[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์

เมื่อเหตุการณ์นี้จบลงชุนก็ได้เดินจากไปและเรื่องราวในวันนี้ก็ถูกเล่าต่อกันมาและได้กระจายไปทั่วเมือง
ชุนที่ได้เดินมาถึงพระราชวังของตนก็ได้รีบพยายามที่จะเข้าห้องของตนไปเพราะเขานั้นไม่อยากเจอพ่อแม่ของตนและที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือชุนอยากจะเจอมิเอะเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะความรู้สึกของชุนมะคนก่อนหน้านี้ได้ตกหล่นมาให้ชุนจึงทำให้เขาได้รับรุ็ความรู้สึกและความผูกพันธ์ทั้งหมด


"แปลก... ทำไมข้าถึงอยากเจอมิเอะถึงเพียงนี้ " 

หลังจากนั้นชุนก็ได้มาถึงห้องของตนพอเขาเปิดเข้าไปก็เผยให้เห็นหญิงสาวที่งดงามอยู่ในห้องเพียงคนเดียวนางคอยทำความสะอาดและดูแลทุกอย่างในห้องของชุนให้
แต่มันเป็นเพราะอะไรไม่รู้เพราะชุนเห็นมิเอะเขาก็รู้สึกดีขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มของชุนเมื่อเขาได้มองไปยังมิเอะ 


"มิเอะข้ากลับมาแล้ว" เมื่อมิเอะได้ยินเช่นนั้นก็ได้รีบหันมามองชุนทันทีและเผยให้เห็นรอยยิ้มของมิเอะอย่างอ่อนโยน


"นายน้อย นายน้อยกลับมาแล้ว " ทันใดนั้นมิเอะก็ได้รีบวิ่งเข้ามาชุน

"ดิฉันเป็นห่วงนายน้อยแทบแย่ เห็นนายน้อยออกไปข้างนอกกลัวว่าจะเกิดอันตรายอะไรเข้าให้ .." มิเอะกล่าวพร้อมกับสีหน้าที่ดูไม่มีความสุข เมื่อชุนเห็นเช่นนั้นก็ได้ยิ้มให้มิเอะและเอากุ้มจับมือของนางเอาไว้

"เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าแล้วนะ ..ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกข้าสามารถใช้เวทย์มนต์ได้แล้ว" เมื่อมิเอะได้ยินเช่นนั้นก็ได้รีบเอามือออกมาจากชุนและปิดปากของตนเอาไว้ด้วยความตกใจ

"ในเมื่อข้ามีพลังแล้วล่ะก็ เจ้าก็ไม่ต้องห่วงอะไรอีกต่อไปแล้วนะ.. อืม...นั่นสิ ข้าควรบอกเจ้าในเรื่องนี้ด้วย.." ก่อนที่เขาจะกล่าวก็ได้ยิ้มให้มิเอะอย่างอ่อนโยน


"ขอบคุณนะ ถ้าไม่มีเจ้าคอยดูแลข้าในช่วงเวลาที่ข้ายากลำบากข้าก็คงแย่แน่ๆ เจ้าทำดีกับข้ามาโดยตลอดคอยดูแลและเลี้ยงดูข้าราวกับเป็นแม่ของข้าอีกคน ไม่สิ... แม่ของข้ามีแค่คนเดียว และคนนั้นข้าอยากให้มันเป็นเจ้า.." เมื่อชุนกล่าวจบจู่ๆน้ำตาของมิเอะก็ได้ไหลออกมาจากดวงตาสีแดงอ่อนๆของเธออย่างช้าๆ  


"นายน้อย...ทำไมนายน้อยถึงพูดเช่นนี้ละคะ ดิฉันนั้นไม่อาจเทียบเทียมคำว่าแม่ได้เลยและอีกอย่างดิฉันก็เป็นเพียงคนรับใช้เท่านั้น ทาสกับเจ้านายไม่ควรมีสิทธิ์เช่นนี้เลย.." 


"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ งั้นให้ข้าเรียกว่า พี่สาว จะได้ไหม ข้าอยากให้เจ้าเป็นพี่สาวให้แก่ข้า.. แต่ถ้าเจ้าไม่ยินยอมข้าก็.." ชุนกล่าวอย่างเศร้าโศก ทันใดนั้นมิเอะก็ได้รีบกล่าวออกมา

"ก็ได้ค่ะ ดิฉันจะยอมเป็นพี่สาวให้แก่นายน้อย.."  เมื่อชุนได้ยินเช่นนั้นก็ได้ยิ้มออกมาและพุ่งเข้าไปกอดมิเอะทันทีจนมิเอะตกใจขึ้นมาเพียงเล็กน้อยก่อนจะลูบหัวชุนอย่างอ่อนโยนและกล่าวออกมา

"เจ้าเด็กน้อย.."

....เช้าวันต่อมา

เมื่อชุนตื่นขึ้นมาเหมือนทุกๆวันของเขาพอชุนแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ได้เดินออกไปจากห้องของตน 

แต่ทว่าเมื่อเปิดประตูออกไปก็เจอกับทหารมากมายกว่า20คนอยู่หน้าห้องของเขาจนชุนต้องแปลกใจขึ้นมา


"พวกเจ้ามาทำอะไรกัน.." ชุนกล่าว

"พวกเราได้รับคำสั่งมาจากพระราชาให้มาเชิญตัวนายน้อยครับ.." เมื่อชุนได้ยินคำว่าพระราชาก็ถึงกับเบิกดวงตากว้างและทำสีหน้าโกรธแค้นออกมา