กลางดึก
ขณะที่หลายประเทศยังคงตื่นเต้นกับพิธีเปิดตัวกษัตริย์
ที่ประเทศจีนก็เริ่มมีการคาดเดาอย่างลับๆเช่นกัน
“ฉันดูจากวิดีโอแล้วทําไมถึงรู้สึกว่าสําเนียงของเขาเหมือนคนจากประเทศเราจัง…”
“ไม่ใช่แค่เหมือนหรอก ใช่เลยล่ะ! คุณไม่เห็นรูปลักษณ์ของเขาเหรอชัดขนาดนั้นยังต้องคาดเดา?”
“ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์!ไม่เราก็ต้องมารอดูการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาในเร็วๆนี้ตามที่เขาได้กล่าวเอาไว้!’
“...”
บนอินเทอร์เน็ต
ผู้คนจากประเทศจีนทั้งหลายต่างแสดงความคิดเห็น
ในหมู่พวกเขาล้วนมีทั้งฟังอังกฤษออกและไม่ออกหรือมาจากการอ่านซับวิดีโอย้อนหลังที่มีคนทําเอาไว้
ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถห้ามใจตัวเองไม่ให้อยากรู้เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายได้
ว่า
จะใช่คนของประเทศของพวกเขาไหม?
ขณะเดียวกันลั่วซีและเจิ้นเฟยที่กลับมาจากประเทศญี่ปุ่นก็ดูข่าวด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคยเล็กน้อย
ทําไมเสียงนี้ถึงดูคล้ายคลึงกับใครบางคนจัง?
น่าเสียดายที่ลั่วซีในตอนนี้มีรอยฟกชํ้าที่แก้ม
เธอจึงอดไม่ได้ที่จะดึงหมวกลงมาแล้วก้มหน้าตํ่าขึ้นรถไปกับเจิ้นเฟยเงียบๆ
ใช่ เธอยังคงโกรธเจิ้นเฟยไม่หายที่ทุบตีเธอในวันนั้น
เกรงว่าถ้าไม่ใช่เพราะเจิ้นเฟยมีโอกาสสืบทอดตํ่าแหน่งประธานบริษัทก่อสร้างที่มีมูลค่าหลายสิบล้านหยวนต่อจากพ่อแล้วล่ะก็
เธอก็คงจะไม่อดทนมาจนถึงทุกวันนี้หรอก
เพราะนอกจากจะต้องมารองรับอารมณ์เืร้อนของเจิ้นเฟยแล้วเธอก็ยังต้องมาทนทําอะไรบ้าๆอย่างการไปหลอกเป็แฟนกับไต๋จุนเพื่อให้อีกฝ่ายมีความบันเทิงอีก
นั่นทําให้ตัวเธอรู้สึกเหมือนกับนังแพศยามาก
ตอนนี้เธอเลยอิจฉาพวกคนที่ได้ไปยังนครนิวยอร์กและได้รับเงินหนึ่งล้านดอลลาร์
บอกได้ว่าถ้าเธอได้รับมันบ้างเธอก็คงจะมีอิสระและไม่ต้องมาหวังพึ่งสารเลวเจิ้นเฟยอีกต่อไป
และกลายเป็มีชีวิตที่สวยงามได้ตามใจชอบ
ทว่าความเป็จริงนั้นโหดร้าย
เมื่อขึ้นรถมาเธอก็ถูกเจิ้นเฟยยํ่ายีซะไม่มีชิ้นดี!
“ฮึ่มคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอคิดอะไรอยู่?”
ระหว่างที่ลูบขาหญิงสาว
เจิ้นเฟยแสยะยิ้มหัวเราะเย้ยหยัน
ทําไมเขาจะไม่รู้ความคิดของแฟนสาวของเขาหลังจากที่ได้เห็นข่าวพิธีเปิดตัวกษัตริย์
แค่
ต้องบอกว่ามันเป็ไปไม่ได้ที่จะกลายเป็ความเป็จริง
คุณจึงต้องทนกับเขาไปอีกนาน!
ทันใดนั้น ความเร่าร้อนก็ระอุขึ้นในรถ
…
เมืองซูโจว
ูเาชิซาน
หมู่บ้านชนบทตงฟาง
ในบ้านหลังหนึ่ง
ชายวัยกลางคนกําลังอ่านหนังสือพิมพ์ข่าวพิธีเปิดตัวกษัตริย์ด้วยสีหน้าแปลกๆ
หญิงสาววัยกลางคนเองก็เช่นกันเธอมองดูข่าวย้อนหลังที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนทีวีด้วยความรู้สึกคุ้นเคย
สองคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน
พวกเขาคือไต๋ห่าวและซวนหยู
พ่อแม่ของไต๋จุน!
“คุณทําไมฉันรู้สึกว่าเสียงของเด็กคนนี้เหมือนกับจุนเอ๋อร์เลยล่ะ?”
“อืม ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกันแม้หน้าของเขาจะดูหล่อเหลากว่าลูกชายของเรามาก แต่กลับมีร่องรอยความคุ้นเคยอยู่บนใบหน้านั้นฉันล่ะไม่เข้าใจเื่นี้จริงๆ ว่าทําไมเราทั้งคู่ถึงได้รู้สึกแปลกๆแบบนี้!”
สองคนสามีภรรยาพูดคุยกันด้วยความมึนงง
ทั้งคู่ไม่เข้าใจจริงๆว่าทําไมถึงรู้สึกแปลกๆเมื่อได้เห็นข่าวของคนแปลกหน้านี้
โลกกําลังบ้า
หรือพวกเขาเองที่กําลังบ้า?
