ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 59 ยอมลดตัวเป็นอนุ

 

เสิ่นม่านซูยกยิ้มมุมปากช้าๆ

ซูฉินเอ๋ยซูฉิน เจ้าต้องฮึดสู้หน่อยสิ อย่าให้การแสดงอย่างเต็มที่ของข้าสูญเปล่าละ

เพียงชั่วพริบตา เรื่องที่คุณหนูญาติผู้น้องทำคุณหนูสามโกรธจนล้มป่วยก็แพร่ไปทั่วทั้งจวนแม่ทัพ

หลินซื่อที่อารมณ์ดีมาตลอดมิอาจข่มกลั้นได้อีก นางตรงเข้าไปตำหนิซูฉินอย่างรุนแรงทันที

เดิมทีซูฉินก็สภาพจิตใจย่ำแย่เพราะคำพูดของเสิ่นม่านซูอยู่แล้ว พอถูกหลินซื่อต่อว่า นางก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

ซูฉินกล่าวทั้งตาแดงก่ำ “ข้าทำให้นางป่วยอย่างนั้นหรือ เหตุใดพวกท่านไม่ถามก่อนว่านางมาหาข้าทำไม! หรือว่าที่องค์ชายเจ็ดชอบข้าเป็นความผิดของข้า? ท่านพูดอยู่ตลอดว่าปฏิบัติต่อข้าอย่างดี แต่ความจริงเล่า ท่านลองถามใจตัวเองดูเถิด ไม่ว่าจะเรื่องกินอยู่หรือข้าวของเครื่องใช้ของข้า มีด้านไหนที่เทียบเสิ่นม่านซูได้บ้าง!”

ความจริงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่หลินซื่อผู้มีนิสัยอ่อนโยนพูดกับซูฉินหนักหนาเช่นนี้

แต่หลังจากได้ฟังคำพูดของซูฉิน หลินซื่อก็อึ้งงันไปทันที ก่อนจะกล่าวอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าคิดเช่นนี้จริงๆ หรือ ซูเอ๋อร์เป็นลูกแท้ๆ ของข้า เป็นบุตรสาวสายตรงของจวนแม่ทัพ เดิมทีนางก็ควรได้รับสิ่งที่ดีกว่าเจ้าทุกด้าน ข้าย่อมปฏิบัติต่อนางดีกว่าเจ้าอยู่แล้ว นี่เป็นเรื่องที่ถูกต้องตามครรลองมิใช่หรือ! พวกเรารับเจ้าไว้เพราะความเมตตา พวกเราจัดหาอาหารเสื้อผ้าให้เจ้าเพราะความหวังดี ในเมื่อเป็นความหวังดี เช่นนั้นพวกเราก็สามารถเรียกคืนได้ทุกเมื่อ!”

หลินซื่อที่ปกติไม่เคยโกรธผู้ใด พูดจบก็สะบัดแขนจากไปด้วยความโมโห

ซูฉินพลันหนาวสะท้านขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่นางพูดอะไรออกไป แต่ความไม่ยินยอมที่สะสมมาสองชาติจะควบคุมได้ง่ายๆ อย่างไร

เพียงเพราะชาติกำเนิดของนางด้อยกว่าเสิ่นม่านซู นางจึงต้องด้อยกว่าเสิ่นม่านซูไปทั้งชีวิตอย่างนั้นหรือ

นางเองก็อยากเป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์เหมือนกัน แต่โชคชะตากลับไม่ยุติธรรมกับนาง!

ซูฉินมองรอบด้านอย่างเลื่อนลอย คำพูดตัดขาดไร้เยื่อใยของหลินซื่อยังคงดังก้องในหู

เรียกคืน! หลินซื่อจะเรียกคืนทุกอย่าง!

เช่นนั้น...พวกเขาจะส่งนางกลับบ้านเกิดเลยหรือไม่

เหตุใดทุกอย่างถึงต่างจากชาติก่อนอีกแล้ว

ซูฉินกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนค่อยๆ เอามือลง

“ไม่…ไม่ได้! ข้าไม่มีวันปล่อยให้เสิ่นม่านซูนางสารเลวนั่นได้แต่งกับองค์ชายเจ็ดก่อนข้าอีกครั้งแน่!”

ยามค่ำคืนมาเยือน แต่เรือนที่ซูฉินอาศัยกลับเงียบกริบ

เพราะหลินซื่อเพิ่งมาตำหนิซูฉิน พวกสาวใช้จึงยังไม่กล้าเข้าใกล้นาง แม้แต่อาหารเย็นก็ยังไม่มีใครยกมา

ในดวงตาของซูฉินเต็มไปด้วยประกายแห่งความชิงชัง

เป็นอย่างที่นางเคยบอก พวกจวนแม่ทัพล้วนเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ก็เพียงแสร้งทำดีกับนางเท่านั้น ตอนนี้พอเห็นว่านางแย่งวาสนาการแต่งงานของเสิ่นม่านซูไป แต่ละคนก็เผยธาตุแท้ออกมาทันที!

