บทที่ 2
[ความเงียบที่จับสังเกตได้]
- U -
ผมกับนิกพากันออกมานอนเล่นที่เก้าอี้โยกในสวนหลังบ้าน ตอนแรกผมก็ตั้งใจว่าจะไปชวนแม่ของผมที่นั่งเย็บผ้าม่านอยู่ในห้องนั่งเล่นคุยเล่นสักหน่อย แต่ละครเื่โปรดของแม่มาพอดี ผมเลยเลือกออกมาอยู่กับนิกดีกว่า
เราสองคนนั่งอยู่ตรงนี้มาได้สักพักแล้ว แต่นิกมันก็เอาแต่นอนหลับตาไม่พูดไม่จาอะไรเลย ซึ่งบอกเลยว่ามันชอบทำแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง อยู่ๆ มันก็เงียบไป อยู่ๆ มันก็เหม่อมองอะไรของมันก็ไม่รู้ ซึ่งผมเป็คนที่ไม่ชอบกวนใจใครอยู่แล้ว ก็เลยทำได้แค่นั่งเงียบใส่มันกลับไปเหมือนกัน
ไม่ว่าระหว่างเราสองคนจะดูเงียบมากแค่ไหน ผมก็ยังคงเลือกนั่งอยู่เป็เพื่อนนิกมันแบบนี้ทุกครั้ง ถึงมันจะไม่เคยร้องขอแต่ผมก็อยากอยู่ด้วย เพราะผมมีความรู้สึกที่ยังหาเหตุผลไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงคิดว่ามัน้าใครสักคนนั่งอยู่เป็เพื่อนมัน
ถึงนิกมันหลับตาอยู่ตลอด แต่ผมก็รู้ว่ามันไม่ได้หลับจริงหรอก ผมที่นั่งอยู่ข้างมันได้แต่คอยเหล่มองมันเป็ครั้งคราว ผมััได้ทุกครั้งว่านิกมักมีเื่บางอย่างให้คิด อะไรบางอย่างที่มันไม่เคยบอก และผมไม่เคยกล้าถามอย่างจริงจังเลยสักครั้ง
นิกมันเป็คนหล่อมาก ถึงผมเป็ผู้ชายผมก็ต้องขอยอมรับว่ามันหล่อจริงๆ ตัวสูงหุ่นดีในแบบที่สาวๆ ส่วนใหญ่ต้องเหลียวมอง เพราะมันเป็คนแบ่งเวลาเก่งเลยมีเวลามากพอที่จะออกกำลังกาย ผิวขาวสะอาดตาใบหน้าหน้าเกลี้ยงเกลาตามแบบฉบับลูกคนมีฐานะของมันทำให้ผมแอบอิจฉาอยู่เล็กน้อย รูปหล่อ พ่อรวย เรียนเก่ง ชีวิตของมันดูสมบูรณ์แบบ แต่กลับมีอยู่หลายครั้งที่ผมแอบเห็นว่ามันมีแววตาของความเศร้าที่ผมจับสังเกตได้ซ่อนอยู่...
