ตอนที่25 สายฟ้าในห้องแปดเหลี่ยม
"มีคำกล่าวไว้ว่าถ้าจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลา ปรากฏตัวอีกครั้ง มันจะทำลายล้างโลกอสูรใบนี้ให้เป็ผุยผง เพราะความคับแค้นเนื่องจากถูกผนึกจองจำมาเป็แสนปี หรือว่าจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลา เป็เ้าของกล่องดำนี้.."
หนิงหนิงพูดออกมาด้วยความหวาดกลัว
กริชเพชรชำเลืองมอง รูปปั้นแกะสลักอย่างหวาดหวั่นแม้มันเป็แค่เพียงหินแกะสลัก เขาก็รู้สึกถึงความอาถรรพ์ในแววตาสีดำทะมึนของมัน ที่ส่งแววความชั่วร้ายออกมาครอบงำจิตใจชายหนุ่ม จนเขารู้สึกยังไงบอกไม่ถูก
หนิงหนิงพยักหน้าทำตามคำสั่ง นางค่อยๆ เดินสำรวจห้องอย่างระมัดระวัง ดูประตูทุกด้านอย่างรอบคอบ กริชเพชรเดินตามหลังหญิงสาวพยายามมองสำรวจทุกอย่างในห้องแบบพิจารณา
นอกจากหินศิลาที่ตั้งรูปแกะสลักไว้ตรงกลางไม่มีอะไรเป็พิเศษ นอกจากรูปภาพสัญลักษณ์ต่างๆ ที่อยู่ตรงกลางประตูทั้งแปดบาน สุดท้ายชายหนุ่มก็มายืนอยู่ที่ประตูบานที่ แปด
"นายน้อยดูตรงนี้สิเ้าคะมันเหมือนกับสัญลักษณ์ที่มุมแผนที่เลย รูปทรงแบบนี้มันช่างคล้ายคลึงกันมากเลยนะเ้าคะ.."
หนิงหนิงจำไม่ผิดหญิงสาวยืนพิจารณารูปวาดน้ำตกที่ขีดเส้นสาย ภาพสองมิติลวดลายเหมือนตราประทับตรงมุมด้านซ้ายของแผนที่
วาบ!
กริชเพชรนึกถึงแผนที่ฉบับนั้น ก็ปรากฏขึ้นบนมือเขาอย่างรวดเร็ว มันออกมาจากถุงมิติชั้นเยี่ยมยอดของเขานั่นเอง กริชเพชรขมวดคิ้วเปิดดูแผนที่อย่างละเอียด เป็จริงอย่างหนิงหนิงได้คาดคะเนไว้
"จริงอย่างที่เ้าว่ามันเป็สัญลักษณ์จริงๆ แต่ข้าใช้กุญแจเปิดบานประตูเข้ามาที่นี่แล้ว เราจะเอาอะไรเปิดประตูตรงนี้เข้าไปได้ล่ะ..."
ชายหนุ่มหันหน้าไปมองหญิงสาว เธอกะพริบตามองสูงพยายามใช้ความคิด กริชเพชรเพ่งมองที่ประตูตรึกตรองใช้ความคิดเช่นกัน
"ประตูมันก็ต้องมีวิธีเปิดสิ..เราลองค้นหาในห้องนี้สิว่ามีกุญแจซ่อนไว้ หรือกลไกอะไรที่เราจะสามารถเปิดประตูพวกนี้เข้าไปได้..."
