“ไอพวกชั่ว!!!” ยัยหมวยะโเสียงดังสะนั่นลั่นห้อง ทำให้ชายหญิงที่กำลังหลับตาพริมอยู่บนเตียงถึงกับสะดุ้งตื่นด้วยความใ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปของทั้งสองคนเอาไว้
พอกวินได้สติก็พยายามจะเข้ามาแย่งโทรศัพท์ แต่เขานึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้สวมใส่อะไรเลยทำได้แค่หดตัวกลับไปอยู่ในผ้าห่มตามเดิม ส่วนยัยเอเซียก็ไม่พูดไม่จามุดหน้าลงไปในผ้าห่มผืนใหญ่อย่างอับอาย
“ตอนทำเื่เลวๆลับหลังคนอื่นไม่คิดอาย พอมาตอนนี้กลับนึกอายแล้วอย่างงั้นเหรอ สารเลว!!” หมวยยังคงถือกล้องถ่ายคลิปพวกเขาสองคนเอาไว้ ปากก็ะโด่าพวกเขาไม่หยุด
“หยุดถ่ายเดี่ยวนี้นะ ไม่งั้นผมจะแจ้งความ” กวินพูดเสียงแข็ง พยายามข่มขู่ให้ยัยหมวยหยุดถ่ายคลิปฉาวโฉ่ของพวกเขา ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะตั้งสติลุกขึ้นมาจากพื้นในใจรู้สึกร้อนรุ้มด้วยความโกรธ ฉันทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวัง ทั้งโกรธและเกลียดพวกเขาอย่างถึงที่สุด
“สารเลว คุณยังมีหน้ามาขู่พวกฉันอย่างงั้นเหรอ คุณรอรับหมายศาลจากฉันได้เลย ฉันจะฟ้องหย่ากับคุณ!”
“ไม่นะอ้อ ผมอธิบายได้นะอ้อ”
“คุณยังจะต้องอธิบายอะไรอีกหลักฐานคาตาขนาดนี้”
“เมื่อคืนผมเมามาก ผมจำไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” กวินยังคงพยายามจะหาข้อแก้ตัวให้กับตัวเอง แต่ฉันไม่เชื่อเขาอีกต่อไปแล้ว ฉันเชื่อแค่สิ่งที่ฉันเห็นเท่านั้น
“พอเถอะฉันไม่อยากฟัง ยิ่งฟังฉันยิ่งอยากจะอ้วก”
“ไปกันเถอะอ้อ ฉันจะพาแกออกไปจากที่นี้" ยัยหมวยเดินจูงมือฉันออกมาจากห้องนั้นในทันที ได้ยินเพียงเสียงของกวินะโร้องเรียกชื่อของฉันตามหลังมาไม่หยุด แต่ฉันไม่คิดจะหันกลับไปสนใจเขาอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขามันพังไม่เหลือแล้ว
“อ้อ แก… ไป ไปอยู่กับฉันที่ห้องก่อนนะ ฉันไม่อยากให้แกอยู่คนเดียว”
“อือ….TT” ยัยหมวยเดินเข้ามาโอบกอดฉันเอาไว้ ก่อนจะพยุงฉันให้เดินไปข้างหน้า ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่มีเรี่ยวแรง แม้แต่แรงจะเดินก็ยังไม่มี ดวงตาทั้งสองข้างก็พล่ามัวเพราะน้ำตาที่ใหลออกมาไม่ยอมหยุด
#ความในใจของเมลินิลหรือหมวย
ตกดึกในคืนนั้นต้นอ้อร้องไห้จนคล้อยหลับไป ฉันทำได้แค่นั่งลูบผมของเธอคอยปลอบใจเธออยู่ข้างๆ ฉันสงสารเพื่อนคนนี้ของฉันมากจริงๆ ไม่รู้ทำเวรทำกรรมอะไรเอาไว้นักหนา ต้นอ้อเป็ผู้หญิงที่เก่งและสวยมากๆ
แต่พอแต่งงานเธอก็ไม่ค่อยมีความสุข หน้าตาอมทุกข์ และดูเหมือนว่าแม่สามีของเธอจะไม่ค่อยชอบเธอด้วย ฉันหยุดลูบผมของต้นอ้อที่กำลังหลับตาพริมทั้งน้ำตา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาพี่มาวิน ไม่นานพี่มาวินก็รับสาย
“ฮัลโหลหมวย โทษทีพี่พึ่งประชุมเสร็จเลยไม่ได้พาพวกเธอไปเลี้ยงข้าวเที้ยงเลย”
“ช่างเื่เลี้ยงข้าวไปก่อนเถอะ ตอนนี้ยัยอ้อแย่แล้ว”
“ทำไมเกิดอะไรขึ้นกับต้นอ้อ”
“เมื่อเช้านี้ฉันพายายอ้อไปเซอร์ไพรสามีนาง แต่ดันโดนเซอร์ไพรสะเองน่ะสิ”
“หมายความว่าไง?”
