Episode
|4|
โคตรอันตราย
“หึ.. เธอดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะเกรซ จากเมื่อก่อนที่เธอดูแข็งแรงดีไม่เคยมีท่าทีเหมือนเมื่อวาน ตอนนี้เธอกลับทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจ เพราะสายตาของเธอก็เปลี่ยนไปด้วย”
“ค่ะ คะ? ส..สายตาของฉันเหรอคะ”
“อืม ก็มันดูประหม่าไง”
“…..”
“เกรซคนเดิมที่ฉันรู้จักมีแววตามั่นใจกว่านี้นะ”
“…..”
เสียงทุ้มของเวกัสเอ่ยบอกพลางกระตุกยิ้มบาง ท่าทีของเขาในตอนนี้กลับทำให้เกรซรู้สึกขวยเขินไม่น้อย เธอยังคงจำคำอธิบายของแก๊งเพื่อนสาวได้ดี เธอมาอยู่ที่นี่ได้ก็เพราะเขา
‘คนที่พาพวกเราทุกคนมาอยู่ที่นี่ก็คือคุณเวกัส เพราะพวกเราคือเด็กกำพร้าไง เธอเองก็ไม่มีครอบครัว คุณเวกัสกับพ่อแม่ของเขาใจดีเลยรับเรามาเลี้ยงดูในคฤหาสน์ใหญ่นี้’
‘เอ่อ.. คือแบบให้พวกเราทำงานรับใช้เหรอ’
‘ก็ประมาณนั้นแหละ แต่พวกเราก็สบายจะตาย มีเงิน มีที่ซุกหัวนอน อ้อ.. นายใหญ่อย่างคุณเวกัสรับพวกเรามาหลายปีแล้วนะ แต่นอกเหนือจากนั้น..ฉันก็จำอะไรไม่ได้เลยอะ’
‘เออจริง ฉันก็เหมือนกัน’
‘ฉันด้วย เหมือนกับว่าความทรงจำมันหายไปเลย คิกๆ’
ความจริงที่เอ่ยออกมาจากปากของ แฮนน่า แจม พรีม พวกเธอทำให้คนฉลาดในการประมวลผลอย่างเกรซเริ่มเข้าใจ
เพราะที่พวกเธอจำอะไรไม่ได้.. ก็เป็เพราะพี่กวาง พี่สาวสุดที่รักของเธอเขียนบทตัวละครไม่ละเอียดนั่นเอง มันเลยมีช่องโหว่ให้ตัวละครความจำเสื่อมกับเื่ราวไกลตัวชั่วขณะ
“เอ่อ.. ฉันก็แค่ป่วยไงคะ แววตาก็เลยดูเปลี่ยนไปแบบนี้แหละค่ะคุณเวกัส โฮะๆๆ เดี๋ยวก็เหมือนเดิมแล้วค่ะ ฮิๆๆๆ”
สาวใช้แสร้งหัวเราะร่าแบบนั้นก่อนจะจ้องมองเข้าไปในดวงตาอันเปล่งประกายของเ้านาย
หล่อมาก.. พูดได้คำเดียวว่าโคตรหล่อ..
ถึงแม้จะคนละสไตล์กับนายฟินิกซ์หัวเทา แต่ผู้ชายคนนี้ที่เป็พระเอกของเื่ก็หล่อไม่แพ้กัน แม้เขาจะมีผมดำกับแววตาที่แสนอบอุ่น แต่เขาก็หล่อเหลาเกินมนุษย์มนาเหลือเกิน
“งั้นฉันลงไปทำความสะอาดข้างล่างก่อนนะคะ คุณเวกัสจะได้พักผ่อน ที่นี่คือห้องของคุณใช่ไหมคะ แหะๆ งั้นฉันลงไปก่อนนะคะ สวัสดีค่า~”
เกรซว่าแบบนั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจนผิดปกติ เธอไม่อยู่รับฟังคำเรียกของเขาเลยสักนิดเดียว สาวร่างบางวิ่งตัวปลิวออกไปจากห้องนอนเวกัส ทิ้งให้เ้าตัวยืนเกาหัวตัวเองแกร๊กๆด้วยความสับสน
“หรือว่าที่ป้าโรสบอกว่าเกรซสติหลุด.. เธอสติหลุดจริงๆใช่ไหมวะเนี่ย”
ตึกๆๆๆ!!!
“แฮ่กๆ โชคดีที่ในนี้ไม่มีใครอยู่.. ฟู่วววววว..”
เกรซที่ยืนลอบถอนหายใจอยู่ในห้องครัวของคฤหาสน์เอ่ยเสียงเหนื่อยหอบ เธอหันมองซ้ายขวาเพื่อดูต้นทางว่าไม่มีใครจะเข้ามาเห็น ก่อนที่สาวใจกล้าจะหยิบมีดหั่นเนื้อบนเขียงใหญ่ขึ้นมา
“เอาไงก็เอา”
ฉึ่บ..