ย้อนไปประมาณสองสมเดือนก่อนตอนเราเจอกันวันแรก ผมได้ทำกิจกรรมรับน้องคู่กับนิก มันเป็คนพูดน้อยจนผมแอบคิดอยู่ในใจเหมือนกันว่ามันคงเป็คนที่หยิ่งน่าดูเลย แต่ในทุกกิจกรรมนิกมันกลับเป็คนที่คอยช่วยเหลือคนอื่นๆ อยู่เสมอ อย่างผมเองที่เป็ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งไม่ได้ดูอ่อนแออะไรเลย ยังกลายเป็ฝ่ายที่ถูกมันดูแลอยู่เรื่อย และนั่นก็ทำให้ผมได้รู้จักกับมันและเป็เพื่อนกันจนถึงวันนี้
"ยุงว่ะ" คำแรกที่นิกพูด หลังจากที่เราพากันนั่งเงียบมาเกือบชั่วโมง มันปัดขาตัวเองไปมาแล้วหันมามองผม
“กัดมึงเหรอ” ผมถาม
"ยุงกัดมึงหรือเปล่ายู" มันไม่ตอบคำถามผม แล้วยังจะมีหน้าถามผมกลับมาอีก
"ไม่นะ"
"ได้ไงวะ"
"กูฉลาดไง กูทายาไว้แล้ว" ผมบอกพร้อมกับชูขวดยาทากันยุงให้มันดู ผมรู้ดีอยู่แล้วว่าเวลาค่ำๆ แบบนี้ยุงต้องแห่มาแน่นอน มีแต่มันนั่นแหละที่มากี่ครั้งก็ไม่เคยจำ เลยไม่เคยระวัง
"เข้าบ้าน" มันพูด ซึ่งผมพยายามคิดแล้วนะว่านั่นไม่ใช่คำสั่ง เป็แค่คนอาศัยเขาไม่กล้าสั่งเ้าของบ้านกันหรอก
นิกมันหันไปหันมาแล้วบ่นงึมงำเื่ยุงอยู่สักพัก จากนั้นมันก็เดินตัวปลิวเข้าบ้านไปเลย ส่วนผมที่เป็เ้าของบ้าน ขอย้ำอีกครั้งนะว่าผมเป็เ้าของบ้าน ทำได้แค่มองตามหลังมันไป ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตามมันไปต้อยๆ เป็ไงล่ะ! วิถีของคนเป็เ้าของบ้าน
"เปลี่ยนทั้งหลังเลยหรือเปล่าครับ" นิกถามแม่ของผมที่กำลังนั่งพับผ้าม่านชุดใหม่อยู่ที่โซฟา ผมมองไปที่ผ้าม่านลายลูกไม้สีขาวผืนใหม่ของแม่แล้วผมก็นึกชื่นชมว่าแม่ของผมเป็ผู้หญิงที่เก่งจัง
"ทั้งหลังเลยลูก" แม่ผมตอบยิ้มๆ
"เสร็จทันพรุ่งนี้หรือเปล่าครับ"
"นี่ก็เสร็จแล้วนะ"
"ดีจังเลยครับ...งั้นพรุ่งนี้ผมขอติดม่านให้นะครับ" นิกขออาสา ซึ่งทำให้มันดูเป็คนดีจนผมดูเลวไปเลย
"ขอบใจจ้ะ" แม่ผมยิ้ม
"ไปอาบน้ำเลยมึงอ่ะ อย่ามัวแต่ประจบแม่กู"
"ก็จะไปแล้วเนี่ย" มันหันมาตอบ
“อาบเสร็จไลน์มาบอกกูด้วยกูจะได้อาบต่อ” ผมบอก แล้วนิกก็พยักหน้าให้เป็คำตอบ
นิกนั่งชื่นชมผ้าม่านฝีมือแม่ผมต่ออีกสักพัก ก่อนจะหันมาเห็นว่าผมกำลังนั่งหมันไส้มันอยู่มันเลยยิ้มเยาะ ก่อนจะยอมเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านเพื่อไปอาบน้ำที่ห้องนอนของผมที่ห้องนอนของผม ส่วนผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลยได้แต่ส่ายหัวไปมาเบาๆ พอมองไปที่แม่ก็เห็นว่าแม่กำลังส่งยิ้มมาให้ผม
“ยูไปอาบห้องแม่ก็ได้”
“รออาบต่อมันก็ได้ ยูไม่รีบ”
