“แบบนั้นไม่ได้หรอก!”ซย่านีรีบปฏิเสธทันควัน “ฉันพอมีเงินอยู่บ้าง”
เสี่ยวหลิงหัวเราะ“ได้ๆๆ ฉันเข้าใจแล้ว ตกลงค่ะเก็บเงินก็เก็บเงิน เอาแบบนี้ดีกว่า เศษผ้าพวกนี้เราจะซื้อขายกันที่หนึ่งชั่ง [1] ต่อหนึ่งเฟิน [2] ก็แล้วกัน”
ถ้าเป็แบบนั้นไม่เหมือนกับว่าเธอหยิบเอาไปเลยหรือ? ซย่านียังคง้าปฏิเสธแต่เสี่ยวหลิงกลับหลุดหัวเราะคิกคักออกมา ก่อนเธอจะเอ่ยขึ้น “พี่สาวมีอย่างที่ไหนกัน? ที่คนขายต้องมาต่อรองราคาอย่างหนักส่วนคนซื้อกลับพยายามจะขอขึ้นราคาแทน วางใจเถอะ ฉันไม่คิดแพงนักหรอกเพราะถึงพี่จะ้าหรือไม่้าเศษผ้าที่กองอยู่ตรงนี้สุดท้ายแล้วพวกเราก็จะขายมันเป็ขยะอยู่ดี... เอาล่ะ พี่สาวรีบเลือกเศษผ้าเถอะนะ”
เสี่ยวหลิงบอกว่าเธอยังมีงานในมือที่ต้องไปจัดการจึงหันหลังแล้วเดินออกไปทันที ทิ้งให้ซย่านีเลือกผ้าอยู่ในโกดังคนเดียว
ซย่านีเพิ่งลองพลิกดูผ่านๆเธอก็รู้ว่าตนเองพบสมบัติเข้าแล้ว
ในบรรดากองผ้าพวกนี้มีสินค้าคุณภาพสูงอยู่ด้วย ทั้งพวกผ้าไหมหรือผ้าลูกไม้ที่เก็บไว้ั้แ่่ปี 1940–1950 เลยทีเดียว!พอลองคุ้ยกองผ้าดูอีกครั้งเธอก็พบว่าในนี้มีผ้านำเข้าจากต่างประเทศเป็จำนวนมากด้วย!
ซย่านีเลือกผ้าพวกนั้นออกมาทั้งหมดเพียงพริบตาเดียวเธอก็เลือกเศษผ้าออกมาได้กองโต!
หากไม่ใช่เพราะซย่านีคิดถึงลูกชายตัวน้อยที่ฝากไว้ที่บ้านของพี่สะใภ้เซี่ยงเหมยแล้วล่ะก็ซย่านีคงยังเลือกผ้าอยู่อีกสักพักใหญ่เลย
หลังจากเลือกเสร็จซย่านีก็เดินไปะโเรียกเสี่ยวหลิง “ฉันเลือกเสร็จแล้ว คุณมาชั่งน้ำหนักเถอะค่ะ”
เสี่ยวหลิงหาเครื่องชั่งในบ้านจากนั้นก็นำมาชั่งน้ำหนักผ้าให้ซย่านี ผลปรากฏว่าผ้าที่ดูกองเล็กๆ กองนั้นเพียงผ้าหนึ่งกองก็มีน้ำหนักถึงห้าชั่งแล้ว
เสี่ยวหลิงวางตาชั่งลงแล้วกล่าวว่า “ห้าเฟินจ้ะ”
ซย่านีรู้สึกเกรงใจเล็กน้อยเธอยังอยากมาที่นี่เพื่อขอซื้อผ้าอีกในภายหลัง จึงกล่าวว่า“ฉันเลือกมาแต่พวกผ้าราคาแพงๆ ทั้งนั้นเลย คุณคิดเงินเพิ่มอีกหน่อยดีไหมคะ?”
