ลิขิตรักเหมียวนำพากับยอดหญิงชาวนาอัปลักษณ์

ตอนที่ 16 ต่อให้ตายก็ไม่เป็นเมียบ่าว (2)

        ทุกคนได้ยินว่าเป็นซูต้าฮู่ก็เข้าใจในทันที ซูต้าฮู่เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่บ้าน ได้ยินว่าในเรือนของเขามีอนุภรรยาหลายสิบห้อง และมีสาวใช้อุ่นเตียงเยอะยิ่งกว่า แต่ไม่รู้ทำไม ไม่มีผู้ใดให้กำเนิดบุตรได้สักคน มีบุตรสาวจากตระกูลดีหลายคนถูกส่งเข้าไป แต่เพราะให้กำเนิดบุตรไม่ได้ จึงถูกเขาทุบตีตายทั้งเป็นด้วยความโมโห

        ตอนนี้นอกจากตระกูลที่ต้องการแค่เงินและไม่สนใจบุตรสาวว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรเหล่านั้นเท่านั้น ถึงจะใจร้ายขายบุตรสาวให้ตระกูลซู แม้หลี่ซินจะหน้าตาอัปลักษณ์ แต่ถึงอย่างไรทุกคนก็เฝ้าดูนางเติบใหญ่ ดังนั้น อย่างน้อยทุกคนก็ทำใจไม่ลง อีกอย่าง ที่เรียกว่าสาวใช้อุ่นเตียง นั่นก็หมายถึงบ่าวรับใช้ ลูกๆ หลานๆ ของนางในเวลาต่อไปก็จะเป็นบ่าวรับใช้ทั้งหมด ยากมากที่จะมีโอกาสพลิกตัว ถ้าไม่สุดวิสัยจริงๆ ตระกูลไหนจะโหดร้ายยอมขายเด็กสาวไปเป็นบ่าวกันเล่า

        “จะไม่ใช่ได้อย่างไร นี่เป็นเรื่องที่ข้าได้ยินเองกับหู ไม่เช่นนั้นท่านแม่ข้าก็คงไม่โมโหจนหมดสติไปแล้ว”

        แม้ว่าเสียงของหลี่ซินจะไม่ดัง แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ได้ยินอย่างชัดเจน แม้แต่เยี่ยซื่อที่เพิ่งฟื้นจากบนเตียงได้ฟังแล้วก็ตกใจจนเกือบเป็นลมอีกครั้ง หลี่เฉินรีบเข้าไปประคองเยี่ยซื่อ “ท่านแม่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

        เยี่ยซื่อลุกขึ้นอย่างอ่อนแรง แม้แต่คำทักทายก็ยังมิทันได้เอ่ยต่อทุกคน นางร่างโอนเอนเดินเข้าไปในเรือน เป็นดังที่หลี่ซินว่า เมื่อครู่สิ่งที่หวังซื่อพูดใส่หูของเยี่ยซื่อก็คือคำพูดที่ว่าจะขายหลี่ซินให้ไปเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของซูต้าฮู่ ถึงทำให้นางโมโหจนหมดสติไป

        หลี่จางซื่อเพิ่งกลับมาจากแปลงผักในสวนหลังบ้าน เห็นภายในเรือนเต็มไปด้วยชาวบ้านก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เมื่อครู่นางได้ยินเสียงร้องของหวังซื่อและเด็กสองคนแล้ว แต่กลับไม่ได้ให้ความสนใจ ใครจะรู้ว่าตอนนี้จะมีคนมายุ่งดูความบันเทิงหลายคนมากเพียงนี้

        “ท่านแม่ ท่านบอกว่าจะให้ยายหนูซินแต่งงานกับคุณชายที่เป็นบัณฑิตจากตระกูลเจ้าของที่ดินผู้ร่ำรวยมิใช่หรือ ไยถึงกลายเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของซูต้าฮู่ได้เล่า”

        ก่อนที่หลี่จางซื่อจะได้ทันถามอะไร เยี่ยซื่อก็เดินมาถามตรงหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวด น้ำตาไหลไม่ออกแล้ว นางรู้ว่าแม่สามีไม่มีวันเอ็นดูยายหนูซิน แต่นึกไม่ถึงว่านางจะใจร้ายจนถึงขั้นนี้ นางต้องการจะทำลายทั้งชีวิตของซินเอ๋อร์

        “นี่…เรื่องนี้…แล้วมันอย่างไรเล่า ซูต้าฮู่แล้วอย่างไรหรือ จะสาวใช้หรือไม่สาวใช้ เป็นสาวใช้อุ่นเตียงก็ดีจะตายไป ได้สวมใส่ทั้งผ้าไหมผ้าแพร หากตั้งครรภ์ยังสามารถได้เลื่อนเป็นอนุ ได้ใส่เงินสวมทองทั้งวัน เสพความมั่งคั่งไปตลอดชีวิตไม่จบไม่สิ้น สุขสบายกว่าอยู่กินข้าวต้มและขนมแป้งทอดธัญพืชตรงนี้มิใช่หรือ”