“เน่าแล้วเนี่ย” แม่จับๆ ตัวผมดู เหมือนเป็การขอทดสอบระดับความเน่าที่ตัวผมสักหน่อย ซึ่งบอกไว้เลยว่าถ้ามันจะเน่าหรือมีกลิ่นเหม็นโชยออกมาก็คงจะมาจากหัวผมมากกว่า เพราะเหมือนหมาหัวเน่าขึ้นไปทุกวัน
“ตัวยูหอมนะแม่ แต่หัวน่าจะเน่า” ผมเข้าไปกอดแม่ ผู้หญิงที่ผมรักที่สุด
"แหม...แม่ก็รักทั้งคู่นั่นแหละ"
"ได้ไงล่ะแม่ มันนอกไส้นะ"
"โตแล้วนะเราน่ะ" แม่ขำให้ผมซึ่งผมชอบ เพราะผมเองก็ตั้งใจพูดให้แม่ของผมขำอยู่แล้ว
“ไล่นิกไปเพราะกลัวนิกเห็นล่ะสิว่าเรามันขี้อ้อนแม่”
“ไม่อายมันหรอก” ผมไม่ได้อายนิกมันจริงๆ แต่เพราะผมรู้ว่ามันไม่ได้มีแม่คอยเลี้ยงมันมาแบบผม ผมเลยไม่อยากทำอะไรที่ดูเป็การตอกย้ำมัน เห็นผมชอบกวนตีนมันบ่อยก็จริง แต่ผมก็ห่วงความรู้สึกมันเป็เหมือนกันนะ
"อะไรแม่" ผมถามเพราะเห็นว่าแม่จ้องหน้าผมแล้วยิ้ม
"ยูกับนิกดูเข้ากันได้ดีนะ"
"ก็มัน...เป็คนดี"
"มีเพื่อนดีก็ดีแล้ว แม่รักนิกนะ ถ้านิกมีปัญหาอะไรยูก็มาบอกแม่"
“เดี๋ยวนะแม่...นี่แม่จำชื่อลูกสลับกันหรือเปล่า นี่ยูไง ไอ้นิกน่ะมันโน่น บอกรักผิดคนแล้ว” ผมเบ้หน้าขึ้นไปทางชั้นสอง แม่ผมหัวเราะแล้วก็ลูบหัวผมเบาๆ
“แม่พูดจริงๆ นะ”
"คนอย่างมันจะไปมีปัญหาอะไร"
"ไม่รู้สิ...ยูไม่เคยรู้สึกเหรอว่านิกน่าจะมีอะไรในใจ" แม่หันมาถาม ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้สึกนะ แต่ผมไม่กล้าถามมันต่างหาก ผมััได้ตั้งนานแล้วว่านิกมันซ่อนปัญหาบางอย่างเอาไว้
"ยูไม่กล้าถามมัน" ผมบอกกับแม่
"ทำไมล่ะ"
"ก็มันไม่เคยปริปากมาเลยสักคำ บางทีเราอาจจะคิดมากกันไปเองก็ได้"
"อืม...ตอนเจอนิกครั้งแรกแม่ก็คิดนะว่าเด็กคนนี้โตมาในครอบครัวที่ไม่ค่อยอบอุ่นหรือเปล่า ทำไมมีั์ตาเศร้าจัง แต่พอรู้จักไปเรื่อยๆ แม่คิดว่าไม่น่าเป็ที่ครอบครัวนะ"
"ครับ?"
"คนที่ขาดความรักเขาจะแสดงออกว่ารักไม่ค่อยเป็หรอกนะ แต่ดูที่นิกเป็สิ..." แม่เว้น่เพื่อให้ผมได้คิดตาม ก็จริงอย่างที่แม่พูด นิกมันเป็คนที่ใส่ใจคนรอบข้างและคอยปกป้องทุกคนอยู่เสมอ รวมถึงผมด้วยที่บางครั้งมันก็ทำเหมือนผมเป็ผู้หญิงเพียงตัวเล็กๆ ที่มันต้องคอยดูแล ทั้งที่ผมโคตรจะแข็งแรงเลย
"ก็คงใช่มั้ง ขนาดมันบอกว่าไม่ค่อยสนิทกับพ่อ มันยังดูมั่นใจมากว่าพ่อรักมัน"
“งั้นเหรอ”
“เราคงคิดไปเองแหละ”
“ให้จริงนะ”
“ครับ”
"จ้าๆ ...เอาเป็ว่าถ้าเราแค่คิดกันไปเองจริงๆ ก็ดีไป แม่ขอให้เป็แบบนั้นแล้วกันเนาะ" แม่ผมขยี้หัวผมเบาๆ อีกครั้ง แล้วหันไปสนใจผ้าม่านของตัวเองต่อ
