บทที่ 6 ตัวต่อตัว
นักเรียนชายกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันอยู่หลังห้องน้ำ พวกเขาเป็รุ่นพี่มอหกห้องบี ซึ่งมีวีรกรรมมากมายอยู่ในตอนนี้ ทั้งรีดไถขู่เข็ญ ทำร้ายร่างกาย ลวนลามเด็กหญิงสาว จนนักเรียนคนอื่น ๆ เริ่มหวั่นกลัวพวกรุ่นพี่กลุ่มนี้กันหมด รุ่นพี่คนหนึ่งหยิบซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อนอีกสองคนจึงตามหลังเข้าไปในห้องเดียวกัน โดยให้คนหนึ่งคอยดูต้นทางไว้ ส่วนอีกสองคนเดินไปปัสสาวะพร้อมกัน ไม่นานทั้งหมดก็มารวมกันเมื่อเสร็จกิจแล้ว จังหวะนั้นก็มีสาว ๆ รุ่นน้องเดินผ่านมา พวกรุ่นพี่ต่างระริกระรี้ะโแซวสาว ๆ กลุ่มนั้นไป แต่สาว ๆ ทำเป็ไม่สนใจ เดินต่อไปโดยไม่หันมามองเลย แถมยังรู้สึกรังเกียจรุ่นพี่กลุ่มนี้ซะอีก
เด็กหนุ่มที่เคยไปขอความช่วยเหลือพวกกริ้นท์ได้เผลอตัวหลงเข้ามาเพียงคนเดียว ราวถูกแจ็กพอต รุ่นพี่พวกนั้นเข้ามาล้อมรอบเด็กหนุ่มไว้ รุ่นพี่คนหนึ่งดึกคอเสื้อรุ่นน้องคนนี้เข้าหาตัว "เฮ้ย! วันนี้กูยังไม่ได้ตังค์จากมึงเลย"
"ผ..ผม ไม่ม..มีเลยครับ" เด็กหนุ่มตอบด้วยเสียงสั่นเครือ
"มึงโกหก! บ้านรวยอย่างมึง..มีเหรอจะไม่มีเงิน"
"ผ..ผม ไม่มีจริง ๆ ครับ" เด็กหนุ่มก้มหน้าตอบเสียงสั่น
รุ่นพี่ที่ตัวใหญ่ที่สุดดึงคอเสื้อเด็กหนุ่มเข้าหาตัวแล้วตวาดเสียงดัง "มึงจะลองดีกับกูเหรอ...!"
"ผ..ผมกลัวแล้วครับ ผมกลัวแล้วครับ"
รุ่นพี่ก็พากันหัวเราะเยาะอย่างสะใจแล้วปล่อยมือที่ดึงคอเสื้อไว้อยู่ ต่างรอให้เด็กหนุ่มหยิบเงินให้กับพวกเขา แต่บัดนั้น!!
"เฮ้ย! พวกแกรีดไถเงินเด็กหรือวะ!"
พวกรุ่นพี่ใรีบหันไปมองที่มาของเสียงทันที ตอนนี้เห็นแบงค์เดินนำเพื่อน ๆ เข้ามายืนอยู่ตรงหน้าพวกรุ่นพี่
"พวกแกนี่เลวจริง ๆ เลยว่ะ มีกันทั้งหกคนขู่เด็กแค่คนเดียว"
ได้จังหวะเด็กหนุ่มก็วิ่งมาหลบอยู่ด้านหลังของคนที่มาช่วย ท็อปถามเด็กหนุ่มว่าพวกรุ่นพี่ได้ทำอะไรเขาไปหรือเปล่า เด็กหนุ่มส่ายหน้าแล้วหันไปมองกลุ่มรุ่นพี่เมื่อแจ็คพูดออกมา
"วันนี้พวกแกไถเงินมากี่คนแล้ว"
ไม่มีใครตอบอะไรกลับไป ต่างคอยมองแก๊งพวกกริ้นท์อยู่ทุกขณะเพื่อระวังตัว
"ฉันให้โอกาสพวกแกเอาเงินไปคืนให้หมด แต่ถ้าไม่..!" แบงค์หยุดเสียงไว้ ธีก็เสริมมาทันทีอย่างรู้ใจ
"ก็ต้องเจอกับพวกเรา"
"ไม่!! กูไม่คืน" รุ่นพี่คนหนึ่งแผดเสียงออกมา
"งั้นเหรอ..." แจ็คเอ่ยเสียงเรียบเฉื่อย "พวกนายคงเตรียมใจไว้แล้วสินะ"
