วิทยาศาสตร์ในโลกที่แตกต่าง

หลังจากหลี่จินรวมพลังไปที่ไหล เขาก็ยกมีดขึ้นและสับมันลงไปที่มะพร้าวกะทิในแนวเฉียง…สับๆไปหลายทีจากนั้นจับมะพร้าวฉีกออกจนเหลือแต่ลูกข้างใน

ยกมีดขึ้นเหนือหัวและสับลงบนลูกกะทิสับไปสองสามทีมันก็กลายเป็๲สองส่วน พร้อมกับน้ำที่ไหลหกออกมาลงถังที่ลองเอาไว้

ไตร่ตรองดูสักพักก็สร้างโต๊ะขูดกระทิแบบโบราณจากเหล็กที่เหลือ และหันไปทางหลินฟานเพื่อมองไปที่ไข่ขาวที่ตอนนี้เริ่มฟูฟอง

"หลินฟานตีไข่พอแล้ว" หลี่จินกล่าวด้วยรอยยิ้มหลังจากมองดูโฟม

หลินฟานได้ยินก็หยุดทันที "หยุดได้สักทีข้าเมื้อยมือแล้ว แต่หลี่จินทำไมแค่ตีไข่ขาวไปมันก็กลายฟองสีขาวที่ใหญ่กว่าเดิมแล้วล่ะ?" หลินฟานถามด้วยความสงสัย

"เ๽้าอยากรู้เหรอ"หลี่จินถามกลับ

เมื่อเห็นหลินฟานพยักหน้าหลี่จินก็ตอบคำถาม "มันเกิดจากการที่เราตีไข่ขาวซึ่งส่วนผสมของโปรตีนกับน้ำทำให้อากาศน้ำและโปรตีนเรียงตัวกันใหม่จนกลายเป็๲โฟม"

เห็นหลินฟานขมวดคิ้วสงสัยหลี่จินก็ส่ายหน้าและชี้ไปที่ต๊ะขูดกระทิแบบโบราณ "หลินฟานเ๽้าจะต้องใช้โต๊ะนั้นขูดเนื้อสีขาว"

"หลี่จินทำไมไม่ให้เธอทำ!..."หลินฟานกล่าวและพยายามอยากให้คนอื่นทำแทน แต่เมื่อมองไปที่หญิงสาวทั้งสองเขาก็ลุกเดินไปที่เก้าอี้ขูดกะทิและเอามะพร้าวกะทิที่หลี่จินผ่ามาขูดอย่างว่าง่าย...

หลังจากผ่ามะพร้าวออกอีก 6-7 ลูกและส่งให้หลินฟานไปทั้งหมด ไม่นานหลินฟานก็ขูดเนื้อพร้าวออกมาทั้งหมดและส่งให้หลี่จิน

มองดูเนื้อมะพร้าวทั้งหมดและใช้น้ำเทใส่เข้าเล็กน้อยและใส่พลังแฝงห่อหุ้มมือเอาไว้ จากนั้นก็ซูให้ทั้งสามคนเห็นว่าสะอาด ทุกคนก็มองดูด้วยความสงสัยแต่ก็ยังพยักหน้าตอบรับว่าเห็น

และหลี่จินก็เริ่มขย้ำเนื้อกะทิในนั้น โชคดีที่บอกก่อนว่าใช้พลังแฝงห่อหุ้มเอาไว้แล้ว…หลังจากคันน้ำกะทิได้ที่แล้วเขาก็ใช้ผ้าขาวกรองน้ำกะทิออกจากเนื้อกระทิ

และหลังจากนั้นก็ผสมน้ำตาลทรายกับกระทิและเทใส่กระทะ ต่อมาหลี่จินก็เขี่ยฟืนออกจากกองไฟเล็กน้อย ค่อยเอากระทะไปวางบนกองไฟที่ไม่ร้อนมากซึ่งไม่นานน้ำตาลก็ละลาย

เอากระทะออกจากไฟและผสมกับโฟมไข่ขาวขนให้เข้ากัน ระหว่างนั้นก็พักไว้และหันไปใช้กะละมังเหล็กที่มี 2 อัน...เติมน้ำใส่กะทะมังทั้ง 2 อันพร้อมกับใส่ดินประสิวผงลงไปในน้ำแล้วข้นให้เขากัน

เมื่อเสร็จหลี่จินก็หยิบทองแดงออกมาและทำเป็๲กะละมังอันเล็ก 2 อันแล้วก็วางมันลงไปในกะละมัง กะละมังอันแรกใส่น้ำเปล่า อันที่สองใส่ของที่หลี่จินผสมเอาไว้ และต่อไปก็...รอ!

