มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่46 อยากดื่มอาจมงั้นหรือ

ทั้งสามออกมากินอาหารไม่ไกลจากบริษัทมากนัก มันเป็นร้านอาหารที่ต่ำกว่าวินเทอร์แต่ก็ไม่มากนักถ้าจัดอันดับดาวก็ประมาณสามสี่ดาว ชื่อร้านว่า เดอะสตาร์ บรรยากาศในร้านค่อนข้างดีมีคนรวยๆมากินกันเยอะ ร้านนี้มักมีพวกระดับผู้บริหารมาทานอาหารกันเยอะมากรวมไปถึงบรรดาลูกชายของพวกเขาด้วย แน่นอนว่ามีพวกเพลย์บอยไม่น้อย พวกเขาใช้สร้างบารมีโชว์สาวๆเนื่องจากอาหารราคาแพงมาก

“ร้านนี้ไหวไหมหรือเราไปกินที่วินเทอร์ดี”เฉินหนานถามความเห็น

“ไม่เป็นไรค่ะบอสที่นี่ก็พอแล้วบรรยากาศไม่เลวค่ะ”ชิงเยว่กล่าวด้วยความยิ้มแย้ม

“บอสอยู่ด้วยที่ไหนก็เหมือนกันค่ะ”ลิซ่ากล่าวอย่างประจบ เฉินหนานยิ้ม

“ฉันกลัวว่าถ้าไม่อร่อยแล้วพวกเธอจะมาว่าฉันน่ะสิ”

“คิกๆจะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะบอส”ลิซาพูดพร้อมควงแขนเขาทันทีเธอหัวเราะคิก ชิงเยว่กลอกตาเมื่อเห็นการกระทำของเธอ

“เดี๋ยวหนุ่มๆทั้งหลายก็เข้าใจผิดหรอก”

“คิกๆ ฉันไม่มีหนุ่มๆนี่คะบอส”

ชิงเยว่”…”

“อย่างเธอเนี่ยนะไม่มี ฉันเห็นมีแต่ลูกชายของประธานบริษัทที่เธอไปติดต่องานทุกคนจีบเธอทั้งนั้น”ชิงเยว่กล่าวยิ้มๆเฉินหนานยิ้ม

“โอ้…เธอร้ายไม่เบาเลย”ลิซ่าเธอสวยน่ารักรูปร่างดีความสวยเธอก็พอๆกับดาราดังๆบางคนหุ่นเธอก็เหมือนกับนางแบบอะไรที่ควรใหญ่ก็มาเต็มที่อะไรที่ควรเล็กก็สมส่วน ดังนั้นไม่แปลกว่าจะมีคนตามจีบเยอะ เธอเป็นคนเข้าถึงงายกว่าหยานชิงเยว่ที่ดูสมบูรณ์แบบไปหมด

“ฉันไม่ร้ายนะคะบอส”เฉินหนานหัวเราะ

“เราเข้าไปกันเถอะไม่รู้ว่ามีโต๊ะไหม”

“ฉันจองแล้วค่ะบอส”ลิซ่าพูดออกมา

“งั้นดีเลย”ทั้งสามเข้าไปทันที พนักงานต้อนรับออกมาต้อนรับทันที เมื่อลิซ่าแสดงการหลักฐานการจองห้องวีไอพีไปเขาก็นอบน้อมเป็นพิเศษ ใครที่สามารถจองห้องวิไอพีของร้านได้ฐานะของเขาย่อมไม่ใช่ธรรมดา ทว่าเฉินหนานนั้นเป็นถึงแขกผู้ทรงเกียรติของห้องอาหารวินเทอร์แล้วห้องวีไอพีที่นี่จะนับเป็นอันใดได้ ทั้งสามจึงก้าวเข้าไปในร้าน ระหว่างทางมีคนมองเธอสองคนตาเป็นมันพร้อมกับอิจฉาเฉินหนาน ด้วยว่าทั้งสองเป็นคนที่สวยมาก หยานชิงเยว่เป็นลูกครึ่งเกาหลีเธอจึงมีความโดดเด่นมาก ส่วนลิซ่าเป็นลูกครึ่งเกาหลีกับอเมริกาด้วยสีผมของเธอที่เป็นสีทองสลับดำชวนให้ดึงดูดเป็นอย่างมาก เฉินหนานเองก็มีสาวๆแอบมองด้วยความหล่อที่เข้าขั้นดาราเช่นกัน

“ดูเหมือนความสวยพวกเธอจะทำให้ฉันเราลำบากแล้วนะ”ทั้งสองยิ้ม

“บอสคะความหล่อคุณก็เช่นกันคะ”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ

