เลิกงานกลับถึงบ้านก็สามทุ่มกว่าแล้ว จางถงเพลียจนเดินเซ ออกมาจากลิฟต์ และเดินมาตามทางเดินในตึก จนมาถึงหน้าประตูบ้านของตัวเอง หล่อนล้วงกุญแจออกมาไขประตู
ในห้องเงียบสงัด ไร้ซุ่มเสียงใดๆ ทั้งสิ้น
"แม่คะ หนูกลับมาแล้วค่ะ แม่อยู่ไหนคะ" จางถงวางกระเป๋าสะพายข้างและกุญแจลง พร้อมกับะโเรียก
ทว่าในบ้านกลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จางถงหยุดชะงัก ปกติเวลานี้แม่ต้องอยู่บ้าน ทำไมวันนี้กลับผิดปกติ จางถงอดคิดไปในทางร้ายไม่ได้ เธอรีบเปลี่ยนรองเท้า แล้วเริ่มต้นเดินหาทีละห้องๆ
หลังจากนั้นสองสามนาที ในที่สุดจางถงก็เจอแม่ที่ดูอ่อนเพลีย ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา กำลังนั่งขดตัวสั่นอยู่ในมุมตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่อยู่ในห้องนอน
จางถงรีบยื่นมือออกไปประคองแม่ขึ้นมาด้วยความรัก "แม่คะ แม่มาทำอะไรตรงนี้ อย่าทำให้หนูใสิคะ หนูก็แค่เลิกงานดึกไปหน่อย หนูยังสบายดีอยู่นี่ไงคะ แม่อย่าร้องนะคะ..."
แม่คว้าแขนจางถงไว้อย่างไม่รู้ตัว ไม่พูดไม่จา ดวงตาเหม่อลอย
จางถงประคองแม่นั่งบนโซฟาในห้องรับแขก ขณะกำลังจะหันไปรินน้ำ สายตาหล่อนก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาเข้าโดยบังเอิญ ข้างซองจดหมายมีช่อดอกลิลลี่ที่เหี่ยวแล้ววางอยู่ด้วย
จางถงมองไปทางแม่ที่เหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเอื้อมมือหยิบซองจดหมายขึ้นมา จดหมายถูกแม่แกะออกอ่านแล้ว ซองจดหมายฉบับนี้ดูแล้วไม่มีอะไรพิเศษ เหมือนกับซองจดหมายปกติทั่วๆ ไป ชื่อผู้รับเขียนชื่อแม่ แต่ชื่อผู้ส่งกลับมีแค่ตัวอักษรสั้นๆ เขียนว่า---ด้านใน
"แม่คะ นี่ใครส่งจดหมายกับดอกไม้มาให้แม่กันแน่คะ" จางถงเงยหน้ามองแม่ แต่แม่กลับเอนหลังพิงโซฟาหลับไปั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เธอกำลังจะวางจดหมายลง แต่แล้วก็เปลี่ยนใจแกะซองจดหมายออก หล่อนเทของด้านในออกมา กระดาษจดหมายบางๆ หนึ่งแผ่นร่วงหล่นบนมือ บนนั้นมีตัวอักษรเขียนว่า "ขอโทษด้วย" นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีข้อความอื่นแม้แต่คำขึ้นต้นและคำลงท้าย
สายตาของจางถงกลับมาอยู่ที่ดอกลิลลี่เหี่ยวเฉาช่อนั้นอีกครั้ง อดใจเต้นตึกตึกไม่ได้ ยี่สิบปีเต็มที่แม่ได้รับจดหมายแปลกๆ แบบนี้ในวันนี้ของทุกปี พร้อมกับช่อดอกลิลลี่ประหลาดอีกหนึ่งช่อ มันหมายถึงอะไรกันแน่ หรือจะมีความลับอะไรซ่อนไว้ คนในครอบครัวนอกจากแม่แล้ว ก็ไม่มีใครคิดว่าน้องสาวยังมีชีวิตอยู่ แต่วันนี้ของทุกปีซึ่งเป็วันที่น้องหายตัวไป อารมณ์ของแม่จะผิดปกติเพราะจดหมายแปลกๆ และดอกไม้พวกนี้