…
อพาร์ทเม้นท์เป่าจือ
ชายหนุ่มคนหนึ่งอ่านข่าวพิธีเปิดตัวกษัตริย์และดูวิดีโอครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความประหลาดใจ
บนโลกนี้ยังมีคนที่รวยขนาดกล้าแจกเงินคนละหนึ่งล้านดอลลาร์ทั้งเมือง?
ต้วนเฮยกลอกตา
แต่สักพักเขาก็เก็บโทรศัพท์ แล้วกินบะหมี่สําเร็จรูปที่มีไข่อยู่หนึ่งใบเพื่อความอิ่มท้อง
ก่อนจะเข้านอนเตรียมไปทํางานในวันพรุ่งนี้
ถูกต้องเื่ทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับคนอย่างเขา
สนใจมากไปจะมีประโยชน์อะไรขึ้นมา?
…
ห้องประชุมหลวง
นี่คือสถานที่ประชุมระดับสุดยอด ที่รวมตัวเหล่าเก้าาุโสูงสุดของประเทศจีนเอาไว้
กล่าวได้ว่าแม้แต่ประธานาธิบดีถ้า้าเคลื่อนไหวใดๆก็ยังต้องมาขอให้พวกเขาอนุมัติก่อน
ใช่
พวกเขาเป็ตัวตนที่ดํารงอยู่เหนือประธานาธิบดี!
ตอนนี้.
กับข่าวพิธีเปิดตัวกษัตริย์
ชายชราทั้งเก้าต่างมีท่าทีแตกต่างกันออกไป
บ้างหน้าตึงคิ้วขมวดบ้างหน้าทะมึนสีหน้าจริงจัง บ้างหน้ายิ้มไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว
แต่
สิ่งหนึ่งที่พวกเขามีเหมือนกันหมดก็คือ
ความรู้สึกที่อยากรู้และสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของกษัตริย์แมรี่ฮาร์ด!
“พวกเบื้องบนในโครงการหมู่เกาะแมรี่ฮาร์ดเ่าั้ยังไม่ยอมบอกข้อมูลอีกเหรอว่าชายหนุ่มคนนี้มาจากที่ไหน?”
“เฮ้ ขนาดพวกเรายังกลัวเลยแล้วคิดว่าพวกนั้นจะกล้าเปิดเผยข้อมูลของอีกฝ่ายโดยไม่ได้รับอนุญาติเหรอ…”
“จะยังไงฉันก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ถ้าเขาเป็คนของประเทศเราจริงๆเื่นี้เขาต้องมีคําตอบให้กับเรา!”
“...”
แน่นอนว่าทุกคนล้วนไม่ใช่คนโง่
แต่ถ้ากษัตริย์แมรี่ฮาร์ดเป็คนของประเทศพวกเขาจริงๆไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ต้องได้รับคําอธิบายจากสิ่งที่เกิดขึ้น
ว่า
ทําไมอยู่ดีๆอีกฝ่ายถึงกลายเป็สัตว์ประหลาดที่น่ากลัวเช่นนี้
ภายใต้จมูกของพวกเขาได้!
“เอาเป็อย่างนี้แล้วกันฉันเพิ่งได้รับข่าวจากหน่วยงานของเราที่เคลื่อนไหวอยู่ในนครนิวยอร์กว่าเขาเหมือนกําลังจะบินมุ่งหน้ามายังทิศตะวันออกของเราและถ้าเขามายังประเทศเราจริงๆ เราก็จะได้รู้ตัวตนของเขาเมื่อผ่านจุดตรวจดังนั้นถึงตอนนั้นก็ยังไม่สายที่จะถามกับพวกเบื้องบนเ่าั้อีกที”
“และฉันเชื่อว่าพวกเขาจะไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธอีกต่อไป!”
าุโหน้าตาเปื้อนยิ้มแนะนํา
ในที่นี้ทุกคนล้วนมอบหมายการตัดสินใจส่วนใหญ่มาให้กับเขา
มันเลยเป็เหตุผลว่าจะไม่มีใครกล้าคัดค้านความเห็นที่เขาได้แสดงออกไป
“อืม ฉันเห็นด้วยกับอู๋ินะ!”
“โอเค ในเมื่อตาแก่อู๋ตัดสินใจแบบนั้นเราก็ทําได้แค่รอ…”
“งั้นถ้าแบบนั้นเราก็มารอดูสถานการณ์ในวันพรุ่งนี้กันแต่ฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะอู๋ิ ว่าถ้าเขาใช่คนจากประเทศเราจริงๆฉันจะส่งเ้าหน้าที่ระดับสูงของหน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติไปทันที!”
“...”
เป็อันตกลง!
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยในเวลาไม่นาน
อู๋ิที่เห็นว่าครั้งนี้ราบรื่นเหมือนกับทุกทีก็เผยใบหน้ายิ้มต่อไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติมออกมา
เพราะ
ในความคิดของเขาต่อให้อีกฝ่ายจะใช่หรือไม่ใช่คนของประเทศของเขา
มันก็เป็ไปไม่ได้เลยที่จะควบคุมสัตว์ประหลาดระดับนี้
หรือคุณจะโง่กว่าบรรดาประเทศอื่นที่รอดูสถานการณ์
แล้วยอมกลายเป็แมลงเม่าบินเข้ากองไฟล่ะ?
ให้ตายยังไงถ้ามีเขาอยู่ในกลุ่มเก้าาุโสูงสุดอยู่
เื่บ้าๆแบบนั้นก็จะไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!
อู๋ิคิดในใจ
แล้วมองดูาุโสูงสุดที่เหลือเงียบๆ