“ฉันหล่อตรงไหน”ลิซาหัวเราะคิก

“ถ้าคุณไม่หล่องั้นผู้ชายที่นี่คืออะไรคะ”เธอพูดเบาๆ เฉินหนานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกกับคำพูดประจบของเธอ จากนั้นเฉินหนานก็เข้าไปในห้องของเขา

อาหารได้ถูกสั่งมาแล้วตอนจอง หลังจากที่พวกเขานั่งไม่นานอาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟ เฉินหนานรู้สึกว่าหน้าตาของมันไม่เลวเลย จากนั้นเขาก็ลองชิม

“รสชาติถือว่าใช้ได้นะ”ชิงเยว่แสดงความเห็น

“พอไหวค่ะบอสที่ห้องอาหารวินเทอร์อร่อยมากกว่านะ”ลิซารู้สึกว่าร้านนี้ไม่เลวแต่เธอชอบของที่วินเทอร์มากกว่า จากนั้นเฉินหนานก็ถามถึงการเงินบริษัท

“ตอนนี้เขาใช้ไปห้าสิบหกร้านเท่านั้นคะ ทั้งสมุนไพรและเราต้องสั่งซื้อบรรจุภัณฑ์ รวมถึงเงินเดือนพนักงานด้วยคาดว่าอีกหนึ่งเดือนจะไม่พอค่ะ”เฉินหนานยิ้ม แล้วโอนเงินให้อีกห้าร้อยล้าน

“เอานี่ไปใช้ก่อนนะเธอก็ประสานกับพี่ลู่แล้วกันว่าจะเอาไปใช้ส่วนไหนบ้าง”ชิงเยว่ตาโต

“คุณไปเอาเงินมาจากไหนคะบอส”เฉินหนานหัวเราะ

“ฉันไปรับจ๊อบที่จงซานมาน่ะ”ทั้งสองไร้คำพูด ดูเหมือนบอสของเธอว่างเกินไปจริงๆ เฉินหนานรู้ทันว่าพวกเธอคิดอะไร

“เอาน่าเดี๋ยวฉันสอบเสร็จจะเข้ามาออฟฟิศบ่อยๆอีกอย่างฉันก็ไปหาเงินลงทุนมานี่นา”เธอสองคนก็ไร้คำพูดทันที

“บอสคะแล้วเรื่องพนักงานโรงงานเครื่องดื่มจะให้เริ่มรับสมัครเลยหรือเปล่าคะ”เฉินหนานลืมเรื่องนี้ไปสนิทแถมกำหนดการสร้างโรงงานแล้วเสร็จก็เดือนหน้าแล้ว จำเป็นต้องหาพนักงานอย่างน้อยก็ต้องเกินหาสิบคนแล้ว

“จัดการได้เลยถ้าเป็นคนในพื้นที่ยิ่งดีส่วนคนที่เป็นหัวหน้าฉันอยากได้คนที่รู้ระบบเรื่องผลิตหน่อยนะ”ชิงเยว่รับคำ ปัง!!!ไม่นานก็มีเสียงดังโวยวายออกมาจากห้องข้างๆ

“ท่านคะท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะพนักงานของเราไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้”ชายหนุ่มอายุราวๆยี่สิบเจ็ดปีก็ตระโกนกลับออกมา

“บังอาจแก่รู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร”หัวหน้าพนักงานหญิงวัยสามสิบห้ามีสีหน้าหม่นลงเล็กน้อยเธอเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาไม่น้อย เธอแน่วแน่มากกับการตัดสินใจ

“ฉันไม่ทราบหรอกค่ะแต่คุณลวนลามพนักงานของเรามันผิดกฎของทางร้านเราค่ะ”หญิงสาวอายุยี่สิบปีกำลังตัวสั่นถูกชายคนนั้นกอดเอวนั่งอยู่กับเขาไม่ยอมปล่อย มีเพื่อนหลายคนมันอายุพอๆกันนั่งอยู่ยิ้มเยาะเย้ยหัวหน้าพนักงานอยู่

“กรุณาปล่อยเธอด้วยค่ะอย่าทำอะไรไปมากกว่านี้เลย”หัวหน้าพนักงานยังคงยืนยันเสียงแข็ง

“ปล่อยงั้นหรือฉันจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นในเมืองนี้ แกรู้ไหมแม้แต่ร้านนี้พ่อฉันก็ซื้อได้”ไม่นานชายวัยสี่สิบปีก็เขามาเจ้าเป็นเจ้าของร้านแห่งนี้ เขาคือหารป๋อ เขายิ้มแย้มเดินเข้ามา