“ไอเลวนั้นมันนอนอยู่กับผู้หญิงคนอื่นบนเตียงน่ะสิ สภาพเปลือยเปล่าทั้งคู่ แถบยัยผู้หญิงคนนั้นก็คือยัยเอเซียอีกด้วย”
“จะเป็ไปได้ไง เอเซียจะมาทำอะไรที่ภูเก็ต”
“ฉันจะไปรู้เลอะ ถ้าพี่ไม่เชื่อเดี่ยวฉันส่งคลิปให้ดู ฉันถ่ายคลิปเอาไว้”
“ได้ แล้วตอนนี้อ้อเป็ไงบ้าง”
“ร้องไห้จนเผลอหลับไปแล้ว”
“งั้นคืนนี้ก็ให้อ้อนอนพักกับเธอไปก่อน เดี่ยวพรุ่งนี้เช้าพี่จะไปหาแต่เช้า”
“ได้ ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน แค่นี้นะพี่”
“โอเค” พี่มาวินวางสายไปแล้ว ฉันหันไปมองอ้อที่เตียงอีกครั้ง ดูเหมือนยัยนั้นจะหลับสนิทไปแล้ว คงจะเ็ปมากแน่ๆ ร้องไห้ั้แ่เช้าพึ่งจะหยุดร้องเมื่อกี้เอง
จบความในใจของเมลินิลหรือหมวย
เช้าวันต่อมา
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบาก ดวงตาบวมเป้งเพราะร้องไห้มากเกินไป ตอนนี้ฉันรู้สึกเ็ปที่ตาเป็อย่างมากจนไม่สามารถลืมตาได้ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่นุ้มๆ และอุ่นมากๆ วางอยู่บนเปลือกตาของฉัน
“อย่าพึ่งฝืนลืมตาเลย เธอคงจะปวดไม่น้อย ตาเธอบวมมาก พี่เลยเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาประคบให้”เสียงนี้มัน เสียงของพี่มาวิน
“พี่มาวินเหรอ ค่ะ?”
“ใช่ พี่เอง”
“ขอบคุณมากนะคะพี่ ยัยหมวยคงจะเล่าทุกอย่างให้พี่ฟังหมดแล้วสินะ”
“อือ พี่รู้เื่หมดแล้ว เธอ…โอเคไหม”
“ฉัน…ไม่โอเคเท่าไหร่ค่ะพี่” พูดจบน้ำตามันก็พลันไหลออกมาอีกครั้ง พี่มาวินนำผ้าที่ประคบตาของฉันออก ตอนนี้ฉันไม่กล้าที่จะลืมตามองหน้าเขาด้วยซ้ำ สภาพของฉันมันคงจะหน้าอายมากแน่ๆ
“ไม่เป็ไรนะ พี่อยู่นี้แล้ว พี่จะช่วยเธอเอง เธออย่าร้องไห้เลยนะ” พี่มาวินเอื้อมมือมาเช็ดคราบน้ำตาให้ฉันอย่างอ่อนโยน ััที่อ่อนโยนของเขาทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าเขากำลังจ้องมองมาที่ฉันอยู่ก่อนแล้ว
“พี่อย่าจ้องฉันได้ไหม หน้าตาของฉันตอนนี้คงจะขี้เหร่มากแน่ๆ”
“เด็กโง่ ยังไงเธอก็สวยที่สุดในสายตาพี่นะ ไม่ว่าจะตอนนี้หรือว่าตอนไหน”
“แล้วนี้ยัยหมวยไปไหนเหรอค่ะ”
“ออกไปซื้อของน่ะ อีกสักพักก็คงกลับมาแล้ว อ้ออยากจะลุกไปอาบน้ำหน่อยไหม พี่ให้คนเอากระเป๋าเสื้อผ้าของอ้อมาไว้ที่ห้องนี้แล้ว”
“ดีเหมือนกันค่ะ อ้อกำลังอยากจะอาบน้ำอยู่พอดี”
“งั้นพี่ออกไปรอที่ห้องนั่งเล่นนะครับ”
“ค่ะ”
30 นาทีต่อมา
ฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย เห็นสภาพตัวเองในกระจกแล้วดูไม่ได้เลย ตาบวมแดงมากขนาดนี้ พี่มาวินยังมาบอกว่าฉันสวยอีก พี่เขาคงแค่อยากจะปลอบใจฉันสินะ
“อ้อฉันมาแล้ว กินข้าวกัน” ยัยหมวยเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับะโโหวกเหวกสะเสียงดัง ฉันเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่นก็พบกับอาหารมากมายวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหาร
“แกซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี่ย”