พวกรุ่นพี่หันมองหน้ากันราวกับยังไม่มั่นใจ แต่ก็ยังไม่มีใครพูดอะไรออกมา พอกริ้นท์เอ่ยปากจะพูดอะไรต่อไป เขาก็ถูกรุ่นพี่คนหนึ่งพูดตัดหน้ามาซะก่อน
"เดี๋ยว...เรามาตัวต่อตัวกันดีกว่า"
เพื่อน ๆ พากันหันมองหน้าอย่างอึ้ง ๆ ราวกับไม่ได้เตรียมกันมาก่อน แต่แบบนี้มันจะดีต่อตัวพวกเขามากกว่า หากลุยกันทั้งหมดแบบนี้ พวกเขารู้ดีว่าไม่มีทางชนะได้อย่างแน่นอน ถ้าส่งคนไปสู้ตัวต่อตัว ฝั่งพวกเขาก็พอมีโอกาสเอาชนะได้อยู่บ้าง
"แล้วพวกนายจะส่งใครออกมาล่ะ" กริ้นท์เอ่ยถามอย่างไม่จริงจัง
พวกรุ่นพี่หันไปปรึกษากัน แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครกล้าออกมาสู้เลย สุดท้ายพวกเขาก็เสนอคนที่ตัวใหญ่ที่สุดในกลุ่มออกมา ส่วนเพื่อน ๆ ของกริ้นท์เอาแต่เถียงกัน เพราะพวกเขาอยากจะสู้เหมือนกันทั้งก๊วน เว้นเสียแต่กริ้นท์ที่ไม่ได้ร่วมวงเถียงอยู่ด้วย เพราะเขาไม่ค่อยอยากต่อสู้เท่าไหร่นัก ทำเอาเด็กหนุ่มรุ่นน้องกับกลุ่มรุ่นพี่ยืนงงไม่เข้าใจว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น สุดท้ายพวกเขาก็ตกลงกันว่าจะต้องเป่ายิ้งฉุบเพื่อหาตัวแทน ทั้งก๊วนยกเว้นกริ้นท์จึงเริ่มตามที่ตกลงกันไว้ แต่ละครั้งที่เล่นก็มีคนออกมาหนึ่งคนจนเหลือคนสุดท้าย ซึ่งคนนั้นก็คือท็อปนั่นเอง ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก้มหน้าถอนหายใจอย่างเสียดายออกมายืนรวมกันหน้าห้องน้ำ
ตัวแทนทั้งสองฝ่ายก็มายืนประชันหน้ากันอยู่ตรงกลางของสองฝั่ง บัดนี้ข่าวเื่ที่พวกเขาจะสู้กันตัวต่อตัวก็แพร่กระจายออกไป ทั้งรุ่นน้อง รุ่นพี่ ชายหญิงก็มากองรวมกันเพื่อดูศึกในครั้งนี้ รุ่นพี่คนนี้ตัวใหญ่กว่าท็อปเป็อย่างมาก ดูแล้วเขาไม่น่าจะสู้ได้เลย แต่ท็อปก็ไม่หวั่นใด ๆ ยืนนิ่งตาจ้องเขม็งไปที่ศัตรู รุ่นพี่คนนี้สำรวจดูทุกส่วนของคู่ต่อสู้ จิตใจก็มีกำลังขึ้นมา เขามั่นใจว่าตนเองจะต้องไม่แพ้อย่างแน่นอน
"เริ่มเลยมั้ย..." ท็อปพูดเรียบ ๆ
"เออ...เริ่มกันเลย!"
ฟุบ!
ท็อปก้มหลบหมัดขวาของศัตรู แล้วปล่อยหมัดซ้ายอัปเปอร์คัตสวนกลับไป รุ่นพี่ก็เอียงศีรษะหลบแล้วโน้มตัวต่อยด้วยฮุคขวา
ผั๊วะ!!
ท็อปล่วงลงไปนอนกับพื้น ศัตรูไม่เข้าซ้ำ ถือว่ารุ่นพี่คนนี้ก็มีเกียรติอยู่เหมือนกัน ท็อปเช็ดเืที่ขอบปากแล้วลุกขึ้นยืน เขาประสานฝ่ามือแล้วบิดยื่นไปข้างหน้าเพื่อยืดเส้นยืดสาย
"วอร์มก่อนน่ะ..."