จางถงรีบเก็บจดหมาย แล้วยื่นมือหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างโต๊ะน้ำชาขึ้นมากดเบอร์โทรศัพท์ พอต่อสายเสร็จ หล่อนคิดแล้วพูดขึ้น "คุณลุงคะ หนูเสี่ยวถงนะคะ อาการแม่กำเริบอีกแล้ว ลุงช่วยมาดูหน่อยได้มั้ยคะ"
หลังจากได้รับคำตอบแล้วจางถงจึงวางสายลง หล่อนถอดรองเท้าของแม่ออก ค่อยๆ ยกขาสองข้างของแม่ขึ้นมาวางบนโซฟา จากนั้นรีบเข้าไปหอบผ้าห่มจากห้องนอนออกมาห่มให้แม่
สิบนาทีให้หลัง กริ่งหน้าประตูดังขึ้น คนที่มาคือลุงของจางถงที่อาศัยอยู่ที่คอนโดเดียวกัน เขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน
จางถงทำไม้ทำมือแล้วพูดเสียงเบา "ลุงคะ แม่หลับไปแล้ว ลุงค่อยๆ นะคะ"
ลุงพยักหน้า
เมื่ออยู่ข้างโซฟาในห้องรับแขก จางถงเห็นคราบน้ำตาบริเวณหางตาบนใบหน้าของแม่ที่กำลังหลับอยู่ หล่อนรู้สึกทรมานใจมาก
หลังการหายตัวไปอย่างลึกลับของน้องสาวเมื่อยี่สิบปีก่อน ตามด้วยการฆ่าตัวตายของพ่อ เื่คอขาดบาดตายถึงสองเื่ในคราวเดียวกันทำให้จิตใจของแม่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ถ้าไม่ใช่เพราะลุงที่เป็หมอคอยดูแลอย่างใกล้ชิดมาตลอดหลายปี จางถงรู้ดีว่าแม่อาจจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้นานแล้ว
"อาการกำเริบเมื่อไหร่" ลุงตรวจอาการไปพลางสอบถาม
"หนูไม่แน่ใจค่ะ กลับมาถึงบ้านตอนสามทุ่มกว่า แม่ก็แอบไปนั่งตัวสั่นอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่ห้องนอน" จางถงรู้สึกคอแห้ง
ลุงใช้ความคิด แล้วจึงถามต่อ "ครั้งที่แล้วที่อาการกำเริบห่างจากครั้งนี้ครึ่งปีกว่า ่นี้แม่หนูไม่มีอะไรผิดปกติใช่มั้ย"
จางถงส่ายหน้า"ไม่มีค่ะ ปกติดี แล้วก็กินยาตรงเวลาด้วย"
ลุงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเครียด "เสี่ยวถง หนูต้องระวังอย่าให้มีอะไรมากระทบกระเทือนจิตใจแม่หนู ตอนนี้จิตใจของแม่หนูอ่อนแอมาก ถ้ายังเป็แบบนี้อีกครั้ง แม่หนูต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วนะ"
"ไม่ค่ะ หนูไม่อยากให้แม่ไปอยู่โรงพยาบาล" จางถงพูดออกมาทันที
ลุงลุกขึ้นยืน สีหน้าจนปัญญา "ถ้างั้นทำไมไม่ย้ายบ้านล่ะ ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ยังอยู่บ้านเก่าหลังเดิม มันง่ายที่จะทำให้แม่เธอคิดถึงเื่เก่าๆ ขึ้นมา"
จางถงส่ายหัวอย่างจนปัญญา "หนูก็ไม่รู้จะทำยังไง เคยกล่อมแม่หลายครั้งแล้ว แต่แม่กลับเอาแต่พูดว่าน้องสาวจะกลับมา ถ้าย้ายบ้านไป น้องก็จะหาทางกลับบ้านไม่เจอ"
พอได้ยินแบบนี้ ลุงก็อดที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาไม่ได้ "พรุ่งนี้หนูหาเวลามาหาลุงที่โรงพยาบาลนะ เดี๋ยวลุงจัดยาไว้ให้"
"ค่ะ ขอบคุณลุงมากค่ะ!"
