จากสมรภูมิที่อาบไปด้วยแสงเทวะและคาวเืในนครศิลาขาว สิงหราช มุ่งหน้าสู่ทิศอุดรที่ซึ่งเส้นขอบฟ้าถูกกลืนกินด้วยสีขาวโพลนของพายุน้ำแข็งที่ไม่มีวันสงบ "แคว้นเหมันต์นิรันดร์" สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกปกครองด้วยกฎหมายหรือกษัตริย์ ทว่าถูกปกครองด้วย "คำสาปเยือกแข็งิญญา" ที่ตกทอดมาั้แ่ยุคา อากาศที่นี่เบาบางและเย็นจัดเสียจนแม้แต่ลมหายใจก็อาจกลายเป็ผลึกแก้วทิ่มแทงปอด ความหนาวเหน็บไม่ใช่แค่การทำลายกายเนื้อ แต่มันคือการ "แช่แข็งโชคชะตา" ของผู้ที่ย่างกรายเข้ามาให้หยุดนิ่งอยู่ภายใต้หิมะไปชั่วนิรันดร์
บนเส้นทางูเาที่ลาดชันและเต็มไปด้วยซากศพของนักเดินทางที่กลายเป็ประติมากรรมน้ำแข็ง สิงหราชเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าที่มั่นคงอย่างน่าอัศจรรย์ ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขากลับไม่มีรอยสั่นสะท้าน อักขระ "ยันต์เกราะเพชรนิลกาฬ" บนแผ่นหลังบัดนี้เรืองแสงสีแดงเข้มเป็จังหวะ ราวกับเตาหลอมนรกที่คอยเผาผลาญความเย็นะเืให้กลายเป็เพียงไอหมอกจางๆ รอบตัวเขา ในมือขวา เขาถือ "พระขรรค์สุริยะทมิฬ" ศาสตราเทวะชิ้นแรกที่เพิ่งแย่งชิงมา ใบดาบสีนิลแผ่รังสีความร้อนมหาศาลออกมาตัดแหวกพายุน้ำแข็งจนกลายเป็ทางเดินที่แห้งสนิท
"น... นายท่าน..." บุหลันแดง เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ ร่างของนางสั่นเทิ้มจนฟันกระทบกัน แม้จะมีวิชาอาคมพิษคุ้มกาย แต่ความหนาวระดับนี้กำลังกัดกร่อนลมปราณของนางอย่างหนัก "ข้างหน้านั่น... คือ 'ทุ่งราบเสียงโหยหวน' ว่ากันว่ามันคือสุสานของกองทัพหมื่นนายที่เคยพยายามจะบุกแคว้นนี้ แต่ถูกแช่แข็งไว้เพียงชั่วพริบตาด้วยอำนาจของ 'คันศรพันปี'..."
สิงหราชหยุดเดิน สายตาคมกริบประดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อมองทะลุม่านหิมะออกไป เบื้องหน้าคือลานน้ำแข็งกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา และสิ่งที่น่าสยดสยองคือร่างของทหารนับหมื่นที่ยืนแข็งทื่อในท่าเตรียมรบ ใบหน้าของพวกเขายังคงแสดงความหวาดกลัวที่ค้างคามานับศตวรรษ ทุกร่างถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งสีครามใสราวกับอัญมณี
"คันศรพันปีงั้นหรือ? ศาสตราที่อ้างว่าสามารถยิงปลิดชีพเทพเ้าได้จากอีกสรวง์..." สิงหราชแค่นหัวเราะเยาะ พลางควงพระขรรค์ในมืออย่างคล่องแคล่ว "ข้าอยากรู้จริงว่ามันจะ 'คม' พอที่จะผ่านิัของข้าได้หรือไม่ หรือจะเป็แค่กิ่งไม้ขี้ริ้วที่สลักลวดลายให้น่าเกรงขามเท่านั้น"
วื้ดดดดด!
ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศที่แหลมเล็กจนบาดแก้วหูดังขึ้นจากยอดเขาสูงที่ซ่อนตัวอยู่ในเมฆหิมะ ศรน้ำแข็งสีฟ้าครามยาวกว่าสามศอกพุ่งแหวกพายุลงมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง! มันไม่ใช่ลูกศรธรรมดา แต่มันคือ "ศรเยือกแข็งสูญสิ้น" ที่ถูกสร้างจากไอเย็นที่รวบรวมมานับพันปี ทันทีที่มันเคลื่อนผ่าน อากาศโดยรอบจะถูกแช่แข็งจนกลายเป็รอยแยกของมิติ!
สิงหราชไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาเพียงตวัดพระขรรค์สุริยะทมิฬขึ้นรับในองศาที่แม่นยำ
เคร้งงงงง!
ประกายไฟสีทองตัดกับไอเย็นสีน้ำเงินะเิออกอย่างรุนแรง ลูกศรน้ำแข็งแตกกระจายเป็เศษเล็กเศษน้อย ทว่าความเย็นที่หลงเหลือกลับพยายามจะเกาะกุมใบดาบของสิงหราช สิงหราชหรี่ตาลง พลางสะบัดดาบเพียงครั้งเดียว พลังความร้อนจากยันต์อเวจีก็สลายไอเย็นนั้นจนสิ้นซาก
"ซ่อนหัวอยู่ในรูเหมือนหนูขี้ขลาด แล้วลอบกัดด้วยกิ่งไม้เหลานั่นน่ะหรือคือวิถีของ 'ผู้พิทักษ์แดนเหนือ'?" สิงหราชะโก้อง เสียงของเขาผ่าทะลุเสียงพายุไปจนถึงยอดเขา "ถ้าอยากจะฆ่าข้า... ก็จงงัดไม้ตายที่มันดีกว่านี้ออกมา ไม่อย่างนั้นข้าจะเปลี่ยนหุบเขานี้ให้กลายเป็ป่าช้าที่ร้อนแรงที่สุดที่พวกเ้าเคยเจอ!"