จะว่าไปแล้วผมเป็คนที่โชคดีมากๆ เลย เพราะผมถูกรายล้อมไปด้วยคนที่มีจิตใจดีทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็พ่อแม่ของผมเองที่แสนจะใจดี เพื่อนๆ แต่ละคนที่คอยดูแลช่วยเหลือกัน คนโดยเฉพาะไอ้นิกที่ตอนนี้ผมกับมันต้องอยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลาจนแทบจะเป็เงาตามตัวกัน มันดีกับผมเสมอ ขนาดผมถูกคนในร้านเหล้าหาเื่ตอนเมานิกมันยังไม่เคยทิ้งผมเลย แถมมันยังจะกลายเป็คนที่มีเื่แทนผมที่กำลังเมามากกว่าด้วยซ้ำ
ไฟภายในห้อนนอนถูกปิดหมดแล้ว ผมเลยต้องพยายามเปิดประตูห้องนอนให้เสียงเบาที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ เผื่อว่านิกมันจะนอนหลับไปแล้ว เพราะว่ามันเป็พวกเด็กอนามัย ถ้าไม่มีความจำเป็ต้องถ่างตานอนดึกมันก็จะไม่มีทางนอนหลังสี่ทุ่มเด็ดขาด
“กูยังไม่นอน” เสียงนิกลอยมากับความมืดภายในห้อง
“งั้นกูเปิดไฟนะ”
“เออ เปิดเลย”
“ยังไม่นอนแล้วจะปิดไฟทำไมวะ” ผมพูดพลางเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟที่อยู่ข้างประตูด้วยความเคยชิน ก็นี่มันห้องนอนของผมนี่นา
“กูแสบๆ ตาก็เลยปิด” คำตอบที่ผมได้จากมันทำให้ผมต้องหันไปดูสภาพตาให้มันทันที เพื่อจะได้แน่ใจว่าตาของมันยังอยู่ดีใช่ไหม เพราะที่จริงแล้วนิกเป็คนสายตาสั้นประมาณหนึ่ง มันเลยต้องใส่คอนแทคเลนส์ แล้วพอต้องขับรถนานๆ ถูกลมจากเครื่องปรับอากาศในรถเป่าเข้าหน้ามากๆ มันก็จะบ่นว่าตาแห้งบ้าง แสบตาบ้าง
“งั้นมึงนอนไปเลย กูจะไปอาบน้ำแล้ว” ผมบอก หลังจากสำรวจตาของมันจนมั่นใจแล้วว่าไม่เป็อะไร
“อืม” มันพยักหน้าตอบเหมือนว่าจะยอมนอนดีๆ ก็จริง แต่เปล่าเลย เพราะมันกำลังขยับตัวขึ้นมานั่ง
“มีอะไร” ผมข้องใจ
“นานี่” มันตบลงบนที่นอนสองสามที เพื่อบอกตำแหน่งที่ผมต้องไปนั่ง และนั่นก็คือตรงข้างหน้ามัน
“อะไรวะ” ผมสงสัย แต่ตัวก็ดันเดินไปนั่งตามที่มันบอกอย่างว่าง่าย ผมเป็คนแบบนี้แหละ เป็พวกมีความย้อนแย้งในตัวเองอย่างชัดเจนซึ่งผมไม่เถียง อันที่จริงก็ไม่ได้อยากจะเป็คนว่าง่ายอะไรนักหรอก แต่ผมต้องรีบไปอาบน้ำไงก็เลยไม่อยากลีลาให้ต้องเสียเวลากันไปใหญ่
“ไหนเอามือมาดูซิ” มันแบมือมาให้ผมหนึ่งข้างเพื่อรอให้ผมวางมือของผมไว้ในมือมัน
“มือกูเหรอ”
“เออสิ กูเห็นนะว่ามึงแอบหยิบแก้วไปล้างเอง”
“เอ่อ...ก็…” ผมนึกถึงตอนเราช่วยกันล้างจานเมื่อหัวค่ำ มีจังหวะหนึ่งที่ผมเหลือบไปเห็นว่ายังเหลือแก้ววางอยู่ที่โต๊ะ ผมเลยหยิบมาล้าง แต่ตอนนั้นนิกมันก็กำลังหิ้วถุงขยะออกไปทิ้งที่ถังขยะใหญ่หน้าบ้าน แล้วมันมาแอบเห็นผมล้างแก้วเองตอนไหนกันล่ะ ที่ไหนเคยบอกว่านิกมันเหมอนผีน่าจะจริง เพราะมันหูตาไวเหลือเกิน แถมอ่านใจคนเก่งด้วย ใครโกหกอะไรมามันก็รู้ทันไปหมด
“เอา มือ มา” มันเน้นทุกคำฟังชัด