ไม่ นางไม่มีวันนั่งรอความตายเด็ดขาด และไม่มีวันออกจากเมืองหลวงด้วย

ซูฉินรีบลุกขึ้นเปลี่ยนเป็นชุดสีชมพูแบบที่สาวใช้ชอบสวม แล้วจัดทรงผมใหม่ให้หน้าม้าปรกดวงตาเล็กน้อย จากนั้นก็สะพายห่อผ้าเล็กๆ เดินออกไป

เมื่อบ่าวเฝ้าประตูเดินมาขวางทางนางไว้ ซูฉินก็ล้วงเงินหนึ่งตำลึงออกมาจากถุงเงินยื่นให้อีกฝ่าย

คนผู้นั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ปล่อยนางออกไป

แต่สิ่งที่ซูฉินไม่รู้ก็คือ มีเงาร่างหนึ่งติดตามนางมาตั้งแต่จวนแม่ทัพ จนกระทั่งนางมาถึงจวนขององค์ชายเจ็ด เงาร่างนั้นถึงได้หมุนตัวจากไป

ไม่นานเงาร่างนั้นก็กลับมายังเรือนของเสิ่นม่านซู

เจ๋อหลันเดินเข้ามาข้างกายเสิ่นม่านซู ก่อนกล่าวเสียงเบาว่า “คุณหนู นางเข้าไปในจวนขององค์ชายเจ็ดตามที่ท่านคาดเดาไว้จริงๆ เจ้าค่ะ”

 

บทที่ 60 นายท่าน เหตุใดเสื้อคลุมของท่านถึงเปียกเช่นนี้เล่าขอรับ

 

“อืม” เสิ่นม่านซูเอนกายอย่างเกียจคร้าน เพราะกำลังป่วย แก้มของนางจึงร้อนผ่าว ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับลูกแมวตัวหนึ่ง

จวินมั่วหานยังไม่ได้แต่งงาน อีกทั้งยังไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋อง แต่เพราะอายุก็ไม่น้อยแล้วจึงออกมาอยู่นอกวัง

จวนแห่งนั้นก็คือที่พักของเขาเอง ขนาดไม่ใหญ่นัก บ่าวรับใช้ก็มีไม่มาก 

เสิ่นม่านซูคาดไว้อยู่แล้วว่าวันนี้ซูฉินจะต้องนั่งไม่ติดและไปหาจวินมั่วหานแน่นอน ดึกดื่นป่านนี้ หากระหว่างทางเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นมาจะไม่ดีเอาได้ ดังนั้นเสิ่นม่านซูจึงส่งเจ๋อหลันไปติดตามนางตลอดทาง

แต่งอย่างถูกต้องย่อมเป็นภรรยา วิ่งตามบุรุษไปเองย่อมเป็นอนุ

ซูฉิน ในเมื่อในนิยายต้นฉบับเจ้าก็ไม่ได้เป็นภรรยาเอกขององค์ชายเจ็ดอยู่แล้ว

ครั้งนี้ก็อย่าได้เป็นเลยจะดีกว่า

แม้นางจะตั้งใจส่งเสริมให้คนเจ้าเล่ห์ทั้งสองครองคู่กันไปชั่วชีวิต แต่ก็ไม่ได้คิดจะให้พวกนั้นกลายเป็นคนเหนือผู้อื่น มิฉะนั้นหากซูฉินได้อำนาจขึ้นมา ไม่แน่ว่าอาจหันกลับมาจัดการจวนแม่ทัพก็ได้

คนเลวกับเศษเดน อยู่กัดกินกันเองย่อมดีกว่า

เสิ่นม่านซูคิดไปคิดมา ก็จามออกมาอีกครั้ง

นางยกมือนวดจมูกเบาๆ ร่างนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว แม้แต่ฤดูร้อนยังเป็นหวัดได้ ดูท่าว่าต้องรีบออกกำลังกายให้ร่างกายแข็งแรงโดยเร็ว มิฉะนั้นจะเอาอะไรไปสู้กับคนพวกนั้นได้

 

ในเวลาเดียวกัน รถม้าคันหนึ่งหยุดลงหน้าจวนตระกูลไป๋

ไป๋ซิวจิ่นค่อยๆ เดินลงมาจากรถม้า

ไป๋จี๋ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบเข้ามารับของจากมือไป๋จื่อด้วยท่าทางประจบเอาใจ เขามองเสื้อผ้าในมือ ก่อนชะงักไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย “นายท่าน เหตุใดเสื้อคลุมของท่านถึงเปียกเช่นนี้เล่าขอรับ”