“นายน้อยโจวได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลย”หารป๋อพยายามโน้มน้าวเขา

“นายนั้นโจวหากคุณต้องการผู้หญิงผมจะจัดการให้รับรองว่าสวยกว่าเจี่ยหลินแน่นอนครับ”โจวอูเฉิงแสยะยิ้ม

“แกคิดว่าผู้หญิงพวกนั้นฉันหาเองไม่ได้งั้นหรือ ถ้าฉันต้องคนนี้แล้วจะทำไม”เจี่ยหลินเป็นนักศึกษาปีหนึ่งบ้านของเธอไม่ร่ำรวยเธอมีน่าตาสวยจึงออกมาหางานทำระหว่างปิดเทอม ไม่คิดเลยว่าร้านอาหารที่หรูหราเช่นนี้จะมีลูกค้าที่น่าไม่อายแบบนี้

“ไม่ได้หรอกครับนายน้อยเราเธอเป็นแค่นักศึกษาเท่านั้น”หารป๋อเอ็นดูเจี่ยหลินมากเพราะเป็นเพื่อนลูกสาวเขาที่สำคัญเธอเป็นเด็กดีช่วยพ่อแม่แบ่งเบาภาระ

“เธอชื่อเจี่ยหลินงั้นหรือถ้าเธอมากับฉันแน่นอนว่าเธอจะได้เงินมากมาย”เจี่ยหลินส่ายหน้าอย่างไม่ต้องคิด

“ไม่มีทางฉันไม่ยอมหรอกฉันไม่ต้องการเงินขอบคุณ”โจวอูเฉิงขมวดคิ้ว

“กล้าขัดใจฉันหรือ”!!!

เฉินหนานได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รู้สึกคำรำคาญ ในร้านอาหารระดับนี้ปล่อยให้เกิดเรื่องได้ยังแบบนี้ได้ยังไง ไม่เพียงเฉินหนานแต่หลายๆคนที่ได้ยินเสียงก็รู้สึกแบบนี้ พวกเขาจึงออกมาดูเหตุการณ์ด้านนอกว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อลิซ่าเห็นสีหน้าของเฉินหนานก็พาให้เธอโกรธเช่นกันนานๆบอสจะมาบริษัทสักทีต้องมาเจออะไรแบบนี้

“บอสคะเดี๋ยวฉันไปดูให้”เฉินหนานสายหน้า

“ไม่ต้องหรอกฉันจะไปห้องน้ำพอดีเดี๋ยวฉันไปดูเอง”เฉินหนานเดินออกไปก็เห็นคนจำนวนมาก กำลังยืนอยู่หน้าห้องวิไอพีห้องหนึ่ง

“โอ้สงสัยเรื่องใหญ่ใครฆ่ากันล่ะนี่”เฉินหนานตรงเขาไปที่ห้องนั้น เห็นพนักงานคนหนึ่งยืนอยู่ก็ถาม

“พี่ชายเกิดไรขึ้นงั้นหรือ”เมื่อพนักงานชายเห็นว่าเป็นแขกห้องวีไอพีจึงรีบขอโทษ เขาคิดว่าเฉินหนานไม่พอใจที่ทำเสียงดัง อันที่จริงเฉินหนานก็ไม่พอใจจริงๆนั่นแหละ กำลังนั่งกินอาหารกับสาวงามยังจะมีคนรบกวน จากนั้นเขาก็เล่าให้ฟังทุกอย่าง เฉินหนานขมวดคิ้ว

“แล้วนายน้อยโจวนี่เป็นคนใหญ่โตมาจากไหนงั้นหรือถึงได้ทำเรื่องเลวๆแบบนี้”

“ท่านครับพูดเบาหน่อยเดี๋ยวพวกนั้นได้ยินจะเป็นเรื่อง”พนักงานหนุ่มกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง

“เขาเป็นเจ้าของธุรกิจก่อสร้างที่ใหญ่มากๆและรวยมากครับแถวนี้มีแต่คนเกรงใจเขา”เฉินหนานคิดสักพักแล้วถามต่อ

