รดีซ่านทรวง

เสียงไก่โก่งคอขันรับแสงอรุณยามเช้าดังขึ้น ปัณณวัตรตื่นก่อน ร่างสูงกำยำลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าเสื้อผ้ามาสวม ดวงตามองไปยังคนข้างๆ ร่างเปล่าเปลือยของเธอนอนตะแคงหันหน้ามาทางเขา แววตาของชายหนุ่มอ่อนโยน แล้วก็ขยับผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่มน จากนั้นก็ออกไปจากมุ้ง ยกแขนบิดขี้เกียจ และเปิดประตูห้องนอนออกไปเบามือเขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า รับอากาศสดชื่นยามเช้าเข้าปอด แล้วก็นึกถึงการมีลูกกับเธอมีลูก!เขาเท้ามือทั้งสองข้างลงบนรั้วระเบียงไม้ บ้านเขาหลังเล็กกะทัดรัด แต่เขาสามารถต่อเติมได้ เพราะตั้งใจสร้างครอบครัวกับเธอตั้งแต่แรกแล้วผู้ชายคนนั้นโง่!เขามีสีหน้าขบขันขึ้นมาเมื่อนึกถึงแฟนเก่าของหญิงสาว ที่หลงระเริงไปกับกิเลสตัณหาจนทิ้งสิ่งดีๆ ไป แต่ดีแล้วละ ที่เธอหลุดมาถึงมือเขา เมียเขาหวานปานน้ำผึ้งขนาดนี้ เขาจะทำให้ลืมผู้ชายคนนั้นชายหนุ่มล้างหน้าล้างตาแปรงฟันแล้วเข้าครัว หลังจากหุงหาอาหารเตรียมเอาไว้ ก็เข้าไปปลุกหญิงสาวที่อยู่ในห้องนอนอนงค์นางรู้สึกตัวตื่นเมื่อชายมุ้งลอยผ่านศีรษะไป หญิงสาวเห็นเขาเท่านั้น ภายในห้องสว่างแล้ว สองแก้มกลายเป็นลูกตำลึงสุก เพราะร่างที่อยู่ใต้ผ้าห่มเปล่าเปลือยปัณณวัตรจะเปิดหน้าต่างเท่านั้น เธอร้องขึ้นมาเสียงแหลม และลุกขึ้นมาเป็นนั่ง พลางหนีบชายผ้าห่มปกปิดทรวงอกเอาไว้“เดี๋ยวค่ะ!”เขาหยุดมือแล้วหันมามอง“อย่าเพิ่งเปิดหน้าต่างได้ไหม คุณออกไปจากห้องก่อน”“อายหรือไง”“อายสิคะ”“เห็นหมดแล้ว”อนงค์นางทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ เธออายกับสภาพนี้จริงๆ พอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่มีร่วมกัน ใจและกายเธอก็ปั่นป่วนขึ้นมาทันที“ถอดทุกคืน เดี๋ยวก็ชิน”“คะ!?”“ทำหน้าตกใจอะไร เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่เป็นผัวเมียกัน”“เอ่อ ...เอ่อ...”อนงค์นางพูดไม่ออก ใจของเธอเต้นเร็วขึ้น แล้วก็รีบลุก โดยกอบผ้าห่มปกปิดเรือนร่างเปล่าเปลือยไปด้วย ขณะลุกขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง บางสิ่งบางอย่างที่บ่งบอกว่าเธอไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอมีสามีแล้ว และเมื่อเห็นรอยเปรอะเปื้อนบนผ้าปูที่นอน ดวงหน้าแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที เพราะว่านั่นเป็นหลักฐานที่บอกว่า...เธอเป็นสาวพรหมจรรย์เขาเดินเข้ามาแล้วดึงผ้าปูที่นอนออก สีหน้าราบเรียบราวกับไม่ได้เกิดอะไรขึ้น“ผมจะซักเอง”เธอเห็นเขาเดินไปที่ประตูปุ๊บ ก็ส่งเสียงเรียกรั้งเอาไว้ในทันที“เดี๋ยวค่ะ ฉันซักเอง”เขาหันกลับมามองหน้า หลังจากที่เธอใช้มือหนึ่งดึงผ้าปูออกไปจากมือเขา ดวงตาคู่คมมองผิวแก้มผ่อง ซอกคอระหง และเนินอกอวบอัด เขาชักอยากอุ้มคนตรงหน้าแล้วพาไปที่เตียง“ฉันไม่เห็นเครื่องซักผ้า ซักด้วยมือใช่ไหมคะ”“ใช่”“ฉันว่าจะซักเสื้อผ้าอยู่เหมือนกัน แล้ว...เอ่อ...แล้วตากชุดชั้นในได้ที่ไหนคะ หลังบ้านหรือเปล่า”“ก็ตากหลังบ้าน”อนงค์นางทำหน้าแปลก เพราะใครต่อใครวนเวียนมาที่นี่ คนเหล่านั้นก็ต้องเห็นชุดชั้นในของเธอนะสิ แล้วจู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นราวกับอ่านความคิดของเธอออก“เอาไปตากในห้องน้ำก็ได้”“ในห้องน้ำหรือคะ”“ใช่”“แต่ว่า...