รักลับๆของนับดาว

ดาริกาก้มมองโทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมือ ด้วยความเจ็บใจพลางเลื่อนสายตาดูอาหารที่วางเรียงรายอยู่ พลางทิ้งตัวลงนั่งด้วยความผิดหวัง

        “รัณย์ปฏิเสธดาอย่างนั้นเหรอ!” เธอพึมพำออกมาด้วยความสับสน เริ่มไม่แน่ใจความสัมพันธ์ ว่าจะกลับมาประสานได้เหมือนเดิมหรือไม่ หญิงสาวกำมือแน่น พลางลุกขึ้นยืน ทอดสายตามองอาหารที่ทำทิ้งไว้ แล้วตัดสินใจนำไปเทใส่ถังขยะทีละชามช้า ๆ

        “รัณย์ทำห่างเหินดาเข้าไปเถอะ ยังไงซะเราก็มีลูกด้วยกัน”

ไม่นานนักรถคันหรูก็เลี้ยวเข้ามายังบ้านหลังใหญ่ของเจนภพ หลังจากจอดสนิท ชายหนุ่มเปิดประตูแล้วค่อย ๆ ประคองร่างบางเข้ามายังบ้านหลังใหญ่

        “ค่อย ๆ เดินนะดาว” อารัณย์มองทางพร้อมประคองตัวเธอไว้อย่างระวัง

        “เฮ้ย! เดี๋ยวนะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เจนภพปรี่เข้ามาหาอารัณย์พลางช่วยประคองร่างของน้องสาว ให้เดินมานั่งพักที่โซฟาตัวใหญ่ ก่อนนับดาวจะค่อย ๆ อธิบายเ๹ื่๪๫ราวทั้งหมดให้กับพี่ชายฟังช้า ๆ เมื่อเจนภพฟังเ๹ื่๪๫ราวจนเข้าใจดีแล้วจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

        “คราวหลังจะซื้ออะไรให้บอกพี่ เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง ดีที่เป็๲นายรัณย์ ถ้าเป็๲คนอื่นเขาชนแล้วหนี ดาวจะทำยังไง” เจนภพย่อตัวลงเล็กน้อย พูดพร้อมกับยกมือลูบศีรษะของนับดาวด้วยความเอ็นดู

        “โอ๋ ๆ อย่าบ่นนะ นี่ไงคะ ดาวปลอดภัยดีแล้ว ใช่ไหมคะพี่รัณย์” อารัณย์เผลอมองนับดาวอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะพยักหน้ายิ้มตอบ รอยยิ้มแสนสวยของเธอสะกดเขาไว้ได้หลายครั้งแล้วในวันนี้

        “ถ้างั้นฉันไปก่อนนะภพ พี่ไปก่อนนะดาว ไม่อยากทิ้งไอริณไว้กับป้าสุดานานเกินไป”

        “สวัสดีค่ะพี่รัณย์ ขับรถดี ๆ นะคะ” นับดาวยกมือไหว้ พร้อมรอยยิ้มหวานเช่นเคย

        “ของดาวน่ะ” อารัณย์วางถุงชอปปิ้งของนับดาวลงไว้ด้านข้างที่เธอนั่ง ก่อนจะส่งยิ้มให้เป็๲ครั้งสุดท้าย แล้วหันตัวเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ไป เจนภพสังเกตสายตาของทั้งคู่ที่ส่งประกายหวานฉ่ำอย่างผิดปกติ พลางขมวดคิ้วหันมองใบหน้าของนับดาว ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสุขใจแสดงออกมาอย่างเด่นชัด

        ระหว่างทางกลับบ้านอารัณย์ทบทวนความรู้สึกของตัวเองอยู่นานพอสมควร ก่อนหวนนึกถึงเ๹ื่๪๫ราวในอดีตของเขากับดาริกาอีกครั้ง วันนั้นเขาจำได้ดีเป็๞วันสอบวันสุดท้าย ดาริกาชวนเขาไปกินส้มตำที่ร้านเก่าเ๯้าประจำที่ชื่นชอบ

        “ดาอยากกินอะไร สั่งเลยนะ”

        “รัณย์จะเลี้ยงดาไหวเหรอคะ” หญิงสาวส่งยิ้มหวานแกล้งหยอกคนรัก ในขณะที่อารัณย์ยิ้มกว้างตอบกลับ พร้อมกับควักเงินในกระเป๋าออกมากองตรงหน้าหญิงสาว

        “นี่คือเงินทั้งหมดที่รัณย์มี ถ้าดาสั่งเกินกว่านี้ รัณย์ก็แค่อยู่ล้างจานให้กับป้าเขา”

        “ดาเคยใจร้ายกับรัณย์ด้วยเหรอคะ” อารัณย์ได้ยินดังนั้นจึงปล่อยยิ้มออกมา พลางทอดสายตามองดาริกาด้วยความรัก เธอเป็๞หญิงสาวที่มีจิตใจโอบอ้อมอารี และอ่อนโยนอย่างมาก ก่อนชายหนุ่มเห็นดาริกาที่สั่งตำไทมาสองจานใหญ่ แล้วนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย

        “รัณย์เห็นดากินแบบนี้มา๻ั้๹แ๻่ ม.ต้น ยังไม่เบื่ออีกเหรอ”

        “ดาไม่มีวันเบื่อหรอก เหมือนที่ดาคบกับรัณย์ไงคะ จะเบื่อได้ไงจริงไหม” อารัณย์พยักหน้า คำตอบของเธอทำให้เขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากภาพในอดีตจางหายไป รอยยิ้มของอารัณย์ก็จางหายไปด้วย พร้อมกับนึกถึงคำพูดของดาริกาในวันก่อน เธอส่ายศีรษะไปมา เมื่อเขาพูดถึงส้มตำที่เธอเคยชื่นชอบเป็๲ชีวิตจิตใจ

        “ดาไม่ชอบแล้วล่ะค่ะ ยิ่งกินยิ่งหวาน” ใบหน้าเอือมระอาของเธอในวันนั้น ทำให้อารัณย์ลดความมั่นใจในตัวเธอลงเช่นเดียวกัน

        “หรือจะเป็๲อย่างที่เจนภพพูดไว้จริง ๆ” ชายหนุ่มยกมือกุมศีรษะพลางพูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนรอยยิ้มพิมพ์ใจของนับดาวจะแทรกเข้ามาแทนที่ อารัณย์เผลอใจนึกถึงเธอไปครู่หนึ่ง ก่อนตั้งสติได้แล้วหันกลับมาอยู่กับความเป็๲จริง