บทที่ 5: แมวสีชมพู
เมย์นั่งอยู่ในห้องรับรอง รอสัมภาษณ์ด้วยหน้ากากแมวสีชมพูสดใสปกปิดใบหน้า โชคดีที่เธอเป็คนสุดท้ายที่ต้องสัมภาษณ์ วันนี้จึงมีแค่เธอกับเด็กฝึกอีกคนในห้องรับรองเพื่อรอรับการสัมภาษณ์
เด็กสาวคนนั้นดูอายุน้อยกว่าเมย์ (ในร่างของมีน) เสียอีก เธอมองมาที่เมย์ด้วยดวงตาเบิกกว้างเป็ประกาย เมย์ปรายตามองแล้วเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าอมยิ้มของอีกฝ่าย
“มองอะไร?” เมย์ถามออกไป เสียงพูดมีสำเนียงวาลทาเรียเล็กน้อย แต่ฟังดูชัดเจนเพราะเขาเชี่ยวชาญภาษาออเรเลียอยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม น้ำเสียงยังคงติดสำเนียง ‘นักเลง’ อยู่พอควร
เด็กสาวสะดุ้งแล้วรีบหันหน้าหนีพร้อมเลื่อนตัวถอยออกห่าง ใบหูของเธอแดงแปร๊ดด้วยความใและอับอาย
[โฮสต์ต้องพูดจาให้สุภาพกว่านี้นะ เมื่อกี้ฟังดูเหมือนตัวตนเก่าของโฮสต์เลย]
เมย์จิ๊ปากด้วยความไม่สบอารมณ์
“จะให้ฉันทำไงล่ะ? นิสัยเก่ามันก็แก้ยากนะ”
เด็กสาวใอีกครั้งเมื่อเห็นเมย์พูดคนเดียว
พี่สาวคนนี้... เป็บ้าเหรอ?
มิ้งซ์ เด็กสาวที่เกิดในปี 2008 มีความฝันอันยิ่งใหญ่ที่จะเป็ไอดอล เธอกำลังสงสัยว่าเหตุใด ออลคราวด์ เน็ตเวิร์ค ช่องทีวีผู้ผลิตรายการ ‘ดอกหน้าใหม่’ ถึงคัดเลือกคนแปลกประหลาดแบบนี้เข้าแข่งขัน เธอรู้ว่ารายการเองก็้าความบันเทิงก็จริง แต่ไม่คิดเลยว่าจะถึงขั้นคัดคนบ้าเข้ามาด้วย!
เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกลับไปจ้อง ‘พี่สาว’ คนนั้นอีกครั้ง
“มีปัญหาอะไรกับฉันรึไง?” เมย์ถาม เสียงของเขานุ่มลง แต่ยังแฝงความจริงจังและภูมิฐาน ดูแล้วน่าจะอายุมากกว่ามิ้งซ์อยู่หลายปี
“เปล่าค่ะ” มิ้งซ์หัวเราะแห้ง ๆ “แค่รู้สึกว่าหน้ากากของพี่สาวน่ารักดีน่ะคะ...”
“เด็กฝึกมิ้งซ์ เชิญสัมภาษณ์ได้แล้วค่ะ”
โชคดีที่มิ้งซ์ถูกเรียกเข้าไปสัมภาษณ์พอดี เธอรีบลุกจากเก้าอี้จนแทบจะวิ่งเข้าไปในห้องสัมภาษณ์
ในที่สุดเมย์ก็ได้อยู่ตามลำพัง เมย์กำลังจะวีนเด็กสาวคนนั้นที่เอาแต่จ้องเธอ แต่คำพูดสุดท้ายของเด็กคนนั้นกลับทำให้เมย์รู้สึกดีขึ้นมาก
[ขอแสดงความยินดี! โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จแล้ว: “มีคนเรียกว่าน่ารัก”]
ภารกิจทั้งสามได้สำเร็จแล้ว แม้ว่าเมย์จะเคยประสบปัญหากับการส่งกาแฟให้หญิงชรา แต่หลังจากช่วยรดน้ำต้นไม้และทำความสะอาดบ้านให้เธอ เมย์ก็สามารถจบภารกิจได้สำเร็จ
[กำลังรีเซ็ตภารกิจใหม่ ขณะนี้ภารกิจของโฮสต์คือ:
1. หาแฟนคลับให้ได้ 100 คน 2. ติดเทรนด์ในแอปโซเชียลมีเดีย 3. หาเพื่อนใหม่ให้ได้หนึ่งคน]