“อ่ะ รีบดูรีบจบ” ผมวางมือสองข้างของผมไว้ในมือของมัน ก็ดีอยู่หรอกนะที่มีเพื่อนใส่ใจเก่งอย่างมัน แต่อยากจะบอกมันว่าบางอย่างหัดปล่อยผมไปบ้างก็ได้ ทำอย่างกับผมเป็พวกบอบบาง
“ผิวมึงนี่ด้านแค่กับคลอรีนเนาะ” มันพูดประชดผม เพราะผิวของผมแพ้พวกสารฟอกต่างๆ เช่น น้ำยาล้างจาน น้ำยาซักผ้า แต่ดันว่ายน้ำในสระที่มีคลอรีนได้โดยไม่มีอาการแพ้อะไรเลยสักนิด
“มือกูเป็มือคนสบายไง”
“ภูมิใจว่างั้น” มันพูดไปตาก็สำรวจมือของผมไป ซึ่งก็ไม่ได้ดูละเอียดอะไรนักหนาหรอก เพราะว่ามันมัวเถียงกับผมไปด้วย
“ภูมิใจสิ ขนาดคุณหนูอย่างมึงยังต้องทำแทนกูเลย สบายสุดๆ ”
“เออ”
“กูไม่ได้เป็อะไรเลย” ผมย้ำ เพื่อที่มันจะได้เลิกยุ่งกับมือผมสักที
“ไปอาบน้ำไป” มันเงยหน้ามาสั่งผมทันทีที่เห็นว่ามือของผมอยู่ดีมีสุขไร้ผื่นคันใดๆ ผมดึงมือกลับมา แต่ยังนั่งมองหน้ามันเหมือนเดิม
"มีอะไร" มันถาม
ถึงผมกับนิกจะเป็เพื่อนกันมาได้ไม่กี่เดือนแต่เราก็ได้ใช้เวลาร่วมกันมามากพอสมควร มันเป็คนใส่ใจคนอื่น ผมเลยรู้สึกโชคดีที่ได้มาเป็เพื่อนมัน แต่ไม่อยากออกปากชมมากเดี๋ยวเหลิง มันเป็คนที่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตัวเองอยู่ในระดับที่ดีมาก จนบางครั้งผมก็ระอายใจ แต่เพราะความเป็คนมีความรับผิดชอบของมันนั่นแหละ เลยทำให้ผมตั้งใจเรียนตามมันไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว
มันยังชอบสั่งให้ผมกิน ชอบสั่งให้ผมตื่น ชอบสั่งให้ผมนอน แต่ถึงมันจะชอบสั่งแค่ไหนมันก็ทำได้แค่สั่งเพราะมันไม่เคยถึงขั้นบังคับผมเลยสักครั้ง อย่างมากสุดถ้าผมไม่ยอมทำตามจริงๆ มันก็จะแค่บ่นๆ เท่านั้น พูดง่ายๆ ก็คือ ในตอนนี้นอกจากครอบครัวผมแล้ว ก็มีนิกอีกคนที่คอยดูแลผม จนบางครั้งผมก็นึกกลัวนะ กลัวว่าผมจะกลายเป็คนเสียนิสัยและเคยชินที่มีมันอยู่ด้วยทุกวันแบบนี้
"นิก" ผมเรียกชื่อพร้อมกับส่งสายตาให้มันรู้ว่าผมจริงจังกับเื่ที่กำลังจะพูดต่อจากนี้
"ห้ะ?"
"ถ้ามึงมีอะไรไม่สบายใจมึงต้องบอกกูนะ" พอผมพูดจบความเงียบก็เข้ามาปกคลุมระหว่างเราทันที มันจ้องผมนิ่งและดูเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายมันก็กลับมาทำหน้าเป็ปรกติเพื่อให้ผมรู้สึกว่าไม่มีอะไรเหมือนเดิม
"กูก็ไม่ได้เป็อะไรนะ"
"ที่กูพูดเนี่ยกูไม่ได้ขอ แต่กูสั่งมึง"
"เออๆ …”
“เออ คือ…”
“ถ้ามีกูจะบอก โอเคยัง"
"ก็แค่นั้น"
ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะยังไม่ยอมบอกอะไรผมเลย แต่อย่างน้อยผมก็ได้บอกให้มันรู้แล้วว่าผมพร้อมรับฟังมันเสมอ แต่ถ้าเลือกได้ผมขอให้ทุกอย่างที่ผมคิดเป็แค่ความคิดมากไปเองของผม เพราะผมไม่อยากเห็นมันมีปัญหาอะไรเลย
“ยู”
“ว่า...”
