ชิงเอ๋อร์และหาน ม่อซี ถือถังน้ำสองใบจากด้านหลัง รีบกลับไปที่ชั้นห้าอย่างรวดเร็วเมื่อนางวิ่งไปชนเข้ากับหาน ม่อเจ๋อ ที่ประตู ชิงเอ๋อร์ก็ถึงกับตกตะลึง เขาใช่มนุษย์เดินดินหรือไม่? นางไม่เคยเห็นใครรูปงามถึงเพียงนี้มาก่อน!
เขาเป็ชายที่รูปงามอย่างไรที่ติ คิ้วของเขาคมเข้มดวงตาเรียวลึกสีเข้ม จมูกเป็สัน และริมฝีปากบางอมชมพู ผมของเขาถูกประดับด้วยปิ่นปักผมสีดำตัดทองรูปร่างผอมเพรียวและสูงโปร่ง รอบตัวเขายังมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งและความสูงส่งที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้!
ชิงเอ๋อร์ใเป็อย่างมากและรู้สึกกลัวมากจริงๆ! นางรู้สึกได้ว่าคนผู้นี้ดูน่าหลัวเกินไปนางตัวสั่นอย่างช่วยไม่ได้และหวังว่าจะเดินไปรอบๆ เขาอย่างเงียบๆ
"ท่านพี่!" หาน ม่อซีทักขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักใคร่พร้อมรอยยิ้มเมื่อเขาเห็นหาน ม่อเจ๋อ ชิงเอ๋อร์หันหน้าไปสังเกตหาน ม่อเจ๋ออีกครั้งอย่างระมัดระวัง พวกเขาคล้ายกันจริงๆ
หาน ม่อซีชำเลืองมองชิงเอ๋อร์ ที่จ้องมองอย่างระแวดระวังและเหงื่อเย็น ๆ ก็ไหลลงมาตามใบหน้าของเขา ทำไมนางถึงต้องมองสำรวจเขา?
ดวงตาของเขาสั่นไหวและรอยยิ้มก็เริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมปากของเขาเขาเข้าใกล้ชิงเอ๋อร์ และกระซิบเบา ๆ ที่หูของนาง “เ้ามองสำรวจข้าขนาดนี้พบเจออะไรหรือไม่”
ชิงเอ๋อร์ ยิ้มขณะที่นางหันไปมองหาน ม่อเจ๋อ นางกัดฟันและหัวเราะออกมา“เ้าดูดีไม่ได้ครึ่งของพี่ชายเ้าด้วยซ้ำ!”
ใบหน้าของหาน ม่อซี ซีดลงทันที “ตราบใดที่ข้ายังดูดีกว่าเ้า ข้าก็พอรับได้”เขาพูดพร้อมกัดฟัน
ชิงเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก “เ้าเป็ผู้ชายจริงๆ หรือเปล่า?”
หาน ม่อซีสังเกตเห็นความภูมิใจบนใบหน้าของชิงเอ๋อร์และก่อนจะตะคอกอย่างเ็าขึ้น“แต่ข้ารู้ว่าเ้าไม่ใช่ผู้หญิง”
ชิงเอ๋อร์ยกเท้าขึ้นเตรียมกระทืบหาน ม่อซี ทันใดนั้น หาน ม่อซียังจำได้ว่าก่อนหน้านี้เด็กสาวคนนี้ไร้ความปรานีเพียงใดเมื่อนางเตะเด็กรับใช้คนนั้นเมื่อนึกถึงความเ็ปที่จะเกิดขึ้น เขาก็รีบะโหลบหนีไปในทันที
ชิงเอ๋อร์มองหาน ม่อซีด้วยท่าทางหงุดหงิด จากนั้นก็กัดริมฝีปากของนางขณะที่นางเปิดประตูและก้าวเข้าไปข้างในหาน ม่อซีมองดูชิงเอ๋อร์ที่เดินเข้าไปและตามนางไปทันที
หาน ม่อเจ๋อเงยหน้าขึ้นมองเข้าไปในห้องพร้อมกับร่องรอยแห่งความสงสัยที่ส่องประกายผ่านดวงตาของเขาเ้านายแบบไหนที่เลี้ยงดูสาวใช้ให้กล้าหาญและไร้เหตุผลเช่นนี้ออกมาได้?
ถ้าผู้หญิงคนนี้มีพลังลมปราณเป็ร้อยปีจริง ๆ นางก็ไม่ควรจะดูอายุน้อยขนาดนี้!ผู้หญิงคนนี้อาจเป็หลานสาวของชายชราหรือไม่? ใน่เวลานั้นมีความคิดหลายอย่างแวบเข้ามาในหัวของหาน ม่อซี
เขาไม่รู้ว่าวรยุทธของเขาจะสูงสงเท่ากับบุคคลที่ยอดเยี่ยมผู้นั้นหรือไม่และเขาก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะได้หรือไม่เช่นกัน
"ที่นี่ร้อนจริงๆ!" หาน ม่อซีเพิ่งก้าวเข้ามาในห้องแต่ใบหน้าของเขากลับมีเหงื่อออกและถึงกับหอบหายใจ
ชิงเอ๋อร์รีบเดินไปที่อ่างไม้และเทน้ำลงไป นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน"วางน้ำลง แล้วเ้าก็ออกไปได้!"
หาน ม่อซีเงยหน้าขึ้นมองอ่างไม้และเห็นผู้หญิงในชุดขาวพิงศีรษะอยู่ที่ขอบอ่างเขามองไปรอบ ๆ ห้องและก็ไม่พบบุคคลอื่น
ผู้หญิงคนนี้ต้องเป็ปรมาจารย์ที่มีพลังลมปราณเกือบร้อยปีผู้นั้นแน่!
แต่ทำไมนางถึงได้ดูอายุยังน้อยขนาดนี้? จากนั้นเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากอีกเพียงแค่วางน้ำไว้ข้างๆเขายืดคอออกมาโดยหวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะเงยหน้าขึ้นมองเขาและตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของเขา
ทางด้านหาน ม่อเจ๋อ เขาก็ก้าวเข้ามาข้างในเช่นกัน เพียงแค่แวบเดียวเขาก็เดาได้ว่าความร้อนมาจากผู้หญิงในอ่างไม้ และนั่นคือเหตุผลที่นาง้าน้ำเพื่อคลายร้อน...
ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนว่านางอายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้น แต่ทำไมพลังลมปราณของนางถึงได้แข็งแกร่งเช่นนี้ได้? ใบหน้าด้านข้างของนางถูกปกคลุมไปด้วยปอยผมเล็กๆ น้อยๆ พวกเขาจึงมองเห็นนางไม่ชัด
อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่ามีเหงื่อไหลลงมาตามใบหน้าของนาง ดวงตาของหานม่อเจ๋อ ดูเคร่งขรึมขึ้น ผู้หญิงคนนี้อยู่รอดมาได้อย่างไรในความร้อนเช่นนี้? ด้วยความคิดนั้น หาน ม่อเจ๋อก็ได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่นอยู่ภายใน ร่างกายของเขาก็อาจจะกลายเป็เย็นจัดได้ทุกเมื่อแต่ก็ดูเหมือนว่าเขาก็ยังคงมีชีวิตปกติดีไม่ใช่หรือ?
92K