"สิ่งต่อไปที่เราจะต้องทำก็คือต้องรอ" หลี่จินกล่าว นั้นทำให้เฉินเฉินเดินไปเฝ้ากะละมังด้วยใจที่จดจ่อ

"หลี่จินสรุปเ๽้าจะทำอะไรกันแน่" ซูเหม่ยเหม่ยถามด้วยความสงสัย

"มันเรียกว่าไอติม"หลี่จินตอบ...

หลังจากรอไปสักพักหลี่จินก็ลุกขึ้นไปขนไอติมที่เริ่มเส็ตตัว

"นี้หลี่จินทำไมมันถึงเย็นล่ะ"เฉินเฉินที่อยู่ข้างๆถามด้วยความสงสัย

"มันเป็๲เพราะดินประสิวที่ดูดความร้อนทำให้รอบๆเย็นตัวลง"หลี่จินตอบ

และในขณะที่หลี่จินกำลังจะกลับไปนั่งลงที่เดิมกลับเห็นซูเหม่ยเหม่ยวิ่งออกไปพร้อมกับ๻ะโ๠๲ "เสี่ยวเฟย!!"

หลี่จินมองตามเห็นเป็๲ซูเฟยที่ล้มพับลงไปในอ้อมแขนของซูเหม่ยเหม่ย และเธอก็พยุงซูเฟยมาที่ผ้าปูพื้น

จากนั้นเฉินเฉินก็จะใช้มิราสเพื่อช่วยฟื้นฟูความเหนื่อยล้าเพราะแสงสักศิทธ์มีผลรักษา แต่หลี่จินห้ามเอาไว้ก่อนเพราะเขาอยากให้ซูเฟยชินกับความอ่อนล้าแบบนี้ไปก่อน ซึ่งมันจำเป็๲ในการฝึกในอนาคต

เฉินเฉินพยายามถามหาเหตุผลแต่ก็มีเสียงขัดขึ้น "นี่หลี่จิน!ข้าขอน้ำให้ซูเฟยดื่มหน่อยจะได้ไหม" ซูเหม่ยเหม่ยกล่าวอย่างร้อนรนเพราะเธออยากให้เฉินเฉินช่วยฟื่นฟู แต่เมื่อหลี่จินพูดแบบนั้นนซูเฟยคงไม่ทำตาม เพราะเขายอมรับไปแล้วว่าจะให้หลี่จินช่วย

หลี่จินมองดูซูเฟยและหันไปใช้ถ้วยตักน้ำมะพร้าวให้ซูเฟยกิน "กินนี้ซะมันเสริมเกลือแร่ แต่แอย่ากินเยอะจิบๆก็พอ..." หลี่จินพูดยังไม่จบซูเหม่ยเหม่ยก็คว้าถ้วยน้ำมะพร้าวจากมือของเขา และยื่นให้ซูเฟยอย่างทันทีโชคดีที่เขาดื่มจิบๆตามที่หลี่จินบอกไม่งั้นก็อาจจะช็อกได้ล่ะมั้ง...

หลังจากซูเฟยนั่งพักไปสักพักจนเหงื่อไหลน้อยลงหลี่จินก็ลงไปนั้งฝั่งตรงข้ามของซูเฟยและพูด"ซูเฟย...ทำตามท่าทางที่ข้าทำต่อจากนี้"

พูดจบหลี่จินก็เริ่มยืดกล้ามเนื้อ ซูเฟยที่เห็นก็ผละออกจากพี่สาวและทำตามท่าทางของหลี่จิน

ซึ่งตอนนี้คนรอบข้างก็เริ่มไม่พอใจหลี่จินเล็กน้อย และซูเหม่ยเหม่ยไม่พอใจเป็๲พิเศษเพราะเธอรักน้องชายของเธอเป็๲อย่างมาก

หลังจากผ่านไปประมาณ 10 นาทีหลี่จินก็เดินเข้าไปในฐานและเอาชุดตัวเองมาหนึ่งชุด โยนให้ซูเฟยที่ตอนนี้เมื้อยร่างกายและกล่าว"ลุกขึ้นไปอาบน้ำซะก่อนจะอาบไม่ได้...หลินฟานพาเขาไปห้องอาบน้ำ"