“ขอบใจว่ะ”
“เออ”
ผมไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมผมต้องห่วงมันในเื่ที่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอยู่จริงหรือเปล่า ปัญหาอะไรสักอย่างที่ทำให้นิกมันเผลอเหม่ออยู่บ่อยๆ หลายครั้งที่มันเอาแต่เงียบ ซึ่งเป็ความเงียบที่ผมได้มองไปที่มันทีไรผมก็รู้สึกหดหู่อย่างหาสาเหตุไม่ได้ มันเป็ความรู้สึกที่ผมหาคำอธิบายไม่เคยได้เลยจริงๆ
ถ้านิกมันมีปัญหาบางอย่างซ่อนไว้ คนเดียวที่ผมคิดว่าน่าจะรู้ปัญหาพวกนั้นก็คือดาร์ฟ เพราะสองคนนี้เป็เพื่อนสนิทกันมาั้แ่เรียนมัธยมต้น แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่กล้าถามดาร์ฟอยู่ดี เพราะผมไม่รู้ว่าผมต้องเริ่มถามด้วยประโยคไหนก่อน ในเมื่อทุกอย่างมันล้วนเกิดจากความรู้สึกของผมเองซึ่งจับต้องด้วยมือเปล่าไม่ได้เลย
พอผมออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่านิกมันปิดไฟนอนไปแล้ว มีเพียงโคมไฟตรงหัวเตียงที่ส่องแสงอ่อนๆ ให้ผมพอมองเห็นทาง ผมค่อยๆ ลงนอนข้างมัน เตียงนี้ ห้องนี้ เสื้อผ้าในตู้นี้ ถูกแบ่งให้กับนิกมันั้แ่วันแรกที่ผมพามันมาที่บ้าน ผมเป็ลูกชายคนเดียวของบ้านเลยไม่เคยต้องแบ่งของพวกนี้กับใครมาก่อน กับข้าวบนโต๊ะอาหารก็มักมีแต่ของที่ผมชอบ แต่ตอนนี้กลับมีแกงส้มมะละกอของนิกเพิ่มมาด้วย
ผมนอนมองหน้านิก ใบหน้านี้ที่ผมเห็นอยู่ทุกวัน ผมได้แต่คิดอยู่ในใจว่ามึงหล่อและแสนดีขนาดนี้ทำไมไม่ยอมมีแฟนวะ สาวๆ ทั้งในคณะและต่างคณะเข้ามาทอดสะพานให้มันตั้งหลายต่อหลายคนแต่ผมก็ไม่เคยเห็นว่านิกมันจะสนใจใครเป็พิเศษเลยสักที...หล่อแล้วเล่นตัวนักนะมึง! ผมด่ามันในใจ
“มองกูทำไม” มันถามทันทีที่ลืมตามาเห็นผม
“กำลังจับผิดว่ามึงแกล้งหลับหรือเปล่า”
“กูไม่เล่นเป็เด็กๆ หรอก”
“เออ...กูจะนอนแล้ว” ผมเตรียมขยับผ้าห่มของผมให้เข้าที่
“กูชอบบ้านมึงนะ”
“หืม? มึงคงไม่ได้จะขอซื้อบ้านกูใช่ไหม”
“กวนตีน” มันด่าก็จริง แต่ดันหลุดยิ้มออกมาด้วย
“กูคิดยี่สิบล้าน”
"ที่นี่ไม่ได้มีค่ายี่สิบล้านหรอก รู้ไว้"
“อ่ะ...งั้นมึงจะซื้อเท่าไร”
“ร้อยล้านก็ยังน้อยไปเลยว่ะ”
“หืม…” ผมมองมันอย่างรอคำอธิบาย มันใช้เกณฑ์อะไรในการวางราคาร้อยล้านกับบ้านหลังแค่นี้