ส่งลุงกลับไปแล้ว จางถงปิดประตูแล้วนั่งนิ่งหมดแรงอยู่บนพื้น หล่อนมองแม่ที่หลับสนิทอยู่ตรงหน้า รู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก
ด้านนอกเงียบสงัด ไฟรอบๆ คอนโดค่อยๆ ดับลงไปทีละดวง
ดึกมากแล้ว แต่จางถงกลับไม่ง่วงเลยสักนิด หล่อนหอบหมอนกับผ้าห่มจากห้องออกมา แล้วค่อยๆ ปูลงบนพรมข้างโซฟาเงียบๆ หล่อนปิดไฟแล้วนอนลง เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของแม่ลอยมา จางถงกลับทำได้เพียงเบิกตาโพลงด้วยความกลัดกลุ้ม เหม่อมองท้องฟ้าที่มืดสนิทยามค่ำคืน
"ย่าหนาน ฉันอยากให้เธอช่วยอะไรหน่อย"
"ว่ามาสิ เราสองคนยังต้องเกรงใจอะไรกันอีก"
จางถงส่งถุงพลาสติกให้หวังย่าหนาน ด้านในมีซองจดหมายกับช่อดอกลิลลี่ที่เฉาแล้วบรรจุอยู่
"ช่วยหาร่องรอยให้ฉันหน่อย บนจดหมายมีรอยนิ้วมือของฉันกับแม่อยู่ ส่วนอย่างอื่นหาได้แค่ไหนก็แค่นั้นแหละ"
หวังย่าหนานอดชะงักไปไม่ได้ "เสี่ยวถง ได้รับอีกแล้วเหรอ" เธอโบกถุงพลาสติกในมือไปมา "ฉันจำได้ว่าปีที่แล้วกับเมื่อปีก่อนโน้นก็เป็ของแบบเดียวกันนี้ ส่วนวันที่ก็ห่างกันแค่ไม่กี่วัน มันเื่อะไรกันแน่ เล่าให้ฉันฟังหน่อย ดูซิว่าฉันจะหาทางช่วยเธอได้มั้ย เก็บเอาไว้คนเดียวมันใช่เื่มั้ย"
"ไม่เป็ไรหรอก ฉันชินแล้ว" จางถงหยุดนิดนึงแล้วพูดขึ้น "ขอบใจที่มีน้ำใจนะ เธออย่าถามฉันเลย ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้นแหละ เธอก็ช่วยฉันสักครั้ง คิดเสียว่าเห็นแก่มิตรภาพหลายปีของพวกเรา ฉันจะไม่ลืมบุญคุณเธอเลย" ขณะพูด จางถงก็ลุกขึ้นแล้วหยิบกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมา
"ฉันกลับออฟฟิศก่อนนะย่าหนาน ถ้าได้เื่ยังไงก็โทรหาฉันนะ”
"ได้สิ!" หวังย่าหนานพยักหน้า มองจางถงที่เดินหายไปทางประตู หวังย่าหนานเผลอขมวดคิ้ว ถ้าหากตัวเองจำไม่ผิดแล้วล่ะก็ ปีที่แล้วกับปีก่อนก็คือวันนี้ที่จางถงมาหา
หวังย่าหนานหยิบถุงพลาสติกบนโต๊ะขึ้นมา แต่ไม่ได้เปิดออก เพียงแต่ตรวจดูอย่างละเอียด ซองจดหมายเหมือนเดิมไม่มีผิด แม้แต่ชนิดของดอกลิลลี่ก็ยังเป็ชนิดเดิม ไม่ต้องแกะซองจดหมายหวังย่าหนานก็เดาเนื้อหาด้านในได้
หวังย่าหนานมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้น จะต้องมีความลับอยู่เื้ัจดหมายกับดอกลิลลี่นี้แน่นอน จางถงเก็บความลับนี้ไว้อย่างแ่า แม้แต่ตัวเองที่สนิทกันขนาดนี้ยังถูกกันออกไปเป็คนนอก หวังย่าหนานโมโห แต่ก็ยังเป็กังวลจางถงเพื่อนรักคนนี้ หล่อนคิดไปคิดมาแล้วลุกขึ้นยืนอย่างจนปัญญา พร้อมหยิบถุงพลาสติกที่บรรจุหลักฐานแล้วเดินตรงไปยังห้องตรวจพิสูจน์หลักฐานที่อยู่ถัดไป
1K
