกไปก่อน รอให้เหยื่อตายใจแล้วจับกินทีเดียว
"ดวงตาของคุณ สวยดีนะครับ ผมชอบ" เรียวเอียงคอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ คุยเื่งานอยู่ดีๆ ทำไมมาพูดเื่ดวงตาของเธอได้
แล้วดูเขาไม่น่าไว้ใจสักเท่าไหร่ ในหัวมีแต่เื่บนเตียงสิท่า เรียวยิ้มให้เขาก่อนจะ...
"ขอบคุณค่ะ...แล้วที่ฉันพูดทั้งหมด คุณว่ายังไงคะ"
พอลสันวางเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นเอามือไขว้หลัง เดินไปยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่มองไปยังวิวด้านนอกคอนโด มีเพียงแสงสลัวจากเสาไฟข้างสระน้ำ รวมถึงไฟจากตึกชั้นคอนโด ที่ทำให้ดูแล้วพาจิตใจสงบ
เรียวใจเต้นแรงเพราะตื่นเต้นกับการรอคำตอบจากเขา แผ่นหลังกว้างกับเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำทำให้เขาดูมีเสน่ห์มาก แค่ข้างหลังก็สามารถทำให้ผู้หญิงกลืนน้ำลายได้หลายอึกแล้ว ยิ่งเขาหันหน้ามา ไม่ต้องบอกเลยว่าผู้หญิงกี่คนที่อยากจะกระโจมเข้าใส่เขาโดยไม่ลังเล
แต่...ทำไมเธอััได้ถึงความอ้างว้างและโดดเดี่ยวจากร่างกายของเขา ทั้งที่เขาคือคนรวย มีเงิน มีธุรกิจ ที่ประสบความสำเร็จทุกอย่าง ต้องมีความสุขไม่ใช่เหรอ
"ผม...ตกลง"
"คะ?" เรียวรู้สึกว่าได้ยินไม่ชัดเท่าไหร่ จึงได้แต่ทำหน้านิ่งและงุนงง จนกระทั่งชายหนุ่มหันกลับมามองเธอ และพูดประโยคนั้นอีกครั้ง…
"ผมยอมร่วมลงทุน"
"จริงเหรอคะ" เธอลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว เพราะเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ จากนั้นก็เดินไปจับมือหนาพลางยิ้มตาหยี
“…” รอยยิ้มนั้น ทำให้พอลสันมองอย่างเหม่อลอย
"ขอบคุณมากเลยนะคะ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง"
"นะ...นายครับ" เควินเดินเข้ามาในห้องเพื่อเตือนเื่การประชุมตอนเช้าก็ผงะด้วยความตกตะลึง ที่ได้เห็นเ้านายของตัวเองยืนยิ้มโง่ๆ อยู่กับคุณเรียวที่จับมือของเ้านายไว้
ั้แ่จำความได้ เขากล้าบอกเลยว่าเ้านายไม่เคยยิ้มแบบนั้นมาก่อน ส่วนใหญ่จะยิ้มมุมปาก ไม่ก็เหยียดยิ้ม แต่นี่คือรอยยิ้มของคนที่มีความสุข
อะไรทำให้เ้านายยิ้มแบบมีความสุขได้ หรือว่าจะเป็เธอ...
"มีอะไร" น้ำเสียงเยือกเย็นกับใบหน้าที่เรียบเฉยทำให้เควินก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม
"ตอนเช้ามีประชุมตอนหกโมงครับ"
"อืม"
"งะ...งั้นฉันกลับก่อนนะคะ ไว้ตอนเซ็นเอกสารฉันจะโทรมานัดอีกที" เรียวปล่อยมือเขาแล้วรีบไปหยิบกระเป๋าเอกสารก่อนจะเดินไปที่ประตู
อะไรกัน ทำไมถึงเดินมาจับมือเขาได้ หน้าไม่อายจริงๆ เลยเรียว
"เดี๋ยว…" เธอชะงักเท้าแล้วหันกลับไปมองตามเสียงเรียก
"มีอะไรเหรอคะ"
"ผมตกลง...แต่มีเงื่อนไข" ว่าแล้วเชียว คนอย่างเขาจะยอมเสียอย่างเดียวได้ยังไง
"ว่ามาได้เลยค่ะ ถ้าไม่เกินความสามารถ ฉันทำให้แน่นอน"
"ไม่เกินความสามารถของคุณหรอกครับ"
"แล้วเงื่อนไขคือ..." พอลสันค่อยๆ ก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรียว ยกยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์
"พรุ่งนี้ผมจะให้เควินส่งเอกสารไปให้ หวังว่าคุณจะทำได้" รอยยิ้มของชายหนุ่ม ทำให้เรียวเสียวสันหลังแปลกๆ ต่อมความอยากรู้ของเธอเริ่มทำงานช้าๆ
เงื่อนไขที่ว่า คงไม่ใช่ให้ฉันต้องเสียสละตัวเอง ไปนอนกับเขาใช่ไหม เพราะถ้าใช่บอกเลยว่ายาก ฉันจะเล่นงานให้น้องชายของเขาใช้งานไม่ได้ไปเสียเลย!! คนโรคจิต!!
EBOOK นิยายเื่ พอลสัน : รักให้จำ ทั้ง 2 เล่ม เสร็จสมบูรณ์แล้วนะคะ
เล่ม 1 จำนวน 737 หน้า ราคา 279 บาท
เล่ม 2 จำนวน 878 หน้า ราคา 395 บาท
#เนื้อหาใน EBOOK จะแตกต่างจากในเว็บเยอะพอสมควร เพราะเพิ่มบทหลายบทเข้ามาให้เนื้อเื่มันมีละเอียดมากขึ้น
มีตอนพิเศษที่จะทำให้คุณพบกับความน่ารักของพระเอกและนางเอก รวมถึงเ้าตัวแสบอีก 1 คน
239