"กูชอบที่นี่ เพราะที่นี่มีแม่กับมึงนะ" มันพูดและมองมาที่ผม สายตาที่ส่งมาเป็สิ่งยืนยันได้ดีว่ามันพูดออกมาจากใจจริงทุกคำ
“นี่ถ้ามึงเป็ผู้หญิง กูคิดว่ามึงอยากเป็สะใภ้แม่กูนะ”
“งั้นกูต้องคิดว่ามึงอ่อยกูด้วยไหม”
“แดกหมัดกูก่อนเถอะ” ผมได้แค่พูดนะ ไม่ถึงขั้นง้างหมัดขู่มันหรอก เพราะอุตส่าห์ขยับตัวจนคิดว่าได้ท่านอนที่ลงตัวแล้ว ผมเลยไม่ยอมเสียความสบายใต้ผ้าห่มนี้ไปง่ายๆ หรอก
“มึงมันอันธพาล”
“อยู่แล้ว กูพร้อมบวกว่ะ” ผมพูดพลางขยับผ้าห่มให้เข้าที่อีกครั้ง
“เก่ง เก่งเหลือเกิน”
"รู้ก็ดี ว่ากูเก่ง"
"มึงมันก็เก่งแค่กับกูเนี่ย"
"ว่ากู เดี๋ยวกูก็ทุบให้ซะหรอก" คราวนี้ผมขอยอมเสียไออุ่นที่เพิ่งขยับได้ลงไป โดยทำท่าง้างหมัดจะชกมัน แต่แทนที่มันจะทำท่าหลบ ดันยิ้มแล้วส่ายหัว
นิกมันหัวเราะชอบใจ ผมเพิ่งทำอะไรให้มันขำวะ
"มึงแม่ง เหมือนเด็กว่ะ" มันยิ้ม
ผมได้แต่มองมันตาปริบๆ แค่ผมเหมือนเด็กมีอะไรให้ชอบใจนักหนา
“เออ นิก…”
“หืม?”
“มีอะไรก็บอกกูบ้าง เผื่อกูช่วยมึงได้...กูแค่พูดเผื่อไว้เฉยๆ นะ” ผมพูดให้ดูเหมือนเป็การพูดขึ้นลอยๆ แบบไม่ต้องมีที่มาที่ไป แค่อยากให้มันรู้ว่ามันมีเพื่อน ถ้าเพื่อนคนอื่นยังดูตัวเล็กเกินกว่าที่มันจะมองเห็น ผมก็อยากให้มันเห็นว่ามันมีผมที่อยู่ใกล้มันแค่ตรงนี้เอง
“อืม” นิกตอบมาแค่นั้นแล้วก็หลับตาลง ทิ้งให้ผมต้องเป็ฝ่ายมองมันตอนหลับอีกครั้ง ผมได้แต่แอบถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้ทำเพราะรู้สึกหนักใจอะไรหรอก ผมแค่เป็ห่วงมันก็เท่านั้น
ถึงหลับตาลงแต่ในหัวของผมก็มีแต่เื่ของนิก มันนอนอยู่ข้างๆ ผม ซึ่งตัวเราสองคนอยู่ใกล้กันมาก แต่ผมกลับไม่สามารถเข้าถึงความคิดของมันได้เลย
หลายครั้งที่ผมอยากเอ่ยปากถามมันให้ตรงประเด็นกว่านี้ว่ามันมีปัญหาอะไร แต่สุดท้ายผมก็แพ้มัน ผมแพ้สายตาที่ผมรู้สึกว่ายิ่งผมอยากรู้ นิกมันก็ยิ่งอึดอัด
ผมได้แต่ภาวนาขอให้ผมคิดมากไปเอง ขอให้ไอ้นิกเป็แค่ไอ้นิกที่เกิดมารูปหล่อพ่อรวย อย่าให้มันมีปัญหาอะไรอยู่ในใจ อย่าให้มันต้องเศร้า ผมไม่อยากลองวัดดูหรอกว่าผมเป็ห่วงนิกมากน้อยแค่ไหน ผมรู้แค่ว่ามันเป็เพื่อนที่ดีของผม และผมอยากให้คนดีๆ อย่างมันมีแต่ความสุขแค่นั้นก็พอแล้ว
1K