“อะไรกันละเนี่ย? ภารกิจมันยากขึ้นเยอะเลยไม่ใช่เรอะ?” เมย์จิ๊ปากอีกครั้ง แต่ระบบไม่ตอบเขา
[ขณะนี้ โฮสต์ สามารถเลือกทักษะที่้าจะอัปเกรดได้แล้ว]
“ร้องเพลง” เมย์ตอบทันทีโดยไม่ลังเล เธอเคยอัปเกรดทักษะร้องเพลงครั้งหนึ่งตอนทำภารกิจส่งกาแฟเสร็จ เมย์รู้ดีว่าเธอควรจะฝึกให้เชี่ยวชาญสักทักษะก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น
[ร้องเพลง +1 สถานะปัจจุบัน: B+]
ดีมาก อย่างน้อยเธอก็พอจะเป็นักร้องที่ใช้ได้ในตอนเริ่มรายการ
สักพัก เด็กคนนั้นก็กลับออกมาจากห้องสัมภาษณ์ ตอนนี้ถึงตาของเมย์แล้ว
เด็กฝึกงานที่รับหน้าที่เรียกเด็กฝึกหยุดชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องรับรองโดยสวมหน้ากากแมวสีชมพู
เธอถอนหายใจพลางส่ายหน้า
“เด็กฝึกมีน เชิญสัมภาษณ์ค่ะ”
เมย์ลุกจากที่นั่งแล้วเดินไปยังห้องสัมภาษณ์ บรรดากรรมการต่างเหนื่อยล้าจากการสัมภาษณ์เด็กฝึกมาทั้งวัน แนนนี่ กำลังดื่มกาแฟแก้วที่สาม ขณะที่ จินนี่ แทบจะลืมตาไม่ขึ้น แม้แต่ทีมกล้องยังอดหาวไม่ได้
โชคดีที่เมย์เป็เด็กฝึกที่เข้ารับการสัมภาษณ์เป็คนสุดท้าย
“มารีบทำให้มันจบ ๆ ไปเถอะ” แนนนี่พูดก่อนยกกาแฟขึ้นดื่มจนหมดแก้ว
“มีนเหรอ? เหมือนชื่อราศีเลยนะ?” จินนี่ถามขณะเปิดแฟ้มดูข้อมูลของเขา
“น่าจะใช่นะ” แนนนี่ตอบ “แต่รูปในแฟ้มของเด็กคนนี้แล้วนี่มันอะไรเนี่ย? ทำไมมันเป็ขาวดำแล้วก็เบลอขนาดนี้?” เธอเพ่งตาเพื่อพยายามดูหน้าหญิงสาวในภาพให้ชัด ๆ
จินนี่ไหล่ตก “ไม่รู้เหมือนกัน คนนี้เป็เด็กฝึกอิสระ วิดีโอออดิชันก็ดูเหมือนถ่ายด้วยกล้องมือถือรุ่นโบราณอะ ทีมงานแค่้าคนมาเติมให้ครบ 100 คน เลยรับเด็กคนนี้เข้ามา”
“เอ่อ… ก็ตามนั้นแหละ” แนนนี่ตอบ “ยังไงเราก็จะได้เจอตัวจริงวันนี้อยู่แล้ว”
พวกเธอนั่งรออย่างเบื่อหน่าย รอให้เมย์เข้ามา แนนนี่อยากเห็นหน้าเมย์อยู่เหมือนกัน เพราะทั้งรูปถ่ายและวิดีโอออดิชันของเธอมันเบลอจนดูไม่รู้เื่
ดวงตาที่ล้าเต็มทีของเธอกวาดไปทั่วห้อง เธอแทบอดใจไม่ไหวที่จะได้กลับบ้านในคืนนี้ แต่แล้วตาของเธอก็เบิกกว้างแทบจะถลนออกจากเบ้าเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามานั้นคือ...
แมวสีชมพูตัวเป็ ๆ นั่งลงตรงหน้าเธอ
จินนี่เองก็นั่งหลังตรงทันที เมื่อเห็นเมย์ปรากฏตัว
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมีน” เมย์ทักทายออกไป
ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันน้า คุณรี้ด ฝากกดไลค์ กดติดตาม กดแชร์นิยายด้วยน้า
กดไลค์ ให้ถูกหวย กดติดตาม ให้การงานดี กดแชร์ ให้ได้คู่ปังๆ