ซูเฟยมองหน้าหลี่จินแต่ก็ยังจับเสื้อและเดินเข้าไปในฐาน หลินฟานที่เห็เหตุกการณ์ก็อ้ำๆอึงๆและเดินตามซูเฟยไป

ซูเหม่ยเหม่ยที่เห็นก็เดินไปที่กะละมังน้ำที่ตอนนี้กลายเป็๲น้ำแข็งอย่างรวดเร็ว "ถ้าเ๽้าคิดว่าจะพัฒนาร่างกายให้ซูเฟยทั้งที่เ๽้าระดับไม่ถึง 10 ก็ทำให้ข้าดูว่าเ๽้าจะยกถังนี้ได้โดยไม่ใช้พลังได้ไหม!" พูดจบเธอก็ใช้พลังแฝงโยนถังน้ำแข็งไปใส่หลี่จิน

หลี่จินยกมือขึ้นและรับมันอย่างยากลำบาท…เกร็งกล้ามเนื้ออย่างหนักและพยายามจับมันไว้ไม่ให้ตกจากมือ

'ดูเหมือนว่าถ้าเป็๲เ๱ื่๵๹เกี่ยวกับน้องชายจะชุนง่ายสินะ' หลี่จินคิดและพยายามยกถังน้ำแข็งด้วยลมหายใจที่เริ่มถี่

เฉินเฉินกับซูเหม่ยเหม่ยที่เห็นก็ใช้พลังแฝงหุ้มที่ตาและขมวดคิ้วเพราะหลี่จินไม่ใช้พลังแฝงเลย

"หลี่จินนี้เ๽้า!..."เฉินเฉินอุทาน

หลี่ที่ได้ยินเฉินเฉินอุทานก็วางถังในมือลงทันทีเพราะเท่านี้ก็น่าจะพิสูจน์ได้แล้ว "พวกเ๽้าคิดว่าข้าให้ซูเฟยทำอะไรที่ข้าไม่เคยทำรึอย่างไร..." หลี่จินพูดพร้อมกับความทรงจำในอดีตที่เริ่มพุดขึ้น

ในตอนนั้นเขาทั้งออกกำลังกายด้วยการวิ่งจากเมืองมาที่นี้และสร้างฐานนี้ บางครั้งก็ฝึกศิลปะการต่อสู้ที่จำได้จากชาติก่อนเป็๲อย่างดี บางอาทิตย์ก็ไปที่ห้องสมุดและนั้นคือการพักผ่อน ซึ่งเขาก็ทำแบบนี้ไปซ้ำๆจนปลุกมิราส

คำพูดของหลี่จินทำให้สถานการณ์อึดอัด...หลังจากผ่านไประมาณ 5-6 นาทีหลินฟานกับซูเฟยก็เดินออกมาในที่สุด หลี่จินที่เห็นก็เดินไปดูไอติมซึ่งตอนนี้ได้ที่แล้ว 

เขาก็เลยใช้พลังกายยกไปไว้บนโต๊ะซึ่งทำให้ซูเฟยต้องเหลือบมองเพราะนั้นน่าจะหักกว่าตระกร้าถ้วยจาน

หลี่จินที่ยกกะละมังไอติมไปวางก็ตักไอติมใช้ถ้วยและชิมก่อนเป็๲คนแรก "หืม...อร่อยดี!"

เฉินเฉินที่มองดูอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายมองดูหลี่จินตักไอติมใส่ถ้วย 5 ถ้วย และส่งไปให้คนล่ะอัน "ลองดูสิ "หลี่จินกล่าว ทั้ง 5 คนรับถ้วยไอติมมาและชิมมัน 

"อืมม…อร่อย!!" เฉินเฉินอุทานและเริ่มกินส่วนที่เหลือต่ออย่างรวดเร็ว

"ข้าว่ารสชาติมันแปลกไหม่ดีหวานๆเย็นๆ" หลินฟานชม

"ใช่อร่อยมาก…หลี่จินข้าขอโทษที่ทำกับเ๽้าแบบนั้น"ซูเหม่ยเหม่ยกล่าวอย่างรู้สึก

"ข้าไม่โทษเ๽้าหรอกอย่ามารู้สึกผิดเลยดีกว่า" หลี่จินพูดด้วยด้วยรอยยิ้มเทื่อๆเพราะนี้ก็เป็๲ครั้งแรกที่หญิงสาวมาขอโทษเขา

ส่วนซูเหม่ยเหม่ยที่ได้ยินก็ก้มหน้ากินไอติมที่หลี่จินทำต่อไป…