จากนั่นพุ่งไปอย่างรวดเร็วจนศัตรูตั้งตัวไม่ทัน แล้วปล่อยหมัดฮุคอย่างเต็มแรง รุ่นพี่ใะโหลบตาเบิกโพลง แต่ท็อปก็พุ่งเข้าใส่อย่างต่อเนื่องโดยไม่เว้นจังหวะ จนศัตรูพลาดท่าโดนหมัดของท็อปเข้าโหนกแก้ม เขาก็ไม่เข้าซ้ำเหมือนกันแต่พูดออกมาว่า
"เจ๊ากัน"
รุ่นพี่ลุกขึ้นมาแล้วเดินมายืนประชันหน้ากันอีกครั้ง ทั้งสองหวดหมัดเข้าใส่พร้อมกันจนหน้าบิดเบี้ยวไปทั้งคู่ พวกเขาโรมรันกันอย่างไม่ยอมลดละ ท็อปก้มหลบหมัดของศัตรูแล้วสวนกลับไปอย่างทันควัน แต่รุ่นพี่ก็เอียงตัวหลบได้แล้วหวดกลับไปเช่นกัน เป็อย่างนี้จนถึงระยะหนึ่ง ท็อปก็พลาดท่าถูกศัตรูถีบจนกระเด็นมาอยู่ในกลุ่มเพื่อน ๆ แจ็คออกตัวไปรับไว้ทัน เพื่อไม่ให้เพื่อนกระเด็นมาชน
"อย่ามัวแต่เล่นสนุกอยู่สิ" แจ็คบอกเพื่อนไปแล้วช่วยพยุงให้ลุกขึ้น
"โทษที ๆ"
ศัตรูยิ้มร่าเริ่มมีความหวังว่าตัวเองต้องชนะได้แน่ ตอนนี้เขาวิ่งไปตีมือกับเพื่อนของตนอย่างดีอกดีใจแล้วหัวเราะดังลั่น ท็อปเดินกลับเขาไปท่ามกลางสายตาที่คอยมองจับไว้อยู่ของทุก ๆ คน ตอนนี้สีหน้าเขาได้เปลี่ยนไป เขาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของศัตรูแล้วเริ่มตั้งการ์ด เพื่อน ๆ ก็ยิ้มขึ้นมาทุกคนเหมือนรู้ว่าท็อปจะเริ่มเอาจริงแล้ว
"เอาล่ะนะ.."
ท็อปพุ่งไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ศัตรูะโหลบทำให้ท็อปบิดข้อเท้าเปลี่ยนทิศทางวิ่งเข้าหารุ่นพี่จนถึงตัว จากนั้นก็ฟาดหมัดขวาเต็มแรง ศัตรูก้มหลบอีกครั้ง ด้วยเหตุนี้จึงเข้าทางของท็อปเต็ม ๆ เขาแทงเข่าทันทีทีรุ่นพี่ก้มหลบ
ปั๊กก!!
รุ่นพี่หงายหลังนอนแผ่หราไปทันที ทำให้เพื่อน ๆ ของเขากับคนที่ยืนมองต้องใตาเบิกโพลงไปตาม ๆ กัน เว้นแต่พวกกริ้นท์ พวกเขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าจะต้องจบแบบนี้ ท็อปหันหลังให้แล้วเดินเข้าไปยังกลุ่มเพื่อน แต่จังหวะนั้นพวกรุ่นพี่ก็พุ่งเข้าหาด้วยความโกรธทันที
"ระวังง!!" กริ้นท์อุทานออกมาเสียงดัง
ท็อปรีบหันหลังกลับไป พวกเพื่อน ๆ พยายามวิ่งเข้าไปช่วยให้เร็วที่สุด แต่มันไม่ทันแล้ว พวกรุ่นพี่เข้าถึงตัวท็อปเสียก่อนแล้ว แว๊บตาเดียว พวกรุ่นพี่ทั้งห้าคนก็ล่วงลงไปนอนกับพื้นไม่ต่างจากเพื่อนของตนที่นอนแผ่หราอยู่ใกล้ ๆ กัน ไม่น่าเชื่อว่าท็อปจะเร็วมากขนาดนี้ พวกรุ่นพี่ไม่ได้แตะต้องตัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ก็โดนท็อปเล่นงานกลับไปจนล่วงกันทุกคน กริ้นท์กับเพื่อน ๆ โล่งใจขึ้นมาได้ คิดว่าท็อปจะแย่ไปซะแล้ว
"เย้...เย้ พวกเราไม่ต้องถูกพวกมันรีดไถอีกต่อไปแล้ว เย้...ๆ"
"สมน้ำหน้าพวกมัน!"