หนิงหนิงพยักหน้ารับคำ นางเลาะเดินสำรวจอีกครั้ง สุดท้ายสายตาของหญิงสาวก็เพ่งมองไปยังแท่นศิลาที่วางรูปแกะสลักไว้
"หรือว่าแท่นศิลานั้นจะมีกุญแจอยู่เ้าคะ เพราะที่เราเดินมาสำรวจทั้งหมดแล้ว ไม่มีข้าวของสักสิ่งเดียวนอกจากแท่นศิลา ที่วางรูปแกะสลักนั้นเ้าค่ะ หนิงหนิงคาดว่ารูปแกะสลักนั้นจะเกี่ยวข้องกับการเปิดบานประตูหน้านะเ้าคะ"
หญิงสาวหันไปบอกนายน้อยของนาง หนิงหนิงใช้ความคิดสักครู่นางก็ยกยิ้มขึ้นนายน้อย
"เอาอย่างนี้ไหมเ้าคะหนิงหนิงจะเป็คนตรวจดูรูปแกะสลักตรงนี้เอง นายน้อยยืนอยู่ที่ประตู คาดคิดว่าถ้าไม่มีกุญแจ เปิดห้องตรงนั้นเข้ามาหรือออกไป ไม่อาจมีสิ่งใดเข้าหรือออกห้องนี้ได้นะเ้าคะ นอกจากนายน้อยคนเดียวถ้าเกิดเหตุสุดวิสัย นายน้อยก็ดึงหนิงหนิงเข้าถุงมิติของนายน้อย พร้อมกับหนีออกจากห้องนี้ทางประตูบานที่เราเข้ามาดีไหมเ้าคะ"
หญิงสาวเสนอความคิดที่แจ่มๆสำหรับกริชเพชรชายหนุ่มจึงพยักหน้าเห็นด้วยกับนาง นี่เป็ความคิดที่ดีอย่างหนึ่ง เขาถอยหลังไปยืนตรงปากประตู ที่ออกมาจากห้องสีชมพู พยักหน้าให้หนิงหนิงดำเนินการสำรวจหินศิลานั้น
"เ้าลองดูซิว่ามันจะมีปฏิกิริยาอะไร ของรูปปั้นแกะสลักจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลา เป็อันตรายหรือไม่"
หนิงหนิงขยับเข้าไปตรวจสอบรูปแกะสลักทันทีโดยธรรมชาติแล้วนางก็ไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใด มือของนางภูตอสูรหนิงหนิง เอื้อมมือไปจะจับรูปปั้นแกะสลักศิลา
วาบๆ!! เปรี๊ยะๆ ๆ!!
"ว้าย..อ้าสสสสส!! "
โครม!
ปรากฏแสงสายฟ้าเส้นหนึ่งพุ่งปราดเป็เส้นสายที่แตกแขนงเหมือนรากไม้ เข้าช็อตกายภูตอสูรทันที หญิงสาวโดนฟาดกระเด็นไปตกอยู่ข้างห้องเสียงดังสนั่น ดวงจิตแก่นแท้ของนางพลังที่เต็มเปี่ยม ถูกสายฟ้าช็อตแตกกระจายแทบจะสลายกลายเป็หมอกควันไปทันที เสียงร้องด้วยความ
ใของหญิงสาวดังก้องห้อง กริชเพชรความใกับเหตุการณ์ที่ปัจจุบันทันด่วน จนไม่อาจจะเรียกหนิงหนิงกลับคืนเข้าสู่ถุงมิติได้อย่างที่วางแผนไว้ สายฟ้านั้นพุ่งกระจายไปทั่วห้องความเข้มข้นของมัน แทบจะเผาผลาญิญญาภูตสาวไปในบัดดล
"หนิงหนิงกลับมา!! "
สติของกริชเพชรคืนกลับมาเขาคำรามลั่นเรียกภูตสาวเข้าสู่ถุงมิติ ก่อนที่ดวงจิตแก่นแท้ของนางจะแตกสลายไป เพราะโดนสายฟ้าที่พุ่งออกมาจากแท่นวางรูปปั้นแกะสลัก มันเป็อาวุธที่คอยปกป้อง รูปปั้นแกะสลักจอมจักรพรรดิกาลเวลานั่นเอง
หนิงหนิงคืนกลับมาเสียงของเขาดังก้องถอยหลังพร้อมกับที่ ร่างของหนิงหนิงหายวาบเข้าไปในถุงมิติ เขาก็หายวับเข้าประตูกลับมายังห้องสีชมพูทันที แล้วเรียกภูตอสูรหนิงหนิงออกมาจากถุงมิติ
"หนิงหนิงออกมา!! "
