หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 129 ความจริง

“วิธีที่ทำให้กินผลคันได้อย่างนั้นหรือ? ช่างคิดช่างทำจริงๆเลย...” น้ำเสียงที่มากอำนาจของบุรุษผู้สูงศักดิ์ดังขึ้น ถึงแม้ว่าประโยคที่พูดออกมานั้นจะไม่ใช่ประโยคข่มขู่หรือมีถ้อยคำที่ไม่ดีอะไร แต่คนที่อยู่ในห้องนั้นล้วนเข้าใจได้เป็นอย่างดีว่าความหมายของคำพูดนี้ไม่ดีนัก

“ว่าที่ฮูหยินแม่ทัพใหญ่ผู้นี้เป็นคนมีความสามารถจริงๆขอรับ ไม่น่าแปลกใจที่แม่ทัพใหญ่รีบเร่งขอสมรสพระราชทานทันทีที่ทำผลงานได้ เขาคงรู้อยู่แล้วว่าบุรุษคนนั้นจะทำให้อำนาจของตระกูลหวงเพิ่มมากขึ้น”

“ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ไม่เหมือนกับแม่ทัพใหญ่หวงคนเดิม บุตรชายของเขาคนนี้น่ากลัวกว่ามาก บางที...ถ้าเขาสามารถตรวจสอบความจริงจนรู้ว่า...”

“อย่าพูดจาเหลวไหล! หน้าต่างมีหูประตูมีตา จำเป็นต้องระมัดระวังเอาไว้ แม่ทัพใหญ่ผู้นั้นเป็นคนที่ใช้พลังหยิน ถึงจะไม่รู้ความสามารถทั้งหมดของเขา แต่ก็ต้องระวังเอาไว้ให้มาก”

“ชิ! ทั้งๆที่เป็นพลังที่เกี่ยวข้องกับความตายแท้ๆ ผู้อื่นที่ปลุกพลังได้เช่นเขาไม่มีใครทนได้และต้องตายตั้งแต่ยังเด็ก มีเพียงเขาเท่านั้นที่ยังรอดตายอยู่โดยไม่เสียสติ กลายเป็นตัวตนที่น่ารำคาญจริงๆ”

“เฮ้อ ได้ยินว่าเจ้าเองก็พยายามเลี้ยงดูเด็กๆที่ปลุกความสามารถพลังหยินได้ไม่ใช่หรือ? มีวี่แววว่าจะประสบความสำเร็จบ้างหรือไม่?”

“จะประสบความสำเร็จได้อย่างไร สองจาก 6 คนตายทันทีที่ปลุกพลังได้ ในขณะที่อีก 4 คนกำลังจะกลายเป็นคนเสียสติแล้ว ถึงอย่างนั้น...ดูเหมือนว่าชาโม่ลี่ฮวาพิเศษที่คุณชายหลี่เคยขายนั้นจะใช้การได้อยู่บ้าง”

“หมายความว่าอย่างไร?” องค์ชายสามที่นั่งฟังคนของตนเองถกเถียงเกี่ยวกับแม่ทัพใหญ่หวงและหลี่ชิงหมินเลิกคิ้วขึ้น

เขาเองก็คาดหวังที่จะเลี้ยงดูเด็กผู้มีพลังหยินเหมือนกัน หากทำสำเร็จ...ยังจะแข็งแกร่งสู้แม่ทัพใหญ่ไม่ได้อีกหรือ?

อีกฝ่ายเป็นผู้ใช้พลังหยินที่แข็งแกร่งเพียงคนเดียวของอาณาจักรเซิน แน่นอนว่าไม่เพียงอาณาจักรเซินเท่านั้นที่มีคนใช้พลังหยินปรากฏตัวขึ้น อาณาจักรอื่นๆก็เคยได้ยินเหมือนกัน ซึ่งทุกคนที่รอดมาได้ ล้วนเป็นคนสำคัญของอาณาจักรทั้งนั้น บางคนสามารถคำนวณเวลาตายของคนอื่นได้ บางคนก็ทำนายฟ้าดินได้ด้วยซ้ำ

ความสามารถที่พิเศษนี้ย่อมแลกมากับความโหดร้ายที่พวกเขาต้องเจอ มันเหมือนโลกอีกใบที่มืดมนเต็มไปหมด ดังนั้น...หากในกองทัพของเขามีคนเช่นนั้นอยู่ เขายังต้องมานั่งวางแผนไร้สาระเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ?