“งั้นเทียบกับตระกูลฟู่ล่ะ”พนักงานพูดเสียงต่ำได้ยินกันสองคน

“เรื่องนั้นผมคิดว่าตระกูลโจวเป็นเห็บหมานะผมว่า”เฉินหนานหัวเราะแล้วตบบ่าเขา แล้วส่งเงินให้สองร้อยหยวนให้เป็นทิป เฉินหนานไม่ใช่คนที่ดีมากอะไรเขาจะไม่ค่อยยุ่งเรื่องคนอื่นแต่เมื่อรู้ว่าหญิงสาวกตัญญูทำงานหาเงินเรียน และยังส่งเงินไปให้พ่อแม่ ความใจอ่อนก็เกิดขึ้นเมื่อคิดถึงแม่และพ่อของเขา

“นี่ทิปผมให้”พนักงานตาโตสองร้อยหยวนไม่ใช้น้อยๆมันมันเท่ากับเขาทำงานเกือบสามวัน

“ขอบคุณมากครับ”เฉินหนานเดินเข้าไปในห้องมองไปรอบๆก็เห็นหญิงสาวนั่งตัวสั่น เขาไม่แปลกใจที่นายน้อยโจวถึงวู่วามแบบนี้ เธอมีดวงหน้าสวยรูปร่างดี เขาคิดว่าหญิงคนนี้สามารถเป็นดาราได้เลยถ้ามีคนปลุกปั้นนิดหน่อย เฉินหนานไม่พูดอะไรเดินไปดึงแขนหญิวสาวออกมาทันที ทุกคนตกอยู่ในความงุนงง

“คุณอย่าร้องเลยกลับไปก่อน”เธอส่ายหน้า

“ฉันกลับไม่ได้หรอกฉันต้องจ่ายค่าเทอมปีหน้าฉันต้องทำงาน”เฉินหนานยิ้มออกมา

“ได้งั้นรอฉันก่อนเดี๋ยวฉันจะแนะนำงานให้”เมื่อโจวอูเฉิงได้สติก็แผดเสียงออกมา

“แกเป็นใครทำอะไรวะ”เฉินหนานเดินเขาไปแล้วก็ เพี้ยะ!!!!เฉินหนานตับไปที่หน้ามันอย่างแรกฟันมันร่วงหลายซี่เลือดเต็มปากมันร้องด้วยความเจ็บปวด ทุกคนพลันแข็งค้างไป คนๆนี้ต้องบ้าแน่ๆที่หาเรื่องกับโจวอู่เฉิงพอของเขามีอำนาจมากไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา

“แกไม่คู่ควรรู้หรอกว่าฉันเป็นใครถ้าไม่อยากให้พ่อแกหมดตัวก็ไสหัวไปจากร้านนี้ซะ”โจวอูเฉิงโกรธมากเขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน ไม่มีใครกล้าหยามเขา

“ดีแกกล้ามากนะที่มายุ่งเรื่องนี้”

“แล้วยังไงให้ฉันตบอีกไหมออกไปซะ”เฉินหนานพูดเรียบเฉย มันรีบโทรศัพท์ออกไปทันที

“แกรอก่อนเถอะฉันจะจัดการแก”เฉินหนานไม่สนใจอีกแล้วพาเจี่ยหลินกลับไปที่ห้องของเขา

“บอสคะเธอคือ”เฉินหนานยิ้มแล้วเล่าเรื่องที่เกิดให้ฟัง ลิซ่าโกรธมากที่ได้ยินเรื่องเลวๆแบบนี้

“คุณชื่ออะไรพี่สาว”เฉินหนานถาม

“ฉันเจี่ยหลิน”เฉินหนานยิ้ม

“เธอเรียนเกี่ยวกับอะไร”

“ฉันเรียนเกี่ยวกับการแสดงค่ะ”

“งั้นหรือ”

“บอสคะคุณจะจ้างเธอทำงานพิเศษหรือคะ”หยานชิงเยว่ถาม

“ไม่หรอกบริษัทเราจริงจังมากไม่รับพนักงานพิเศษนั้นหรอกแต่ฉันจะลองถามเพื่อนให้แล้วกัน”เฉินหนานกดโทรศัพท์ไป

“ว่าไงนายอยากเป็นดาราแล้วหรอ”เฉินหนานหัวเราะ

“หวังหมิงหยางฉันมีเพื่อนคนหนึ่งกำลังเดือดร้อนน่ะเขาหางานพิเศษทำอยู่”หวังหมิงหยางงุนงง

“ฉันก็พอจะมีงานที่พิเศษให้อยู่นะงานบันเทิงรับเด็กๆช่วงเปิดเทอมจำนวนมากอยู่แล้วแม้เงินจะดีแต่ง่านหนักพอควรยิ่งช่วงนี้เพิ่งปิดเทอมด้วย แต่ว่าจะให้เพื่อนนายมาทำงานแบบนี้จริงๆเหรอ”เฉินหนานยิ้ม