เสี่ยวหลิงผลักเงินห้าเจี่ยวที่ซย่านียื่นมาให้ใหม่ออกไป“ไม่ต้องหรอก กองผ้าพวกนี้ทิ้งไว้ที่นี่มันก็ไร้ค่าตอนนี้ขายได้ราคาตั้งห้าเฟินเลยนะ แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ!”
โชคดีที่ซย่านีพกกระเป๋าใบใหญ่มาเธอเลือกซื้อผ้าเป็จำนวนมากจึงต้องใช้ความพยายามอย่างสูงกว่าจะยัดผ้าพวกนั้นลงกระเป๋าจนหมด
พอได้สินค้ามาหนึ่งอย่างแล้วซย่านีก็คิดในใจว่า ตอนนี้เธอขาดแค่จักรเย็บผ้าแล้ว!
เพราะผ้าถุงนี้ดูสะดุดตามากซย่านีกลัวว่าหวังซิ่วอิงจะเห็นแล้วจะสงสัยเธอจึงแบกถุงผ้าไปที่บ้านของเซี่ยงเหมยก่อน
“พี่สะใภ้เซี่ยงเหมยฉันมาสายเสียแล้ว” ซย่านีเข้าประตูมาอย่างเร่งรีบพอเจอหน้าเซี่ยงเหมยก็เอ่ยขอโทษทันที
“ไม่สายหรอกๆ”เซี่ยงเหมยกำลังให้นมซิงซิงอยู่ ่สิบโมงเช้าเป็เวลาทานอาหารของซิงซิงพอดี
เซี่ยงเหมยยิ้มและกล่าวว่า“ซิงซิงเป็เด็กดีมาก พอตื่นแล้วก็ไม่ร้องไห้งอแงเลยแถมยังรู้จักเล่นเองคนเดียวอีก”
เซี่ยงเหมยชื่นชอบเด็กเล็กเป็อย่างยิ่งแต่น่าเสียดายที่เธอไม่มีโชคด้านนี้เื่นี้ถือเป็ความขัดแย้งที่ใหญ่ที่สุดระหว่างเธอกับแม่สามี เธอเอ่ยขึ้น“ต่อไปถ้าเธอมีเื่อะไรอีก ก็พาลูกมาฝากไว้ที่นี่ได้นะ ฉันจะดูแลเขาให้เอง!”
“ได้ค่ะงั้นฉันต้องขอรบกวนพี่สะใภ้แล้ว” ซย่านีเงียบไปชั่วครู่เธอมองออกว่าเซี่ยงเหมยรักเด็ก จึงกล่าวว่า “พี่สะใภ้เซี่ยงเหมย พี่วางใจเถอะต่อไปพี่จะต้องให้กำเนิดเด็กน้อยจ้ำม่ำได้อย่างแน่นอน! ตอนนี้ก็แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง” ซย่านีไม่ได้พูดไร้สาระ แต่อีกสองปีถัดมาพี่สะใภ้เซี่ยงเหมยได้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่งจริงๆ
เซี่ยงเหมยคิดว่าซย่านีกำลังปลอบใจเธอเธอถอนหายใจแล้วฝืนยิ้ม “มันง่ายขนาดนั้นที่ไหนกันเล่า”
เธอนึกอิจฉาซย่านีจริงๆซย่านีอายุน้อยกว่าเธอชัดๆ แต่มีลูกตั้งสามคนแล้ว
ซย่านีจับมือเซี่ยงเหมย“พี่สะใภ้เชื่อฉันนะคะ ฉันเป็คนมองอะไรแม่นมากๆ ฉันบอกว่ามีก็ต้องมีแน่ๆ”
เซี่ยงเหมยหัวเราะคิกคักขึ้นมา“ได้ๆๆ ฉันเชื่อเธอ”
ขณะที่คนทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ซ่งซิงเหอก็หลับตาลงและผล็อยหลับในเวลาต่อมา
เซี่ยงเหมยทอดอาลัยขึ้นอีกครั้ง“เห้อ ซิงซิงลูกของเธอช่างเป็เด็กที่รู้ความจริงๆไม่ต้องให้คนกล่อมก็หลับเองได้แล้ว แต่ก่อนฉันเคยเลี้ยงพวกน้องๆ มาตอนที่พวกเขาอายุพอๆ กับซิงซิงนะ ต้องคอยกล่อมตลอดถึงจะยอมนอนได้”
ซย่านีลูบใบหน้าเล็กๆของซิงซิงแล้วกล่าวว่า “เด็กแต่ละคนก็มีนิสัยเป็ของตัวเอง ตอนยังเด็กลูกคนโตทั้งสองของฉันก็ร้องงอแงทั้งคืนเลยฉันเองก็เพิ่งเคยเห็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายขนาดนี้.. ใช่แล้ว พี่สะใภ้ที่บ้านพี่มีจักรเย็บผ้าบ้างไหมคะ?”