เธอเลยจัดการเอาปลายมีดกรีดลงไปบนข้อมือเพื่อประทับตรา แม้มันจะไม่ได้ลึกมากแต่เืสีแดงสดก็แทรกซึมิัออกมาอย่างน่ากลัว ก่อนที่แววตากลมโตของเธอจะเบิกโพลงออกด้วยความเ็ป
“ซี๊ดดดดดดส์.. อึ่ก! จ..เจ็บ..”
เกรซอุทานออกมาด้วยความปวดร้าวอยู่อย่างนั้นเพียงไม่นาน แววตาของเธอก็สอดส่องไปยังรอบๆห้อง ก่อนที่จะหรี่ตาจ้องมองสิ่งของบางอย่างที่เธอคิดจะพากลับไปหาพี่สาว
“ใช่.. อันนี้แหละ ถ้าพี่กวางไม่เชื่อก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”
เธอเอื้อมมือไปคว้าตะหลิวไม้สักขึ้นมาด้วยสีหน้ามุ่งมั่น ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าออกไปยังห้องครัวอันกว้างใหญ่ และพุ่งตัวไปยังนอกคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยพื้นหญ้า
โชคดีของเธอเหลือเกินที่ไอ้เ้าสัญลักษณ์นั้นยังอยู่ตรงที่เดิม มันลอยเคว้งคว้างเหมือนกระสืออยู่อย่างนั้นไม่หยุดหย่อน
“ถ้ามีโอกาสฉันจะกลับมาโลกนี้ใหม่นะ ลาก่อน..”
เธอพร่ำพูดออกมาก่อนจะยื่นมือไปแตะตรงสัญลักษณ์สีทองนั้นเหมือนอย่างเคย ก่อนที่ความรู้สึกนึกคิดทุกอย่างจะดับวูบลง
แม้ครั้งที่แล้วเกรซจะมาอยู่ตรงนี้โดยบังเอิญ โชคดีที่ตอนนั้นไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ แต่ครั้งนี้มันกลับต่างออกไป..
“น..นั่นมันเกรซนี่ครับนายรอง!!!”
“เกรซ!!!”
“เฮ้ยยยย!! มันตายหรือเปล่าวะ!!”
“ม..มึงก็เห็นเหมือนกันใช่ไหมตอนที่เธอเอามือจิ้มอะไรก็ไม่รู้แล้วก็เป็ลมไปอะ”
“อะ เออดิ กูก็เห็นพร้อมกับมึงเนี่ย!”
ลูกน้องหน้าโหดในชุดสูททั้งหลายเอ่ยสมทบกันด้วยสีหน้าซีดเซียว โดยเดย์ที่ประคองร่างอันไร้สติของเกรซอยู่ในอ้อมอกก็ขมวดคิ้วยุ่ง ส่วนธีมเองก็ถึงกับไปไม่เป็ เพราะเขาเห็นกับตาว่าจู่ๆเกรซก็ล้มลงไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ
โดยทุกอย่างก็มีฟินิกซ์ที่เห็นเหตุการณ์ั้แ่เธอวิ่งถือตะหลิวออกมา เขาหรี่ตาจ้องมองหญิงสาวที่ะโแตะบางอย่าง้าอากาศเหมือนคนบ้า
น่าแปลกที่ตอนนี้ตะหลิวได้มือเธอได้หายไปแล้ว..
“เอาตัวไปให้ป้าโรส บอกว่ายัยนี่เป็ลมไปอีกแล้ว กำชับว่าไม่ต้องให้เธอโหมงานหนัก”
“ครับนายรอง”
“อ้อ.. แล้วถ้าผู้หญิงคนนี้ยังทำตัวประหลาดอีกล่ะก็ ฉันจะสั่งให้คนเอาตัวไปส่งโรงพยาบาลบ้า ฝากบอกด้วย!”
“ร..รับทราบครับคุณฟินิกซ์..”
ลูกน้องหน้าโหดต่างก็ก้มหัวลงให้กับคำสั่งแสนโมโหนั้น ใบหน้าซังกะตายก้มลงมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมอกของลูกน้อง
ขวับ..
ฟินิกซ์จึงเมินหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะพ่นควันสีขาวจากบุหรี่ให้ลอยล่อง เขาเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไปอย่างไม่ได้สนใจอะไร ไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำว่าเธอจะเป็ตายร้ายดีหรือเปล่า
วืบบบบบบ!!!!
“แฮ่กๆๆๆๆ!!”
ในที่สุดหญิงสาวที่หลุดพ้นโลกอีกใบก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา ความเหนื่อยล้าสะสมนั้นทำให้เธอแทบจะหมดแรง เพราะการหายเข้าไปในโลกอีกใบ มันก็เท่ากับว่าเธอไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น เรียกได้ว่าเกรซไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ
“อะอึ่ก.. ซี๊ดดดดดส์..”
ก่อนที่ดวงตานั้นจะเริ่มคลี่คลายออกมาด้วยความเจ็บบริเวณข้อมือ เธอค่อยๆดันร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นในห้องนอนที่ถูกเปิดไฟสว่างไว้ ในวินาทีนี้เองที่แววตาของเธอได้เหลือบไปเห็นร่างของใครบางคน
เฮือกกกกกก!!!
2K