อย่างไรก็ตาม หลายปีที่ผ่านมาความหวังล้วนถูกทำลายไม่มีชิ้นดี ไม่มีเด็กคนไหนที่ปลุกพลังธาตุหยินได้แล้วรอดตาย ถึงจะมี...พวกเขาก็จะกลายเป็นคนเสียสติทั้งหมด สิ่งนี้ทำให้องค์ชายสามเลิกสนใจมานานแล้ว หากไม่ใช่เพราะได้ยิน “โอกาส” ที่คนของตนเองพูดถึง เขาก็เกือบจะออกคำสั่งให้คนเหล่านั้นหยุดพูดเรื่องไร้สาระที่ผลาญเงินของเขาไปเปล่าๆได้แล้ว

“องค์ชายสามพะย่ะค่ะ เรื่องนี้ยังเป็นเรื่องที่กระหม่อมพิสูจน์ไม่ได้ข้อเท็จจริงที่ดีพอ ถึงอย่างนั้น...หลังจากที่กระหม่อมได้รับชาโม่ลี่ฮวาพิเศษไปบางส่วน เด็กบางคนก็ปรากฏตัวขวางหน้ารถม้าของกระหม่อมแล้วร้องขอที่จะดื่มชาเหล่านั้นด้วย”

“กระหม่อมแปลกใจมากที่เขารู้เรื่องชาโม่ลี่ฮวาพิเศษที่กระหม่อมเพิ่งได้รับ แต่ก็ลองชงชาให้ดื่ม 1 ถ้วย ปรากฏว่าหลังจากนั้น...เด็กที่ได้ดื่มชาก็มีอาการสงบไปเกือบ 7 วันเลยพะย่ะค่ะ เขาไม่โวยวายหรือทำตัวเหมือนคนเสียสติในระหว่างนั้น กระหม่อมไม่สามารถยืนยันได้ว่าเป็นเพราะชาโม่ลี่ฮวา หรือเพราะเด็กคนนั้นมีความสุขที่ได้ทำตามใจกันแน่”

ขุนนางคนนั้นเล่าความจริงให้ฟัง สำหรับเรื่องนี้...เขายังต้องตรวจสอบอีกมาก

“เช่นนั้นก็ทดสอบต่อไป”

“เอ่อ คือว่า....กระหม่อมก็อยากจะทดสอบพะย่ะค่ะ แต่ชาโม่ลี่ฮวาพิเศษนั้นไม่มีอีกแล้ว” 

“อะไร!”

“คือว่า...คุณชายหลี่นั้นขายชาโม่ลี่ฮวาในจำนวนจำกัด หากต้องการซื้ออีกก็ต้องรอปีหน้า”

“ขายในจำนวนจำกัดหรือ?”

“พะย่ะค่ะ ถึงอย่างนั้น...หากพระองค์ช่วยเหลือได้ กระหม่อมก็จะรีบนำไปตรวจสอบพะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ยินว่าคุณชายหลี่ผู้นั้นส่งมอบชาจำนวนมากแก่วังหลวง ไม่มั่นใจว่าอาจจะมีเหลืออีกหรือไม่พะย่ะค่ะ” เมื่อได้ยินขุนนางพูดเช่นนั้น ดวงตาขององค์ชายสามก็มีประกายบางอย่าง

ทว่า...องค์รักษ์คนสนิทของเขาก็กล่าวขึ้นแทน

“เรื่องชาโม่ลี่ฮวาพิเศษในวังหลวง ตอนนี้เหลือแค่ที่ห้องทรงงานขององค์จักรพรรดิเท่านั้นแล้วพะย่ะค่ะ พระองค์เก็บเอาไว้ในหีบห่ออย่างดีและไม่ยอมเอาออกมาใช้ง่ายๆ”

“หืม? แม้แต่เสด็จพ่อก็ยังหวงแหนกระทั่งชาเหล่านี้เลยหรือ?”

“พะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ยินพวกขันทีพูดกัน ชาโม่ลี่ฮวาที่ชงแล้วจะต้องห้ามทิ้งแม้เพียงหยดเดียว ห้ามทำหกและอย่าให้เกิดปัญหาพะย่ะค่ะ เมื่อถึงวันที่องค์จักรพรรดิรู้สึกว่าพักผ่อนไม่เพียงพอหรือกิจการหนักหนาเกินไป พระองค์จะสั่งให้ทำชาให้ดื่มพะย่ะค่ะ”

“อย่างนั้นก็คงจะเป็นเรื่องยากที่จะได้มาแล้ว”

คนเป็นองค์ชายเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด ทว่า...จู่ๆเขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

“ฮะ ฮะ .... ดูเหมือนว่าพวกเจ้าไม่จำเป็นต้องพิสูจน์แล้ว”

“พะย่ะค่ะ?”

“ชานั่นจะต้องใช้ได้อย่างแน่นอน และหลี่ชิงหมินผู้นั้นก็คือตัวแปรสำคัญที่สุด”

“.............”