        หลี่จางซื่อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยว่าเยี่ยซื่อรู้ได้อย่างไร แต่เห็นได้ชัดว่านางกล้าที่จะถามตัวเองต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ แม้แต่พูดก็ยังทำคอตั้ง ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าตนมีเหตุผล แถมยังทำหน้าเชิดหลังตรงอีก

        “ท่านแม่ ยายหนูซินเป็นหลานสาวแท้ๆ ของท่านนะ ท่านทำไม…ทำไมทำแบบนี้” เยี่ยซื่อกุมหน้าอกตัวเอง ทำท่าเหมือนจะหมดสติอีกครั้ง

        “ทำแบบไหน หืม พวกเจ้าหลายปีนี้เอาแต่กินดื่มและใช้ของๆ ข้า ยังจะกล้ามาถามข้าอีกหรือ”

        หลี่จางซื่อจ้องเยี่ยซื่ออย่างชิงชัง และเปล่งเสียงสูง “อีกอย่าง เจ้าคิดว่ายายหนูซินเจ้าเป็นของล้ำค่าหรือไร นางสภาพเช่นนั้น ซูต้าฮู่ไม่รังเกียจก็ดีเท่าไรแล้ว เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ หัดรักษาหน้าไว้บ้างสิ!”

        “ท่านแม่ ข้าขอร้องให้ท่านเมตตาด้วยเถอะ นั่นเป็นหลานสาวแท้ๆ ของท่านนะ หากจะขายให้ซูต้าฮู่จริง แบบนั้นทั้งชีวิตของนางต้องพังพินาศแน่แล้ว…ท่านแม่ ลูกขอร้องท่านแล้ว ท่านแม่…”

        เยี่ยซื่อคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบพลางโขกศีรษะไม่หยุด อยากขอให้แม่สามีเปลี่ยนความคิด

        ผู้ที่มาดูความครึกครื้นตรงประตูเห็นสถานการณ์แล้ว ก็ทำเสียงสะอื้นเห็นใจ

        “นี่มันอะไรกัน ทำไมมาล้อมอยู่ตรงนี้กันหมด พี่จาง น้องมาแล้ว เด็กสาวเตรียมพร้อมดีหรือยัง พวกเราจะออกเดินทางกันแล้ว หากสายกว่านี้จะมองไม่เห็นถนนแล้ว”

        ยังไม่ทันเห็นคน แต่ได้ยินเสียงมาก่อนแล้ว สตรีนางหนึ่งในชุดกระโปรงสีแดงพร้อมกับดอกโบตั๋นใหญ่สีแดงบนศีรษะเดินบิดไปมา มือถือผ้าเช็ดหน้าไหมและเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส ด้านหลังยังมีคนกำยำสองคนตามมาด้วย คนผู้นี้คือเหอซื่อ แม่เล้าที่มีชื่อเสียงในอำเภอ ผู้คนเรียกนางว่าแม่เล้าเหอ

        “ก็อยู่ที่นี่มิใช่หรือ แม่ลูกทำใจจากกันไม่ลง กำลังโวยวายอยู่กับข้าตรงนี้ไง เจ้าไม่ต้องสนใจนาง เด็กอยู่ตรงนั้นแล้ว เจ้ามารับไปก็พอ”

        หลี่จางซื่อจัดการกับเยี่ยซื่ออย่างหมดความอดทน ตนเตะนางออกไปทีหนึ่ง และเอ่ยกับคนผู้นั้น

        “เอาเถอะ สาวน้อย มากับข้าเถอะ ย่าเจ้าจะส่งเจ้าไปเสพสุขยังไงล่ะ”

        เหอซื่อตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เพียงแค่เหลือบมองเยี่ยซื่อที่ถูกเตะล้มกับพื้น หมายจะเอื้อมมือไปดึงหลี่ซิน แต่หลี่ซินกลับหลบตัวไปด้านข้าง นางยังไม่ทันพูด เงาร่างผอมบางสองคนก็เข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าตนแล้ว ซึ่งจะเป็นใครได้อีกถ้าไม่ใช่หลี่เฉินสองพี่น้อง

        “ใครกล้าพาน้องสาวข้าไป! ข้าจะขอสู้สุดชีวิตกับคนนั้น!”

        “หญิงชั่วช้าอย่างเจ้า ห้ามแตะต้องพี่หญิงของข้านะ!”

        หลี่เฉินและสือโถวราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูแกร่ง ถึงแม้ร่างจะผอมบางอ่อนแอ ทว่าแผ่นหลังกลับยืดตรง

        ส่วนเยี่ยซื่อในยามนี้ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน พลันลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เอื้อมมือออกไปขวางแม่เล้าเหอราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกไก่ วาจาแข็งกร้าวอย่างหาได้ยาก “เจ้าไปเสียเถอะ ลูกสาวข้าจะไม่เป็นสาวใช้อุ่นเตียง เจ้ามาผิดที่แล้ว”