สภาพร่างกายที่ใสเหมือนกระจกบางๆ ของดวงจิตนางอาการร่อแร่เหลือเกิน ดวงจิตของนางโดนสายฟ้ากัดกร่อนจนแทบดับสลายไป ในพริบตา หญิงสาวทรุดตัวลงนอนหมอบบนเตียงพลังสีชมพูหลั่งไหลเข้าสู่กายนางรักษาการาเ็ พร้อมกับเพิ่มพลังดวงจิตแก้วแท้ให้นางชั่วอึดใจหญิง
สาวก็กลับสู่สภาพเดิม หนิงหนิงค่อยๆ ลืมตามองชายหนุ่มด้วยความซาบซึ้งใจ ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือของเขาที่ยังมีสติดึงนางกลับคืนเข้าสู่ถุงมิติ ก่อนที่จะหลบหนีออกจากห้องนั้นมา
"ขอบคุณนะเ้าคะนายน้อยที่ไม่ทิ้งหนิงหนิง" ชายหนุ่มนิ่งอึ้งอ้าปากค้างเขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าเหตุการณ์ปัจจุบันทันด่วนแบบนี้ ใจเขายังห่วงพะวงหญิงสาวเรียกเธอกลับคืนมาได้ยังไงก็ไม่รู้ ก่อนที่จะหลบหนีหรือทั้งสองผูกพันกันใน่ระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมา
"หนิงหนิงเ้าทำไม? พูดอย่างนั้นเล่าเ้าก็เหมือนกับพี่สาวของข้า หรือเป็อาจารย์ของข้ามากกว่า ข้าไม่เคยคิดว่าเ้าเป็บ่าวทาสหรือเป็ภูตรับใช้ ที่ผูกสัญญากันเป็นายบ่าวพวกเราเคยผ่านอันตรายมาด้วยกัน เ้าก็ช่วยข้านับครั้งไม่ถ้วนข้าจะทิ้งเ้าอย่างไรได้"
กริชเพชรกระแอมพูดออกมาแบบเคอะเขินเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ถึงมีสติดึงนางกลับมาได้ทั้งที่ใกลัวสายฟ้าจนใจแทบขาดมันแผ่กระจายเหมือนฟ้าผ่าคะนอง ใน่ที่ฝนตกหนักขยายเป็แขนงออกไป จนน่าหวาดกลัวทั่วห้องบางส่วนมันพุ่งวาบ มาชนร่างเขาบางเส้นสายก็ฟาดเข้าในดวงตา จนพร่ามัวไปหมดเพราะความเจิดจ้าของสายฟ้านั้น
"แต่เอ๊ะหนิงหนิงมีอะไรที่มันไม่ถูกต้อง เ้าโดนสายฟ้าฟาดจนเจ็บเจียนตายแต่ทำไม? ตัวของข้าถึงไม่เป็อะไรเลย..กลับปลอดภัยไม่มีแม้รอยเผาไหม้สักรอยเดียว ตลอดทั้งร่างกายยังมีสภาพปกติสมบูรณ์ทุกอย่างเลยนะ น่าแปลกใจจริงๆ "
กริชเพชรก้มลงสำรวจดูร่างกายของตัวเอง นางภูตสาวก็พยายามเพ่งมองพิจารณาชายหนุ่ม พยักหน้าเห็นด้วย
"นายน้อยสายฟ้าที่ป้องกันรูปแกะสลักจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลาไม่มีผลต่อท่าน แสดงว่าต้องมีของวิเศษที่ป้องกันท่านก็ได้นะเ้าคะ อาจจะเป็แผนที่หรือกุญแจที่ใช้เปิดห้องนั้น เท่ากับว่าท่านเป็เ้าคนใหม่ของกล่องดำนี้และของทุกอย่างในห้องนี้ด้วย มันจึงไม่ทำอันตรายนายน้อย ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับเข้าไปดูใหม่กันเถอะเ้าค่ะ"
หนิงหนิงรีบชวนกริชเพชรกลับไปดูแท่นศิลาใหม่
........................................................................................................................................................................................
1K
