ตอนที่ 1 (3)
หานิซิวหรี่ตาอีกครั้ง ในที่สุดก็ละมือออกจากยอดถันที่เริ่มบวมแดง เขากดต้นขาเซี่ยเหยี่ยลง ยื่นมือเขี่ยขนเพียงน้อยนิดตรงบริเวณใต้ท้องน้อยออก ก่อนรอยแผลเก่าน่าเกลียดจะเข้าตา ดูจากรอยสมานของแผล ยังพอจะดูออกว่าเป็การเย็บแผลที่มักง่ายไม่ระวังขนาดไหน
นี่คลอดออกมาแล้วอย่างนั้นหรือ นี่เขาคลอดเด็กนรกนั่นออกมาแล้วจริงๆ หรือ มิน่ากลิ่นฟีโรโมนเขาถึงมีกลิ่นนมปนอยู่ด้วย ที่แท้ก็เป็กลิ่นนมแม่ที่เคยป้อนเด็กนี่เอง
ไฟโทสะที่หานิซิวข่มไว้ในทีแรกพลันก็ปะทุขึ้นมา
ถึงเขาจะรู้เื่น่ารังเกียจที่คนคนนี้เคยทำ แต่พอเห็นสภาพเนื้อตัวร่อแร่ซูบผอมแบบนี้ ก็ไม่วายกระตุ้นไฟโทสะเขาให้พุ่งสูงขึ้น
นี่คือราคาที่นายต้องจ่ายเพราะหักหลังฉัน
หานิซิวยื่นแขนปิดไฟในห้องเพราะไม่อยากเห็นอีกฝ่าย เหลือเพียงแสงจันทร์อ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่าง หานิซิวจับแก่นกายที่ยังอ่อนตัวของโอเมก้า เซี่ยเหยี่ยตัวกระตุกแต่กลับขืนตัวออกจากแรงกอบกุมไม่ได้
หานิซิวรูดซิปกางเกงสแล็คลง แก่นกายที่แข็งตัวมาแต่ต้นดีดออกมา เขาพลิกร่างเซี่ยเหยี่ยให้นอนคว่ำยกสะโพกขึ้นสูง เอาหัวจ่อรูรัก คล้ายว่าจะสอดใส่เข้าไปโดยไม่เตรียมความพร้อมใดๆ เลย
“ดะ เดี๋ยวก่อน” เซี่ยเหยี่ยอุทานเสียงหลง นับั้แ่เขากลับมาเจอหานิซิวอีกครั้ง กระทั่งถูกพาเข้าห้องนี้มา ทำได้แค่นอนหมดแรงเพราะถูกกลิ่นฟีโรโมนข่ม หานิซิวปากคอเราะรายซ้ำยังรุนแรงใส่กันจนเซี่ยเหยี่ยไม่มีความคิดจะต่อต้านอีกแล้ว ยามนี้เขาแค่อยากปกป้องตัวเองไม่ให้าเ็ เขาใช้แรงที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดหยัดกายหมายจะเปิดลิ้นชักหัวเตียง คิดว่าน่าจะมีเจลหล่อลื่นอะไรทำนองนี้เตรียมไว้บ้าง
พอเปิดลิ้นชัก สิ่งที่อยู่ข้างในสะท้อนเข้าตาหานิซิวด้วยแสงอ่อนๆ ภายในห้อง เขาชะงักไปนิดหนึ่ง อดีตพวกเขาสองคนเคยใช้ของพวกนี้เสียเมื่อไร แต่ทุกอย่างผ่านไปแล้ว สมควรจะใส่มันก็จริง
หานิซิวแค่นหัวเราะทีหนึ่ง หยิบถุงสี่เหลี่ยมเล็กๆ ออกมาฉีกปากถุงก่อนสวมใส่ให้ตัวเอง “นายคิดว่าฉันจะกล้าสอดใส่ทั้งที่ยังไม่ใส่ถุงเหรอ” พูดจบไม่รอให้เซี่ยเหยี่ยเตรียมใจก็สอดแทรกตัวตนเข้าไป
ไม่รู้ว่าเป็เพราะวาจาทำร้ายจิตใจของหานิซิว หรือเพราะความเจ็บที่แล่นพล่านขึ้นมา เซี่ยเหยี่ยสะอื้นทีหนึ่งก่อนจะตัวทรุดฟุบหน้าลงไม่เหลือแม้แต่แรงจะคุกเข่า
หานิซิวประคองเอวเซี่ยเหยี่ยไว้ ค้นพบอย่างยากเย็นว่าแทรกตัวลำบากนัก ช่องทางคับแน่นไม่พอ ยังฝืดแห้งจนเคลื่อนตัวลำบาก นี่เป็เื่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในอดีต
