พะแพงกดปุ่มให้หลังคารถเปิดประทุนกลับมาคลุมศีรษะอีกครั้ง เธอจอดรถไว้ในซอยแคบๆอันเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้อยู่อาศัย ต้นไม้สูงใหญ่ช่วยบิดบังสายตาอีกชั้น เรียวขาขาวๆเดินลงมาพร้อมกับรองเท้าส้นสูงปลายแหลมดุจเข็ม นอกนั้นผิวกายขาวสะอาดก็ไม่มีอะไรปกปิดเลยสักชิ้น จะมีก็แต่สร้อยคอเล็กๆและต่างหูเพชรเท่านั้นที่ส่องแสงระยับระยับต้องกับแสงดวงจันทร์ดวงโต
เด็กสาวทำกิจกรรมนี้มาเป็ปีแล้ว เธอขับรถออกไปในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก จากนั้นก็เปลือยกายเดินไปทั่วเงามืดและใช้นิ้วสำเร็จความใคร่ในแต่ละจุด ความตื่นเต้นและความตื่นกลัวทำให้คุณหนูมีชีวิตชีวา เธอรู้ว่าสิ่งที่ทำมันโรคจิตวิปลาศมากแค่ไหน แต่ก็ยังดีกว่าใช้ชีวิตอยู่ในกรอบครอบครัวที่ต้องปฏิบัติตามกันทุกอย่าง ซึ่งไม่ต่างจากโรงเรียนฝึกสุนัขเชื่องๆตัวหนึ่ง!
“วันนี้…สว่างกว่าทุกวันเลย”
สะพานลอยนอกชานเมืองบริเวณนี้ไม่มีเสาไฟฟ้า มันถูกปกคลุมไปด้วยป่าไม้และเสียงแมลงเท่านั้น แต่แสงพระจันทร์เต็มดวงได้สาดส่องจนเห็นผิวกายขาวใส หัวใจของเด็กสาวเต้นรัว เม็ดเหงื่อไหลบากลงมาั้แ่ต้นคอระหงลงไปถึงแผ่นหลัง ในมือมีโทรศัพท์และกุญรถติดลงมาด้วย และภายในอัลบั้มรูปภาพก็เต็มไปด้วยภาพเปลือยเปล่าที่อ้าขาช่วยตัวเองในสถานที่ต่างๆ!
“ม…ไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้เลย”
พะแพงเริ่มไม่มั่นใจ แต่เด็กสาวเสพติดความตื่นเต้นแบบนี้เข้าไส้มาตลอดหนึ่งปีเต็ม ร่างระหงเดินออกมาจากป่า เธอยืนอยู่ริมฟุตบาทมืดสลัวใต้สะพานลอยคนเดียว หัวนมทั้งสองข้างแข็งเป็ไตชูชัน แค่สายลมเย็นๆพัดผ่านก็เสียววาบไปถึงรูหอยใต้สะดือ รองเท้าส้นสูงค่อยๆก้าวเดินขึ้นไปบนบันได บั้นท้ายกลมงอนสมวัยส่ายไปมาจนถึงทางสะพานลอย
พะแพงยืนมองถนนมืดสลัวด้านล่าง รูสวาทเปียกโชกจนต้องเริ่มจกจ้วงนิ้วเข้าไประงับความคันกระสัน แต่ก่อนที่เด็กสาวจะทำการผ่อนคลาย เธอมักจะตั้งกล้องโทรศัพท์อัดคลิปทุกอย่างไว้เป็ความทรงจำเสมอ
แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ
“อ๊าาา อ๊าาาาาาา”
เสียงสุขสมดังระงมไปทั่วสะพานลอย
พะแพงนั่งอ้าขาใช่นิ้วเกี่ยวเบ็ดช่วยตัวเองด้วยความเมามัน ผิวกายขาวละเอียดสะท้อนแสงจันทร์ยิ่งทำให้ตัวเธอโดดเด่นอย่างชัดเจน เม็ดเหงื่อมากมายตามทรวงเต้าเปล่งประกายระยิบระยับ มือข้างหนึ่งขย้ำหน้าอกเต็มแรง จากนั้นเสียงครวญครางก็กระจายเหมือนโทรโข่งยามราตรี
แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ!
“อ๊าา ทำไมฉันถึงกลายเป็แบบนี้ อื้อออ”
เด็กสาวกล่าวโทษตัวเอง แต่นิ้วเรียวยาวก็ลับหยุดเคลื่อนไหวเข้ารูจีบแดงไม่ได้ สารคัดหลั่งมากมายหลั่งไหลออกมาจนกลีบเนื้อบางๆชุ่มฉ่ำ เสียงเปียกแฉะจากการจกจ้วงเริ่มดังมากขึ้น ใบหน้าประดุจนางฟ้าเชิดขึ้นไปมองดวงจันทร์ แสงสะท้อนทำให้เห็นแก้มแดงระเรื่อและรอยยิ้มลามกของเด็กสาวชัดเจน
“ฉัน…ฉันมันโรคจิตที่สุดเลยยย”
นานวันความบ้าคลั่งของคุณหนูก็เพิ่มพูน จากที่เคยช่วยตัวเองในห้องนอนก็เริ่มเปลี่ยนเป็ห้องน้ำมหาลัยฯ และเมื่อความตื่นเต้นหมดไป เธอก็เปลี่ยนไปช่วยตัวเองในห้องน้ำสาธารณะ แต่กำแพงที่บดบังสายตาก็ทำให้คุณหนูไม่สุขสม เธอชื่นชอบที่โล่งโปร่ง ยิ่งได้โชว์ความโรคจิตและความสัปดนในพื้นที่กว้าง มันก็ยิ่งทำให้คุณหนูมีชีวิตชีวามากเท่านั้น
พะแพงทำเื่วิปริตแบบนี้มาหลายสถานที่ ั้แ่สวนหลังคฤหาสน์บ้านตัวเอง สวนสาธารณะ ตึกร้าง ห้องน้ำห้าง แต่ก็ไม่มีสถานที่ไหนเลยที่ทำให้เธอเสียวซ่านได้เท่าสะพานลอยเก่าๆอันมืดมนแห่งนี้ มันโล่งโปร่งไปทุกพื้นที่ เหมือนมีพลังงานบางอย่างให้เธอตื่นเต้นทุกครั้ง การได้เสร็จสมจนน้ำพุ่งลงไปถึงถนนด้านล่างมันกระตุ้นจิติญญาโรคจิตของคุณหนูให้ลุกโชด่!
แกร๊บ
“อ๊ะ!?”
เสียงเหยียบอะไรบางอย่างดังขึ้น
พะแพงหยุดทุกอย่าง ใบหน้าหันไปทางบันไดทางขึ้นสะพานตามสัญชาติญาณตื่นตัว ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนหนึ่งยืนจ้องมองอยู่ไกลๆ แต่แทนที่คุณหนูจะรีบหนีไป รอยยิ้มของเธอกลับฉีกกว้างจนเห็นฟันเรียงสวย เธอรู้ดีว่าร่างหนาใต้เงาจันทร์เป็ใคร มันคือชายไร้บ้านรุ่นลุงที่ทำให้เธอติดใจสะพานลอยแห่งนี้นั่นเอง!
1K