ซ่งเหมยกล่าวตอบ“มีสิ นั่นไงล่ะ” ซ่งเหมยชี้มือไปทางจักรเย็บผ้าที่มีหมอนวางอยู่ด้านข้าง“เธอ้าใช้จักรเย็บผ้างั้นหรือ? ถ้าเธออยากใช้ก็มาใช้ที่บ้านฉันได้เลยฝีมือด้านศิลปะของฉันไม่ค่อยจะดีนัก ปกติแล้วใช้มันอยู่ไม่กี่ครั้ง ของชิ้นนี้เป็ของที่ครอบครัวฉันให้ฉันมาเพื่อเป็สินสมรสน่ะตอนนี้พอลองมาคิดดูแล้ว สู้ให้จักรยานฉันเป็สินสมรสยังดีเสียกว่า!”
ซย่านีเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ตอนนี้ฉันรวบรวมพวกเศษผ้าอยู่ค่ะกำลังคิดจะเอามาทำเป็พวกเครื่องประดับผมขาย...”
เซี่ยงเหมยรู้สึกสนใจขึ้นมา“ทำเครื่องประดับผมงั้นหรือ?”
ซย่านีพยักหน้ารับ“ใช่แล้ว! พี่ดูนะ เดี๋ยวฉันจะลองทำให้พี่ดูสักชิ้น”
พูดจบซย่านีก็ลุกขึ้นไปเปิดจักรเย็บผ้าแล้วเริ่มร้อยเข็มอย่างชำนาญ
เซี่ยงเหมยเป็กังวลขึ้นมา“ข้อมือของเธอ...”
ซย่านีขยับข้อมือซ้ายที่ได้รับาเ็พลางพูดขึ้นว่า“ไม่เป็ไรๆ มันแค่ดูบวมๆ เท่านั้น ไม่ได้าเ็จนถึงกระดูกอย่างที่คิดไม่รบกวนการทำงานแน่นอนค่ะ”
หลังจากเตรียมจักรเย็บผ้าเรียบร้อยเธอก็หยิบผ้าลายดอกไม้สีฟ้าออกมาจากกระเป๋า ใช้เศษผ้าม้วนให้เป็วงกลมพันรอบหนังยางรัดผมโดยเหลือช่องเล็กๆ เอาไว้ จากนั้นก็หมุนเพื่อไปเย็บด้านในก่อนจะจัดการเย็บปิดผนึก เพียงเท่านี้ก็สร้างยางรัดผมวงใหญ่ได้แล้ว
เซี่ยงเหมยเฝ้าดูวิธีการทำอยู่ด้านข้างยิ่งเธอมองก็ยิ่งรู้สึกตกตะลึงมากขึ้นเรื่อยๆสุดท้ายพอเห็นของที่เสร็จสมบูรณ์ตรงหน้าแล้วเธอก็เหมือนถูกหนังยางรัดผมแสนสวยชิ้นนี้ดึงดูดความสนใจเข้าเต็มเปา
“นี่...นี่...นี่มันจะได้ผลหรือ?”
ซย่านีเอ่ยถามขึ้น“พี่คิดว่ายางรัดผมทรงดอกไม้ชิ้นนี้สวยไหม?”
เซี่ยงเหมยพยักหน้ารับ“สวย ก็สวยอยู่หรอกแต่ว่า...”