“บางที ตั้งแต่การช่วยเหลือให้หลี่ชิงหมินรอดจากความตายในขบวนของเสด็จพี่ อาจจะเป็นความตั้งใจของแม่ทัพหวงตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ เขาไม่สมควรจะไปที่นั่นแล้วบอกว่าไม่สามารถช่วยเหลือขบวนขององค์รัชทายาทได้ทัน ในความเป็นจริง...เขาควรจะเลือกที่ไม่ช่วยขบวนของเสด็จพี่ แต่ต้องการเป็นผู้ช่วยชีวิตของคุณชายหลี่ผู้นั้น”

“จากนั้นการที่จะทำให้อีกฝ่ายกลายมาเป็นคนของตนเองอย่างถาวรก็ง่ายดาย มีผู้ชงชาอยู่ในมือ เช่นนั้นจะขาดชาโม่ลี่ฮวาพิเศษอีกได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าเองก็บอกกันว่าท่าทางของแม่ทัพใหญ่หวงผู้นี้เปลี่ยนไปหลังจากกลับมาเมืองหลวงหรอกหรือ?”

“ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา และควรจะเป็นเรื่องดีๆ อย่างเช่น...เขามีบางอย่างที่ระงับอาการได้ดีโดยไม่ต้องอาศัยเพียงความอดทนอดกลั้นเท่านั้น”

องค์ชายสามเปิดเผยความคิดของตนเอง เขาเป็นคนฉลาดและเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วมาก กับบุรุษคนหนึ่งที่ดูท่าจะไร้เมตตาไร้หัวใจ ทำไมต้องมาขอสมรสพระราชทานทันทีที่กลับมา

เรื่องนี้มองอย่างไรก็มีเงื่อนงำ เดิมทีเขาคิดว่าเป็นเพราะทั้งสองคนนั้นช่วยเหลือกันในตอนสงคราม แต่หากย้อนกลับไป...แม่ทัพใหญ่หวงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องชดเชยอันใดต่อหลี่ชิงหมิน นั่นเพราะชีวิตน้อยๆของอีกฝ่าย เป็นพวกเขาที่ช่วยเอาไว้ตั้งแต่แรก

อีกประการหนึ่ง บอกว่าแม่ทัพใหญ่ผ่านทางมา หากรู้ว่าขบวนของรัชทายาทเพิ่งไปไม่ไกล จะไม่นำคนมาส่งหรือ? ความสามารถของทหารในสังกัดของเขาเป็นอย่างไรใครไม่รู้บ้าง หากต้องการเคลื่อนไหว เพียงไม่กี่นาทีคงจะส่งคนคืนได้สำเร็จแล้ว แต่กลับพาภาระที่ไร้ความสามารถในการต่อสู้ไปด้วย...ไม่ว่าจะคิดในมุมไหนก็แปลกประหลาดเหลือเกิน

ตอนนี้เขากำลังคิดว่าจุดเริ่มต้นที่แม่ทัพใหญ่ต้องการหลี่ชิงหมินเป็นเพราะชาโม่ลี่ฮวานั่นแหละ ส่วนอื่นๆ...น่าจะเป็นผลพลอยได้เสียมากกว่า

แต่ก็ต้องยอมรับว่าคุณค่าในตัวของหลี่ชิงหมินสูงมาก มากจนแม้แต่เขาก็อยากจะเก็บเอาไว้ข้างกายเลยทีเดียว!

“จับตามองพวกเขาอยู่ห่างๆ อย่าทำให้ทั้งสองขุ่นใจ ข้ารู้สึกว่าพวกเขายังไม่ได้เลือกเข้าฝั่งใดเป็นการเฉพาะ หากทำให้พวกมันมาอยู่ใต้การดูแลของพวกเราได้ เช่นนั้นก็จะดีที่สุด แต่ถ้าพวกเขาเลือกแล้ว...ค่อยคิดจัดการอีกที”

“พะย่ะค่ะองค์ชายสาม”

“อืม แล้วทางเสด็จพี่ของข้าเล่า เดินทางกันปลอดภัยราบรื่นดีหรือไม่?” องค์ชายสามเอ่ยถามเรื่องสำคัญอีกประการ เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเขามีประกายเย้ยหยันอยู่บ้าง

“พะย่ะค่ะองค์ชาย เดินทางอย่างราบรื่นดี เว้นเสียแต่ว่าองค์รัชทายาทต้องการซื้อเสบียงเพิ่มเติมตลอดทาง น่าเสียดายที่ไม่มีใครขายให้กับพวกเขา...” รอยยิ้มหยันปรากฏที่ใบหน้าของขุนนางผู้นั้นเช่นกัน

ทั้งหมดแค่นหัวเราะออกมา คิดว่าแผนการของพวกเขาจะถูกทำลายได้โดยง่ายงั้นหรือ? วิธีการที่พวกเขาอาจจะซื้อเสบียงเพิ่มเติมระหว่างทางนั้น องค์ชายสามคิดเอาไว้หมดแล้ว ปล่อยให้เสด็จพี่ของเขามีความหวังเล็กๆน้อยๆด้วยการหาซื้อของจากชาวบ้าน ทว่าจำนวนที่ได้รับไปนั้น คงเพียงพอที่จะต่อเวลาให้ไม่นาน....