จากยอดเขา ปรากฏร่างของสตรีในชุดเกราะเกล็ดปลาสีเงินปลิวไสวไปตามลม นางยืนตระหง่านอยู่บนก้อนน้ำแข็งั์ ในมือถือคันศรขนาดมหึมาที่ทำจากกระดูกัหิมะสลักยันต์สีทองโบราณ นางคือ
"เ้าหญิงน้ำแข็ง หิมะโปรย" (Princess Snowfall) ทายาทคนสุดท้ายของสายเืผู้พิทักษ์ศาสตราเทวะชิ้นที่สอง
"คนโอหัง..." เสียงของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ที่นี่คือดินแดนที่แม้แต่พระเ้ายังต้องเกรงใจความหนาวเย็น เ้าเป็เพียงอสูรจากนรกที่บังอาจมาชิงของศักดิ์สิทธิ์ จงกลายเป็น้ำแข็งประดับทุ่งราบแห่งนี้เสียเถิด!"
หิมะโปรยง้างคันศรพันปีขึ้นจนสุด แสงสีน้ำเงินเจิดจ้าถูกรวบรวมไว้ที่ปลายนิ้ว ทันใดนั้น ลูกศรนับพันดอกปรากฏขึ้นกลางอากาศรอบตัวนาง "มหาเวทย์พิรุณเหมันต์: หมื่นศรปักิญญา!"
ลูกศรน้ำแข็งนับหมื่นพุ่งลงมาดุจห่าฝน ทุกดอกเล็งเป้าไปที่จุดตายของสิงหราชพร้อมกัน แรงกดดันจากอาคมทำให้อากาศโดยรอบหนาแน่นจนแทบจะขยับตัวไม่ได้
"บุหลันแดง ถอยไป!" สิงหราชสั่งเสียงเข้ม
เขาย่อตัวลงเล็กน้อย รวบรวมพลังไสยดำไปที่เท้าก่อนจะกระทืบพื้นอย่างรุนแรง "มหาเวทย์ธรณีพิโรธ: เสาอัคคีอเวจี!"
พื้นน้ำแข็งเบื้องล่างสิงหราชแตกออกเป็เสี่ยงๆ เปลวไฟสีดำนิลที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวาพุ่งพรวดขึ้นมาห่อหุ้มตัวเขาไว้กลายเป็เสาเพชรเพลิงขนาดั์ ลูกศรน้ำแข็งนับหมื่นที่พุ่งเข้ามาเมื่อัักับเพลิงอเวจีก็ระเหยกลายเป็ไอพริบตา สิงหราชทะยานตัวขึ้นจากใจกลางกองเพลิง พุ่งตรงสู่ยอดเขาดุจดาวตกสีดำ!
"อะไรกัน!" หิมะโปรยใสุดขีด นางไม่เคยเห็นใครที่สามารถทำลายมหาเวทย์ของนางได้ง่ายดายเพียงนี้ นางรีบง้างศรดอกสำคัญที่สุด "ศรสังหารเทพ: ศูนย์สมบูรณ์!" ลูกศรดอกนี้จะทำให้อุณหภูมิรอบเป้าหมายลดลงจนถึงจุดที่โมเลกุลทุกอย่างหยุดการเคลื่อนไหว!
ทว่า ก่อนที่นางจะทันได้ปล่อยศร สิงหราชก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้านางในระยะประชิด! แววตาสีแดงชาดของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง รอยยิ้มอหังการที่ดูถูกทุกสรรพสิ่งปรากฏขึ้น
"ของเล่นชิ้นนี้... ข้าขอนะ"
สิงหราชไม่ได้ใช้ดาบ แต่เขาใช้มือซ้ายคว้าเข้าที่คันศรพันปีในขณะที่มันยังง้างอยู่! พลังความเย็นสุดขั้วจากศาสตราพยายามจะแช่แข็งแขนของเขา ทว่าอักขระยันต์เกราะเพชรนิลกาฬบนแขนของสิงหราชกลับเปล่งแสงสีเืและ "ดูดซับ" ความเย็นนั้นเข้าไปกลายเป็พลังงานของตนเอง
"แคร่ก!" เสียงกระดูกมือของหิมะโปรยลั่นเมื่อสิงหราชออกแรงบีบ
"เ้า... เ้ามันปีศาจ!" หิมะโปรยกัดฟันกรอดด้วยความเ็ป
"ข้าคือ 'เ้าชาย' ของพวกเ้าต่างหาก" สิงหราชกระซิบข้างหูพลางใช้มือขวาที่ถือพระขรรค์สุริยะทมิฬจ่อที่ลำคอระหงของนาง "ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อดูข้าทำลายโลกใบนี้... ก็จงส่ง 'คันศรพันปี' มาให้ข้าซะดีๆ ไม่อย่างนั้น ข้าจะแช่แข็งิญญาของเ้าแล้วโยนลงไปในลาวานรกให้เ้าทรมานไปชั่วนิรันดร์!"
247