"ก็ของกินไง แกสูญเสียพลังงานไปมาก ฉันก็เลยไปหาของอร่อยๆ ของโปรดแกมาเพียบเลย'
“แต่แบบนี้มันไม่เยอะไปหน่อยเหรอหมวย” พี่มาวินมองอาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะก็อดบ่นไม่ได้ เพราะบนโต๊ะอาหารตอนนี้แถบจะไม่เหลือที่ว่างให้วางอย่างอื่นได้เลย
“พี่จะไปรู้อะไรเวลาที่คนเราเสียใจมากๆ ก็ต้องกินสิ กินแล้วจะได้มีแรง แล้วก็จะได้ลืมๆมันไปสะ” ยัยบ๊องนี้ไปเอาตรรกะแบบนี้มาจากไหนเนี่ย เพี้ยนๆนะ
“งั้นอ้อก็มากินข้าวเถอะครับ จะได้มีแรง หมวยบอกว่าเมื่อวานอ้อก็ยังไม่ได้กินอะไร” เพราะเมื่อวานเจอเื่แย่ๆ แบบนั้นฉันเลยลืมกินข้าวไปสะสนิท แต่ตอนนี้ฉันก็ยังไม่อยากจะกินอะไรอยู่ดี
“แกไม่ค่อยหิวละสิ ไม่ได้ ไม่อยากกินยังไงก็ต้องกิน กินแล้วจะได้มีแรงนะ” นั้นสินะ ฉันไม่ควรจะทำร้ายตัวเอง ถึงจะเสียใจและเ็ปกับเื่ที่เกิดขึ้น แต่ฉันก็ไม่ควรอดอาหารเพราะผู้ชายเลวๆ นั้น
“ก็ได้ฉันจะกิน กินให้พุงกางไปเลย ดีไหม” ฉันยิ้มทั้งที่น้ำตายังคงคลออยู่ แต่ฉันจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว ฉันจะต้องเข็มแข็งและทำใจผ่านเื่นี้ไปให้ได้
“ดี มันต้องแบบนี้สิ มะลุย!”
ทางด้านกวินกับเอเซีย
“ปล่อยผมนะเอเซีย ผมจะไปหาอ้อ” กวินพยายามสบัดแขนให้หลุดออกจากการเกาะกุม แต่เธอไม่ยอมปล่อย พยายามฉุดรั้งกวินอย่างถึงที่สุด
“ไม่ ฉันไม่ยอม คุณคิดจะไม่รับผิดชอบเื่ที่เกิดขึ้นระหว่างเราอย่างงั้นเหรอ”
“เื่ระหว่างมันเป็แค่ความผิดพลาด ผมไม่ได้ตั้งใจ”
“คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ คิดให้ดีนะกวิน ถึงคืนนั้นคุณจะเมาแต่ฉันมั่นใจว่าคุณมีสติ”
“ผม….”
“ในเมื่อคุณมีสติ คุณจะมาทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้ ยังไงคุณก็ต้องรับผิดชอบ”
“แต่ผมแต่งงานแล้วและผมก็รักอ้อ”
“คุณไม่ได้ยินเหรอ นังนั้นบอกว่าจะหย่ากับคุณ ยังไงคุณก็ไม่มีทางกลับไปคืนดีกับนังนั้นได้อีกแล้ว ั้แ่ต้นจนจบเราสองคนเป็ของกันและกันมาตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะฉันต้องไปต่างประเทศคุณจะได้คบกับยัยนั้นอย่างงั้นเหรอ”
“นั้นมันเป็อดีตไปแล้ว เื่ของเรามันกลับไปเป็เหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว”
“คุณอย่ามาปฏิเสธหน่อยเลย คืนนั้นคุณไม่ได้พูดกับฉันแบบนี้นะ”
“ก็คืนนั้นผมเมา”
“ฉันจะไม่มีวันปล่อยคุณไปง่ายๆ แน่ ยังไงคุณก็ต้องหย่ากับนังนั้นสะ ไม่อย่างงั้นฉันจะป่าวประกาศเื่คืนนั้นกับทุกคนให้หมดเลยคอยดู!!” พูดจบเอเซียก็เดินหนีไป ทิ้งให้กวินยืนหัวเสียอยู่เพียงลำพัง
“ปัดโธ่เว้ย!! มันกลายเป็แบบนี้ได้ไงวะ”
เื่คืนนั้นเกิดขึ้นหลังจากที่ผมกลับจากงานเลี้ยงของบริษัทและในงานนั้นเอเซียก็บังเอิญมาร่วมงานด้วย ในฐานะที่เราสองคนเคยรู้จักและสนิทกันผมกับเธอเลยดื่มกันนิดหน่อย แล้วสุดท้ายมันก็บานปลายจนเกิดเื่
เื่นี้มันเป็เพราะตัวผมเองที่มันมักง่าย ปล่อยให้ความเมามาทำลายความรักและความเชื่อใจที่อ้อมีต่อผม ต่อจากนี้เธอคงจะไม่ให้อภัยผมอีกต่อไปแล้ว……
3K