"แบบนี้คงไม่กล้าเหิมเกริมไปอีกนาน"
เสียงจากกลุ่มคนดูร้องลั่นขึ้นมาเมื่อรู้ว่ากลุ่มรุ่นพี่พวกนั้นแพ้พ่ายไปแล้ว เนื่องจากพวกเขาหลายคนถูกคนพวกนี้ขู่รีดไถเงินมาเหมือนกัน ไม่แปลกที่พวกเขาจะดีใจกันมากขนาดนี้ กริ้นท์กับเพื่อน ๆ ยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นผู้คนที่เสียหายจากเื่นี้ดีอกดีใจขึ้นมาได้
"ขอบคุณพวกพี่มากนะครับ"
ทุกคนหันไปมองตามเสียงที่ดังมาทันที เห็นเด็กหนุ่มรุ่นน้องโน้มตัวก้มศรีษะอย่างเคารพนับถือ
"หลังจากนี้คงไม่มีใครกล้ามาขู่รีดไถเงินอีกแล้วแหละ"
"เื่เล็กน้อยน่า" แบงค์ยิ้มตาหยีตอบกลับไป
เป็เื่ที่น่าแปลกมาก ไม่คิดว่าแบงค์จะตอบออกมาแบบนี้ เพราะเขาเป็คนที่เสนอเื่รับจ้างนี้ขึ้นมา ไม่ได้คิดจะช่วยเหลือฟรี ๆ สักหน่อย แต่นี่เขาตอบออกมาแนวนี้ ทำให้เพื่อน ๆ ยืนงงไปตาม ๆ กัน
"แต่ก็นะ...อย่าลืมเื่ค่าจ้างล่ะ"
"แป่วว...ไหงเป็งั้น!!" กริ้นท์อุทานออกมา หน้าบิดเบี้ยวไปทันใด
ราวกับนิยายหักมุก เพื่อน ๆ เพิ่งคิดกันไปหยก ๆ ว่าแปลกที่แบงค์ไม่คิดถึงเื่เงินเลย แต่ทำไมตอนจบถึงเป็อย่างนั้นไปได้ เด็กหนุ่มหัวเราะหึ ๆ แล้วหยิบซองสีขาวออกมาจากกระเป๋าสะพายยื่นไปให้ เพื่อน ๆ ก็เดินมายืนอยู่ข้างแบงค์เพื่อดูของที่อยู่ในนั้น และบัดนั้น!! ทุกคนต้องตะลึงงันตาเบิกโพลงไปตาม ๆ กันเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในนั้น มันคือธนบัตรยี่สิบ ห้าสิบ หนึ่งร้อยหลาย ๆ ใบรวมกัน แบงค์หยิบซองสีขาวมาเหน็บไว้ที่แขนแล้วเอาธนบัตรออกมานับ
"ห้าพัน!!" แบงค์อุทานลั่น
กริ้นท์ดึงสติกลับมาแล้วชิงของที่อยู่ในมือของเพื่อนยื่นกลับไปให้เด็กรุ่นน้อง ทำให้เพื่อน ๆ ที่เห็นเหตุการณ์ใอุทานออกมาพร้อมกัน
"ไม่นาา...!!"
เด็กรุ่นน้องผลักซองกลับไป แต่กริ้นท์ดันกลับไปอีกที ทำให้เด็กรุ่นน้องต้องร้องถาม "ทำไมล่ะ.."
"พี่รับไว้ไม่ได้หรอก มันเยอะเกินไป"
เพื่อน ๆ จิตแทบหลุดออกจากตัวที่เห็นกริ้นท์ปฎิเสธ พลางบนบานขอให้เพื่อนเปลี่ยนใจ
"มันไม่เยอะหรอก นี่ไม่ใช่แค่เงินผมคนเดียว แต่..." พูดไม่ทันจบเขาก็บุ้ยปากไปทางคนที่ยืนอยู่รอบ ๆ "นี่คือเงินของพวกเขารวม ๆ กัน"
"แต่..."
"เอาไปเถอะครับ ถือเป็คำขอบคุณของพวกเรา"
กริ้นท์อ้าปากจะพูดอีกครั้ง แต่ถูกแบงค์ชิงซองสีขาวไปซะก่อน แจ็คกับธีก็ช่วยกันปิดปากกริ้นท์แล้วลากเขาออกไป
"เรารับไว้ด้วยความเต็มใจ..." แบงค์บอกไปแล้วเดินออกมาทันที ท็อปงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่สุดท้ายก็ต้องรีบตามเพื่อนไปอีกคน
••••• จากนักเลงสู่มาเฟีย •••••
68