ไป๋ซิวจิ่นก้าวเดินเข้าไปด้านในอย่างไม่สนใจ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงเอ่ยถามอย่างสบายๆ ว่า “ทางจวนแม่ทัพส่งข่าวมาหรือยัง”

ไป๋จี๋กะพริบตาปริบๆ ยังไม่เข้าใจในทันที

ไป๋จื่อที่อยู่ด้านข้างจึงเตือนว่า “นกพิราบสื่อสาร”

“อ้อ นกพิราบสื่อสารนี่เอง ยังไม่มีขอรับ”

แววตาของไป๋ซิวจิ่นพลันมืดครึ้มเล็กน้อย ก่อนจะเข้าเรือนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ครั้นเปลี่ยนเสร็จก็มองรอยน้ำบนชุดที่กองอยู่บนพื้น

หากไม่สังเกตดีๆ ก็มองไม่ออกแล้วว่าตรงนั้นเคยมีรอยน้ำอยู่

น้ำแห้งไปนานแล้ว แต่...

เหมือนจู่ๆ จะนึกอะไรขึ้นมาได้ ไป๋ซิวจิ่นลุกขึ้นเดินไปหยิบขวดหยกขาวใบหนึ่งออกมาจากตู้ยา เดินมาตรงประตูแล้วเอ่ยเรียก “ไป๋จี๋”

“ขอรับ!” ไป๋จี๋รีบพุ่งออกมาจากมุมมืด “นายท่านมีอะไรจะสั่งหรือขอรับ”

ไป๋ซิวจิ่นกล่าวอย่างเนิบช้า “เจ้านำสิ่งนี้ไปให้คุณหนูสามเสิ่น บอกให้นางกินก่อนนอน”

ไป๋จี๋อึ้งไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจการกระทำของเจ้านายไปชั่วขณะ เขาถามอย่างมึนงง “นายท่าน นี่ยาอะไรหรือขอรับ แล้วหากส่งให้คุณหนูสามเสิ่น นางจะยอมกินหรือ ยังมีอีกข้อ บ่าวควรใช้ข้ออ้างอะไรไปมอบให้หรือขอรับ”

สายตาของไป๋ซิวจิ่นเย็นเฉียบ เขามองอีกฝ่ายด้วยท่าทีสูงศักดิ์

รออยู่พักหนึ่ง พอเห็นว่าไป๋จี๋ยังคงมองตนอย่างงุนงง ไป๋ซิวจิ่นก็เม้มปาก ความไม่พอใจวาบผ่านดวงตา แต่สุดท้ายก็ยังเปิดปากพูดอย่างสงวนท่าที

“นี่คือยารักษาไข้จากลมหนาว เจ้าไปบอกนางว่า...เป็นของตอบแทนค่าขนมก็พอ”

ไป๋จี๋เกาศีรษะพลางยิ้มทะเล้น “คืนนี้เลยหรือขอรับ แต่ตอนนี้ฟ้าก็มืดแล้ว ไปถึงห้องคุณหนูยามดึกเช่นนี้ดูไม่ค่อยดีนะขอรับ ฮ่าๆๆๆ”

ไป๋ซิวจิ่นเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย “เจ้าส่งของให้สาวใช้ของนางในลานเรือนก็พอ ห้ามเข้าห้องเด็ดขาด”

“หา”

“อย่างไร ยังมีปัญหาอีกหรือ”

“ไม่มีแล้วขอรับ ไม่มีแล้ว บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”

ภายใต้สายตาเย็นเยียบของผู้เป็นนาย ไป๋จี๋รีบกระโดดข้ามกำแพงออกไปทันที

 

เสิ่นม่านซูรู้สึกมึนงง ดูเหมือนนางจะเริ่มมีไข้แล้วจริงๆ

หากเป็นแค่หวัดธรรมดาย่อมไม่เป็นไร แต่หากมีไข้นั้นกลับเป็นปัญหาใหญ่เอาเรื่อง

นางจำได้ว่าตอนถ่ายละคร มีฉากหนึ่งต้องกระโดดลงน้ำกลางฤดูหนาว ตอนนั้นนางเพิ่งเข้าวงการได้ไม่นาน ไม่รู้ว่าไปเผลอล่วงเกินนักแสดงหญิงรองคนนั้นตอนไหน จึงโดนกลั่นแกล้งให้กระโดดน้ำหลายรอบเช่นนั้น

ผลจากการกระโดดลงน้ำเย็นจัดหลายครั้งก็คือเป็นหวัด มิหนำซ้ำกลางดึกยังมีไข้อีกด้วย