มีคนขึ้นมาใช้ห้องน้ำนี่คะ”“ใช่ งั้นไปตากในห้องนอนแทนก็แล้วกัน เดี๋ยวจะเอาเชือกมาขึงเป็นราวให้”เธอต้องปรับตัวให้เข้ากับที่นี่ เพราะไม่มีที่ส่วนตัว ไม่มีเครื่องไฟฟ้าอำนวยความสะดวก และจะไปไหนมาไหนก็ลำบาก นอกจากมีจักรยานให้ปั่นออกไปข้างนอกเท่านั้น“ไปอาบน้ำแต่งตัวไป”เขาพูดไล่เธอ น้ำเสียงดุผิดปกติ แถมมีแววตาวาววับขณะจ้องตา เป็นประกายตาที่ทำให้เธอลอบกลืนน้ำลาย และมือกระชับปมผ้าห่มแน่นร่างบางหมุนซ้ายหมุนขวา แล้วก็ตัดสินใจเดินออกจากห้องนอน เพราะไม่มีมือจะหยิบชุดไปเปลี่ยนดวงตาคู่คมมองตามหลัง แล้วก็วกกลับไปเปิดหน้าต่างรับลม เขาถอนหายใจ เพราะกำลังระงับอารมณ์วุ่นวายที่คุกรุ่นอยู่ในอก...เกือบแล้ว เกือบอุ้มเธอไปที่ฟูกแล้วอนงค์นางอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ใช้เวลาอ้อยอิ่งอยู่นานพอสมควร เพราะอายเขา เธออายสามีของตัวเอง เมื่อเห็นสำรับอาหารที่ตั้งรออยู่ ก็ค่อยๆ นั่งลงร่วมวงกินข้าวด้วย“กินข้าวเสร็จแล้วจะเข้าเมืองกันเลย”“ค่ะ ผงซักฟอกกับน้ำยาปรับผ้านุ่มอยู่ตรงไหนหรือคะ”“มีแต่ผงซักฟอก อยู่ที่หลังบ้าน”“คุณซักเองหรือ”“ใช่”“ไม่จ้างคนอื่นหรือคะ”“ฉันซักเอง ขัดๆ แล้วก็ล้าง บิดแล้วก็ตาก”เธอมองเขาพูด เห็นหนวดเคราแล้วก็รู้สึกจั๊กจี้ ร่างกายยังจำสัมผัสอันแสนเร่าร้อนเมื่อคืนได้ ปากเขา มือเขา ร่างกายของเขา แค่นึกถึง...ใจเธอก็เต้นเร็วขึ้นมาหลังจากเก็บสำรับอาหาร เธอขอตัวไปหยิบกระเป๋าสะพายที่อยู่ในห้อง เมื่อออกมายังหน้าระเบียงบ้าน ก็เห็นเขายืนรออยู่ที่ข้างรถกระบะ และกำลังคุยอยู่กับลุงสนเรื่องการให้ปุ๋ยน้ำทางใบพอเธอเข้าไปนั่งในรถ มองไปที่ตัวบ้าน เห็นว่าเงียบเชียบไม่มีใครอยู่อย่างนี้ ก็อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้ด้วยความสงสัย“ไม่กลัวขโมยขึ้นบ้านหรือคะ”“บ้านเรามีอะไร ก็แค่โทรทัศน์ โน้ตบุ๊ก และตู้เย็น”“จะไม่มีโจรขึ้นบ้านใช่ไหมคะ”“ไม่มี”“แสดงว่าปลอดภัย”เขาเบนสายตามามองเธอ บ้านไม้ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนผัก เพื่อนบ้านหลังหนึ่งตั้งถัดออกไปไกล คนงานของเขาจะขี่มอเตอร์ไซค์หรือไม่ก็ปั่นจักรยานมาทำงาน หลังจากช่วยกันเก็บผัก จัดแจงใส่ถุง ก็ช่วยแบกใส่รถของแม่ค้าที่มารับซื้อ จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ถ้าเขาไม่ได้อยู่กับเธอ เธอจะอยู่บ้านคนเดียว“สงสัยต้องซื้อปืน”“ปืน!”“เอาไว้ยิงโจร”“พูดเล่นใช่ไหมคะ”“ขโมยของไม่ว่า แต่ถ้าคิดจะปล้ำเมียฉัน ได้มีตายกันไปข้างหนึ่ง”เขาไม่ได้พูดเล่น เพราะสีหน้ากับน้ำเสียงจริงจังมาก คนฟังอย่างเธอเริ่มรู้สึกภูมิใจ อบอุ่น และมีความสุข หัวใจที่เหี่ยวเฉากลับพองโตขึ้นมาได้อีกครั้ง รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว“ฉันอยากซื้อเสื้อผ้าค่ะ ของใช้จำเป็น และก็เนื้อหมูด้วย”“ตำน้ำพริกเป็นหรือเปล่า”“ไม่เป็นค่ะ แต่คุณมีอินเทอร์เน็ตนี่คะ หาสูตรได้”“เรียกว่าเขม หรือไม่ก็พี่ หรือพี่เขม”“คะ?”“อยู่ที่นี่ ไม่มีใครเรียกคุณกันหรอกนะ มันไม่ใช่เหมือนอยู่ในละคร”เธอเข้าใจ แต่จะให้เรียกพี่เขม เธอรู้สึกอายชอบกล“ต่อไปนี้จะเรียกว่านาง หรือไม่ก็เมียจ๋า”เขาไม่ได้พูดในเชิงจีบเธอเลยสักนิด ไม่มีแววตากรุ้มกริ่ม หรือน้ำเสียงหยอกล้อ แต่ทำให้ดวงหน้าของเธอร้อนผ่าว และใจเต้นแรงโครมคราม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 13 คำว่าเมียจ๋า

นิยายแนะนำ

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 13 คำว่าเมียจ๋า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้