ท่ามกลางความปั่นป่วนของท้องทะเล เงาดำขนาดั์ใต้ผิวน้ำค่อยๆ ปรากฏโฉมออกมา มันคืออสูรกายจากา 'เลเวียธานแห่งห้วงอเวจี' ลำตัวของมันปกคลุมด้วยเกล็ดหนาทึบที่ดูดซับแสงสว่าง ทุกครั้งที่มันขยับกาย น้ำทะเลรอบข้างจะกลายเป็ไอระเหยสีดำที่เต็มไปด้วยพิษร้ายแรง
"นั่นมัน... สัตว์เทพคุ้มครองของทวีปต้องคำสาป!" กษัตริย์ไร้ชีพ (ในร่างชายชราสุขภาพดี) อุทานด้วยความหวาดกลัว "มันตามข้ามาเพื่อทวงคืนพลังที่หายไป! ท่านนักบวช ถอยไปเถอะ! สิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะรักษาได้ มันคือความหิวโหยที่ไม่มีวันสิ้นสุด!"
คิรินมองดูอสูรกายขนาดเท่าูเาเลากาพุ่งขึ้นมาเหนือน้ำ ดวงตาสีโลหิตของมันจ้องมองมาที่เขาด้วยความกระหาย "หิวโหยงั้นเหรอ? ดูๆ ไปแล้วมันก็แค่ 'ปลาที่ท้องเสีย' เพราะกินของสกปรกเข้าไปเยอะเกินไปมากกว่านะ"
"ท้องเสียเนี่ยนะ!?" เอเลน่าอุทานอย่างเหลือเชื่อ
"ก็ดูสิครับ น้ำทะเลรอบตัวมันดำปิ๊ดปี๋ขนาดนั้น แสดงว่าข้างในตัวมันต้องเต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูลและความโกรธแค้นสะสมมานานแน่ๆ" คิรินปัดฝุ่นที่ชุดพเนจร "ในฐานะซัพพอร์ตที่ดี ผมคงปล่อยให้สัตว์โลกตาสีตาสาต้องทรมานแบบนี้ต่อไปไม่ได้"
เลเวียธาน อ้าปากกว้าง เตรียมพ่นลำแสงแห่งความมืดที่สามารถย่อยสลายทวีปได้ทั้งทวีป!
"คุณโรแลนด์! ช่วยกางโล่กันน้ำให้หน่อยนะครับ ผมจะลงไป 'ล้างท้อง' ให้เ้านี่สักหน่อย"
คิรินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ท้าทายลำแสงสีดำที่พุ่งสวนออกมา เขายื่นมือออกไปัักับหน้าผากของอสูรกายั์ในจังหวะที่พลังทำลายล้างกำลังจะะเิออก
"มหาเวทชำระล้างสากล: หยาดน้ำค้างแห่งสรวง์ (Heavenly Dew Purification)"[ ผลของ Overflow: เปลี่ยนน้ำทะเลที่เป็พิษรอบตัวให้กลายเป็ 'น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์' และบังคับฉีดเข้าไปในร่างอสูรกาย ]
วิ้งงงงงงงงงงงง!
แทนที่จะเกิดะเิตูมตาม แสงสีทองกลับนุ่มนวลราวกับแสงแดดยามเช้าพุ่งวาบไปทั่วท้องทะเล น้ำทะเลสีดำสนิทรอบๆ เลเวียธานค่อยๆ เปลี่ยนเป็สีครามใสสะอาดในพริบตา พลังการรักษาที่รุนแรงของคิรินพุ่งเข้าไปในกระเพาะและลำไส้ของอสูรกาย บังคับให้มัน 'คาย' ทุกสิ่งที่เน่าเสียออกมา
อุ๊บบบบบ... โครม!!!
เลเวียธานพ่นของเหลวสีดำข้นคลักออกมามหาศาล แต่มันกลับถูกแสงของคิรินเปลี่ยนให้กลายเป็ฝูงปลาและปะการังที่สวยงามก่อนจะตกถึงพื้น ร่างั์ที่เคยดูน่าเกรงขามเริ่มหดตัวลง เกล็ดที่เคยดำมืดกลายเป็สีเงินวาววับสะท้อนแสงอาทิตย์
[ ปาฏิหาริย์ปรากฏ: อสูรกายอเวจี ถูก 'รักษา' จนคืนร่างเป็ 'ัวารีศักดิ์สิทธิ์' ]
เลเวียธาน (ในร่างใหม่) สงบนิ่งลงทันที มันก้มหัวให้คิรินอย่างนอบน้อม เสียงคำรามที่เคยน่ากลัวกลายเป็เสียงร้องที่กังวานและไพเราะ
"อา... สดชื่นขึ้นเยอะเลยใช่ไหมล่ะ?" คิรินลูบหัวัวารีั์เบาๆ "คราวหลังอย่าไปกินอะไรซี้ซั้วอีกล่ะ โดยเฉพาะพวกพลังงานด้านมืด รสชาติมันห่วยจะตาย"
ชาวเมืองและทหารที่ยืนดูอยู่บนฝั่งต่างพากันคุกเข่าลงด้วยความศรัทธา ภาพของนักบวชพเนจรที่ยืนอยู่บนหัวัั์ท่ามกลางทะเลที่ใสสะอาดราวกับกระจก คือภาพจำลองของพระเ้าที่แท้จริง
คิรินร่อนลงมาบนชายหาดพร้อมกับัวารีที่ย่อส่วนเหลือขนาดเท่าลูกหมา เดินตามหลังเขาต้อยๆ "เอาล่ะ ปัญหาทะเลดำจบไปหนึ่ง คราวนี้เรามาคุยเื่เมนูเย็นนี้กันดีกว่า... คุณโรแลนด์ ผมเห็นกุ้งัั์ที่เพิ่งถูกฮีลขึ้นมาเมื่อกี้ ตัวใหญ่น่ากินมากเลยนะ"
"ท่านคิรินคะ!" เอเลน่าเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางปวดหัว "ท่านเพิ่งจะเปลี่ยนตำนานหายนะโลกให้กลายเป็สัตว์เลี้ยง แล้วตอนนี้ท่านกำลังคิดจะกินกุ้งัที่ได้รับพรจากท่านเนี่ยนะ!?"
"ก็มันเป็ผลผลิตจากความเมตตาของผมไงครับ รสชาติต้องยอดเยี่ยมแน่ๆ" คิรินยิ้มกว้าง
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังเริ่มผ่อนคลาย กษัตริย์ไร้ชีพ (ชายชรา) ก็เดินเข้ามาสะกิดคิรินด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดกว่าเดิม "ท่านนักบวช... แม้ท่านจะรักษาเลเวียธานได้ แต่เื่นี้จะไม่จบง่ายๆ เพราะในทวีปของข้า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่สัตว์เทพ... แต่คือ 'สภาผู้คุมิญญา' ที่เป็คนวางยาพิษเลเวียธานเพื่อใช้งานมัน และตอนนี้... พวกเขาคงรู้แล้วว่ามีคนแอบมา 'ซ่อม' อาวุธของพวกเขา"
คิรินเลิกคิ้ว "สภาผู้คุมิญญา? ชื่อฟังดูน่าเบื่อจัง... พวกเขาทำน้ำชาอร่อยไหมครับ? ถ้าไม่อร่อย ผมจะได้เตรียม 'ยารักษานิสัย' ไปแจกให้ครบทุกคน"
317