“เธอสวยมากๆถ้านายจะช่วยดันให้เป็นดาราฉันว่านายจะได้ผลประโยชน์มากทีเดียว”หวังหมิงหยางตาเป็นประกายก็ทำไมเล่า เฉินหนานสามารถทำนายดวงชะตาได้เขาหรือจะไม่เห็นอนาคตของเพื่อนที่เขาฝากมาเธออาจจะโด่งดังมากในอนาคตก็ได้

“ได้เลยตกลง”

“ไว้ฉันเลี้ยงข้าวนายแล้วกันนะ”เฉินหนานกล่าว

“ไม่มีปัญหาอาทิตย์นี้ยังไงนายก็มาบริษัทฉันอยู่แล้วนี่ นายพาเธอมาแล้วกัน”หวังหมิงหยางรู้สึกดีใจมาก

“โอเค”จากนั้นเขาก็วางสาย

เจี่ยหลินเอามือปิดปากเธอตกใจ เรื่องที่สาวสวยสองคนเรียกชายหนุ่มที่เด็กว่าว่าบอสแล้ว แต่เธอต้องตกใจมากกว่าเดิมที่คนที่ชายหนุ่มตรงหน้าคุยกับหวังหมิงหยาง คนที่เรียนสายบันเทิงใครจะไม่รู้จักหวังหมิงหยางหนึ่งในบริษัทบันเทิงที่ใหญ่มากๆในจีนแห่งซิงตกกรุ๊ป

“คุณอย่าบอกฉันนะว่าเป็นหวังหมิงหยางคนนั้น”เฉินหนานยิ้ม

“เธอคิดว่าๆไงล่ะ”เธอไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

“ช่างเรื่องนี้เถอะฉันฝากให้เธอแล้วที่เหลือขึ้นอยู่กับความตั้งใจของเธอเอง”

“ขอบคุณค่ะ แต่คุณช่วยฉันทำไม”เธอรู้ว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆหรอกการที่เขาช่วยเธอต้องหวังอะไรแน่ สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจคือเขาไม่ต้องการตัวเธอ ก็เพราะว่าผู้หญิงสองคนที่นั่งข้างๆเธอนี้สวยกว่าเธอหลายเท่านัก

“ถ้าเธอดังเมื่อไรฉันจ้างเธอมาถ่ายโฆษณาให้ฉันก็อย่าคิดแพงแล้วกัน”เมื่อได้ยินเธอก็โง่งมทันที

“บอสคะดูสิเธอสับสนหมดแล้ว”ชิงเยว่พูดปนหัวเราะ

“เธอไม่ต้องกังวลไปหรอกบอสเห็นความกตัญญูของเธอจึงช่วยอย่าทำให้บอสผิดหวังล่ะ”เธอเขาใจทันที

“คุณรู้เรื่องของฉันหรือ”

“ฉันทางพนักงานชายหน้าประตูน่ะได้รู้มาบ้าง”

“คุณชื่ออะไรคะฉันเจี่ยหลินจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลย”เฉินหนานโบกมือ

“ฉันเฉินหนานไม่ต้องใส่ใจหรอกวันอาทิตย์ก็มาที่บริษัทของหมิงหยางด้วยล่ะฉันจะรอที่นั่น”

“ได้ค่ะคุณเฉิน”เฉินหนานโบกมือ

“ไม่เป็นไร”จากนั้นทั้งสี่คนก็เดินออกจากร้านอาหาร”ทั้งสีคนก็แปลกใจมีผู้เชี่ยวชาญกว่าสามสิบคนมายืนรอเฉินหนานอยู่ แน่นอนว่าเป็นฝีมือโจวอูเฉิงเพราะมันยืนขวางท่าอยู่ด้านหน้า

“ฉันบอกแล้วว่าแกเจอดีแน่ไอ้หนู”เมื่อมันเห็นหยานชิงเยว่และลิซ่าตามันก็เป็นประกายทันที เพราะความสวยของทั้งสองนั้นจัดว่าเป็นยอดหญิงเลยก็ว่าได้มันมองไม่วางตา

“ฉันให้โอกาสกับธุรกิจเล็กๆของพ่อนายให้อยู่รอดไปแล้วนะแต่ไม่ยอมรับ ยื่นน้ำผึ้งให้ไม่ดื่มจะดื่มน้ำอาจมก็ย่อมได้”เฉินหนานดวงตาวูบไหวแล้วปรากฎร้องยิ้มชั่วร้ายออกมา ชิงเยว่โทรแจ้งตำรวจทันที…