หานิซิวค่อยๆ จับสังเกตได้ เซี่ยเหยี่ยเป็โอเมก้าแท้ที่ต่อให้ไม่เคยเบิกทางล่วงหน้า อาศัยเพียงกลิ่นฟีโรโมนกระตุ้นก็มากพอจะทำให้เขาเข้าสู่ภาวะฮีทแล้ว หนำซ้ำเซี่ยเหยี่ยยังไวต่อััของเขานักหนา ถ้าหานิซิวลืมควบคุมตัวเองเป็พิเศษ แค่กลิ่นอายที่แผ่ออกจากตัวก็กระตุ้นเซี่ยเหยี่ยจนช่องทางรักเปียกชุ่มได้อย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นหอมหวานของแตงโมจะตลบอบอวลไปทั่วห้อง พอปะทะกับกลิ่นไม้สนของเขาก็จะกลายเป็กลิ่นกระตุ้นกำหนัดชั้นดี
ตอนนั้นหานิซิวไปที่ห้องเช่าขนาดเล็กของเซี่ยเหยี่ยหลังเล่นบาสเสร็จ อ้างว่าเหม็นเหงื่อตัวเองอยากจะขอยืมห้องน้ำชำระกายสักหน่อย แถมจงใจไม่ปกปิดกลิ่นอาย เป็เหตุให้ทุกครั้งที่หานิซิวย่างเท้าเข้าห้องเซี่ยเหยี่ยก็จะหน้าแดงก่ำตาลอยใจเต้นแรง รอเขาอาบน้ำเสร็จเซี่ยเหยี่ยก็หมดแรงช่องทางหลังชุ่มฉ่ำรออยู่แล้ว โดยจะนั่งหลบอยู่หลังโต๊ะหนังสือแอบหนีบขาเบียดถู ดวงตาคู่โตกะพริบปริบๆ ท่าทางเขินอายปนน่ารักเชิญชวนให้หานิซิวอยากกลั่นแกล้งอยู่ทุกครั้งไป
ครั้งแรกที่รู้จักกัน เซี่ยเหยี่ยเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัยชั้นปีที่หนึ่งในวัยสิบแปด ติดอันดับที่หนึ่งของรุ่นที่สอบเข้าในปีนั้น ส่วนหานิซิวกำลังศึกษาอยู่ระดับปริญญาโทชั้นปีที่สองในวัยเพียงยี่สิบสองปีเพราะเคยสอบข้ามชั้นถึงสองปี กลิ่นฟีโรโมนทั้งคู่มีความเข้ากันสูงถึงแปดสิบแปดเปอร์เซ็นต์ หลังตามหากันและกันในรั้วมหาวิทยาลัยด้วยสัญชาตญาณก็ไม่เคยแยกกันอีก ่วัยกำลังผลิบานเป็วัยที่ดีงามที่สุดในชีวิต คนหนึ่งขี้อ้อนอีกคนขี้ตามใจ กลายเป็ภาพคู่รักเรียนดีในรั้วมหาวิทยาลัยที่ชวนอบอุ่นใจยามพบเห็นมากที่สุดในตอนนั้น
วันเวลาผันผ่าน เซี่ยเหยี่ยในวัยยี่สิบสามปีผอมแห้งซูบตอบ หานิซิวในวัยยี่สิบเจ็ดปีเหลือเพียงความแค้นใจเต็มอก
หานิซิวผู้คับแค้นใจรู้ทั้งรู้ว่าสุขภาพเซี่ยเหยี่ยกำลังแย่ แต่เขาไม่อยากสนใจ สุดที่รักที่เขาเคยทะนุถนอมไม่เหลือคุณค่าอีกต่อไป คนที่อยู่ใต้ร่าง ณ ตอนนี้เป็เพียงของเล่นที่เขาซื้อมาด้วยเงินหนึ่งล้าน
เขาอยากเล่นอย่างไรก็เล่น
หานิซิวยืนกรานที่จะเสือกไสตัวตนเข้าออกแม้จะฝืดมากก็ตาม แรกๆ ยังเคลื่อนตัวลำบาก หลังๆ เริ่มมีน้ำหล่อลื่นหนืดเหนียวตามช่องทาง เขาเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่คนใต้ร่างขดตัวเป็ก้อน มีเพียงบั้นท้ายที่ยกไว้เด่นหรา เขาถูกคนเหนือกายยึดร่างไว้ั้แ่ส่วนเอวลงไป คล้ายเป็เนื้อเดียวกับแก่นกายของอัลฟ่า ต่อให้หานิซิวกระทุ้งเข้าถอยออก ก็ไม่เคยถอดตัวตนให้หลุดจากช่องทางรักของโอเมก้าเลยสักครั้ง