ซย่านีกล่าวต่อ“งั้นก็ได้ผลแล้ว ขอแค่สวย จะต้องทำเงินได้อย่างแน่นอนถึงตอนนั้นฉันก็จะไปตั้งแผงขายของที่หน้าโรงเรียน พวกเด็กสาวที่ชอบของสวยๆ งามๆจะต้องชอบมันแน่ๆ ”
เซี่ยงเหมยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งหากเธอเจอเครื่องประดับผมสวยๆ แบบนี้ แล้วมีเงินอยู่ในกระเป๋าล่ะก็เธอจะต้องเสียเงินซื้อมันอย่างแน่นอน แต่ว่า... เธอเอ่ยขึ้น“ที่บ้านเธอจะยอมให้เธอไปตั้งแผงขายของหรือ?”
ซย่านียิ้มรับแล้วเงียบไปพักหนึ่งจากนั้นก็หัวเราะราวกับกำลังเย้ยหยันตนเอง“ไหนเลยจะต้องสนใจว่าคนในบ้านจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกันเล่าฉันกับลูกทั้งสามคนแทบจะหิวตายอยู่รอมร่อ พี่สะใภ้ พี่เองก็คงจะรู้ดีว่าในแต่ละวันฉันต้องมีชีวิตแบบไหน ฉันท้องลูกได้เก้าเดือนยัน่หลังคลอดก็ยังต้องมานั่งล้างจานกับซักผ้าให้พวกเขาอยู่เลยและเป็เพราะว่าฉันดันก่อเื่วุ่นวายขึ้นเมื่อคืนวันนี้ตอนเช้าแม่สามีก็เลยไม่ทำอาหารให้พวกเราสี่คนแม่ลูกกิน...”ซย่านีสูดหายใจเข้าลึก “เพราะแบบนี้ฉันก็เลยคิดว่าจะต้องรีบหาเงินให้ได้เร็วๆ จะได้พาเด็กๆย้ายออกไปจากที่นี่ เพื่อไปเช่าบ้านอยู่ด้วยกันเหมือนพี่สะใภ้กับสามีอย่างไรเล่า!”
เพราะซย่านีถูกรังแกอย่างหนักเซี่ยงเหมยจึงเข้าใจท่าทางฮึดสู้และไม่ยอมแพ้ของซย่านีทว่าสิ่งที่เธอกังวลมากกว่าก็คือ... จู่ๆ เซี่ยงเหมยก็กล่าวขึ้นในที่สุด“สามีของเธอล่ะ เห็นด้วยกับเื่นี้ไหม?”
ซย่านีพูดความจริงเพียงครึ่งเดียว“ถ้าเขาไม่เห็นด้วย ฉันก็จะไม่อยู่กับเขาแล้ว”
เซี่ยงเหมยฟาดเธอไปหนึ่งที“อย่าพูดจาไร้สาระสิ!”
ซย่านีหัวเราะแหะๆสองที แล้วจึงกล่าวต่อ “พี่สะใภ้ ฉันเองก็ไม่คิดจะใช้จักรเย็บผ้าของพี่เปล่าๆหรอกนะ หากการค้านี้ทำเงินได้จริงๆ ล่ะก็ พี่เองก็มาทำด้วยกันกับฉันสิ!ถึงตอนนั้นพวกเราก็มาร่วมหุ้นกัน แล้วทำเงินก้อนโตด้วยกันเถอะ!”
เซี่ยงเหมยใจสั่นเล็กน้อย“ฉัน...ฉันทำได้ด้วยหรือ? ฉันมือไม้เงอะงะมากเลยนะ”
ซย่านีเอ่ยตอบ“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ทำยางรัดผมวงใหญ่แบบนี้น่ะง่ายมากเลยนะ!”
เชิงอรรถ
[1] ชั่ง 斤 คือหน่วยวัดของจีน 1 ชั่งมีค่าเท่ากับ 500 กรับ
[2] เฟิน 分 คือหน่วยเงินที่เล็กที่สุดของจีน 10 เฟิน(分) มีค่าเท่ากับ 10 เจี่ยว(角) และ 1 หยวน (元)
4K
