องค์ชายรัชทายาทพระองค์ใหม่ชีพจริญญาหก
ตะวัน เขาจึงกลายเป็องค์ชายผู้มากพร์ที่สุดใน
ประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิเทียนฉิน!
ส่วนทางด้านฉินหยุนในตอนนี้ เพราะสร้อยข้อมือ
เก้าไข่มุก เขาจึงมีสภาพเทียบเส้นิญญาเก้า
ตะวัน ด้วยพร์ระดับเก้าตะวันเพียงพอที่จะเรียกว่าเป็
ต านาน และก็ดังจ านวนของมัน มันเหนือล้ ายิ่งกว่าหกตะวัน
หลายขุมนัก!
ฉินหยุนเปิดประตูลานออกจึงพบเห็นกลุ่มคนก าลังเร่งรีบจากไป
กลุ่มคนเหล่านี้เร่งรีบมุ่งหน้าไปยังห้องขององค์ชายรัชทายาท
เพื่อส่งเสด็จเดินทางไปยังสถาบันยุทธ์เทียนเสวียน
ณ เวลานี้ ทุกผู้คนอยากเอาอกเอาใจองค์ชายรัชทายาทกัน
ทั้งสิ้นเพื่อไขว่คว้าประโยชน์แก่ตนเองย้อนกลับไป ฉินหยุนก็เคยได้รับต าแหน่งองค์ชายรัชทายาท
เช่นกัน ครั้งนั้นผู้คนก็ล้อมหน้าล้อมหลังเขาไม่ขาดสาย
แต่แล้ว ห้าปีผ่านไป เมื่อเขาถูกเขี่ยพ้นจากต าแหน่งองค์ชายรัช
ทายาท ผู้คนที่เคยติดสอยห้อยตามเขาั้แ่แรกกลับตีตนออก
ห่างจนไม่หลงเหลือ!
บุคคลเ่าั้ทั้งที่ได้รับความช่วยเหลือจากมหาอุปราชแต่
กลับแปรเปลี่ยนไปทันทีพร้อมทั้งสาปแช่งเขา ทั้งหมดเพื่อเป็
การออกตัวว่าพวกเขาเ่าั้หาได้มีส่วนใดเกี่ยวข้องด้วยเพื่อ
หลบเลี่ยงปัญหา!
“ไอ้พวกเศษเดนท าอะไรไม่เป็ กระทั่งกระท าเื่ขัดต่อ
จิตส านึกยังสามารถท าเพื่อผลประโยชน์ได้นับว่าใบหน้าพวก
มันหนายิ่งนัก ไม่ต่างอะไรกับูเาหิน!” ฉินหยุนมองกลุ่มคน
เคลื่อนผ่านไป ตอนนี้เขายิ่งแน่วแน่มากยิ่งขึ้น!
“องค์ชายรัชทายาท? บัลลังก์? ข้าสนใจตายละ!”เขาปิดประตูกลับและเริ่มท าการฝึกฝนในลานน้อยของตนเพียง
ล าพัง
“ก่อนอื่นต้องเรียนวิชาะเิปราณโดยเร็วที่สุด นี่เป็วิชาวร
ยุทธ์เดียวที่พี่สาวมหาอุปราชหลงเหลือทิ้งไว้ให้”
ฉินหยุนโคจรพลังปราณร่างเพื่อชี้น าพวกมันไปยังแขนก่อน
ต่อยเข้ากับพื้นอย่างแรง!
ตู้ม!
เพียงพริบตาที่พลังปราณถูกปล่อยออกจากหมัด มันะเิ!
เป็ผลให้คลื่นอากาศกระแทกพุ่งออกไปทั่วบริเวณเพราะหมัด
นี้!
ใบไม้ที่แห้งเหี่ยวกับพื้นพลันโดนคลื่นอากาศนี้ท าให้พวกมัน
กระจัดกระจาย กระทั่งว่าเกิดหลุมที่มีรอยแตกบนพื้นด้วยซ้ า!
วิชาะเิปราณคือวิชาวรยุทธ์ที่สืบทอดส่งมาถึงเขาโดยมหา
อุปราชที่้าให้เขามีเพื่อปกป้องตนเอง ความมหัศจรรย์
ของวิชานี้คือ ต่อให้เป็คนที่ไม่ได้ฝึกฝนพลังปราณ เขาก็สามารถใช้พลังิญญาที่เล็กน้อยปล่อยการะเิปราณ
ออกมาได้
“ตราบเท่าที่เราสามารถควบแน่นพลังปราณ มันจะยิ่งทรงพลัง
มากขึ้น ต้องลองควบแน่นพลังปราณสักสิบชั่วลมหายใจ!”
ฉินหยุนสูดลมหายใจเข้าลึกขณะนับห้วงลมหายใจของตนเอง
สิบลมหายใจถัดมา ตันเถียนของเขาเริ่มสั่นเทิ้มขณะปลดปล่อย
พลังพลังปราณด้วยวิชาะเิปราณ หมัดนี้พุ่งเข้าหาก้อนหิน
ใหญ่!
ตู้ม!
หมัดที่ไม่รั้งแม้สักนิดนี้ปะทะกับก้อนหิน คลื่นอากาศกระจายตัว
ออกไปทั่วทิศทางอีกครั้งขณะก้อนหินเกิดรอยปริแตกก่อนสลาย
กลายเป็หินก้อนเล็กกระจายทั่ว
ฉินหยุนถอนลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ใบหน้าของเขา
ซีดเผือด แขนค่อนข้างเจ็บเล็กน้อย ทว่า หัวใจของเขากลับ
เต้นแรงด้วยความยินดีนี่คือวิชาะเิปราณที่ทรงพลังยิ่ง