เสด็จพี่หนอเสด็จพี่ ช่างคิดทุกอย่างในแง่ดีเสียจริงๆ อุตส่าห์ตั้งใจที่จะไปทำผลงานและหาภรรยาผู้เพียบพร้อมแท้ๆ สุดท้ายแล้วจะรอดกลับมากันกี่คน เขาเองก็อยากรู้....

“แต่องค์ชายสามพะย่ะค่ะ สำหรับเรื่องนี้...ข้าได้ยินข่าวลือมาว่า บนเส้นทางที่องค์รัชทายาทเดินทางไป มีผู้เพาะปลูกสมุนไพรที่เก่งกาจอยู่ด้วยนะพะย่ะค่ะ” ขุนนางคนหนึ่งเมื่อเห็นความสบายใจของทุกคน ความกังวลสายหนึ่งก็แล่นผ่าน

เดิมทีเขาไม่คิดจะกล่าวถึงเรื่องนี้ มันเป็นเรื่องที่ไกลออกไป แต่...เขากลัวว่าองค์รัชทายาทจะมีโชคอยู่ข้างพระองค์จริงๆ หากเจอกับผู้เพาะปลูกคนนั้นเข้าแล้วทำให้อีกฝ่ายกลายมาเป็นพรรคพวกตนเองได้ สิ่งนี้จะไม่อันตรายต่อแผนการขององค์ชายสามอย่างนั้นหรือ?

ข่าวเรื่องที่มีผู้เพาะปลูกสมุนไพรลึกลับนี้เขาได้ยินมาจากพ่อค้าคนหนึ่งที่กลับมาในเมืองหลวง ระหว่างทางถูกโจรป่าทำร้ายจนต้องซ่อนตัวในหมู่บ้านแห่งนั้น เป็นหมู่บ้านเดียวกับหมู่บ้านที่ผู้เพาะปลูกสมุนไพรคนนั้นอาศัยอยู่ คนเมามายในขณะที่เล่าให้ฟังจึงไม่ได้มีข้อมูลดีๆมากนัก แต่...เขาก็ยังรู้สึกว่าผู้เพาะปลูกสมุนไพรคนนั้นน่าสนใจ ยังบอกให้สหายพ่อค้ารับตัวมาที่เมืองหลวงเพื่อทำกำไรต่อไปด้วยซ้ำ

“ก็แค่ผู้เพาะปลูกสมุนไพรธรรมดาๆไม่ใช่หรือ?” ขุนนางอีกคนแย้งขึ้น เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าขุนนางผู้นี้จะเป็นกังวลเพียงเพราะรระหว่างทางมีคนปลูกสมุนไพรอยู่

ปลูกสมุนไพรก็คือปลูกสมุนไพร อย่างไรก็แค่คนๆเดียวไม่ใช่หรือ? ไม่มีทางที่จะปลูกสมุนไพรเพื่อเลี้ยงทั้งขบวนองค์รัชทายาทได้ แถมจะมีชาวบ้านมากมายเหล่านั้นอีก

การปลูกสมุนไพรแต่ละอย่างนั้นใช้เวลาและพลังมาก หากมันง่ายดายเช่นนั้น ตอนนี้ตระกูลพ่อค้าสมุนไพรทั้งหลายก็คงจะร่ำรวยล้นฟ้าแล้ว ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ได้มีผู้เพาะปลูกสมุนไพรในมือเสียหน่อย

องค์ชายสามก็คิดเหมือนกัน เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจและสั่งให้จับตามองการเคลื่อนไหวให้ดีต่อไป หากมีวี่แววว่าเสด็จพี่รู้ตัวก่อนและไม่ยอมเดินทางเข้าไปในหุบเขานั้นต่างหากที่จะเป็นปัญหา ขอแค่เสด็จพี่เข้าไปในหลุมกับดักได้ จะพาผู้เพาะปลูกสมุนไพรสองสามร้อยคนไปก็ไม่ใช่เรื่องน่ากังวลอีก

น่าเสียดายที่องค์ชายสามประมาทเกินไป แม้ว่าข่าวลือจะพูดถึงผู้เพาะปลูกสมุนไพร ทว่า...เขาขาดการตรวจสอบเรื่องนี้ให้ดี ไม่อย่างนั้นคงจะได้รู้แล้วว่าพรสวรรค์ของ “ผู้ปลูกสมุนไพร” ที่ถูกกล่าวถึงนั้นเป็นเช่นไรกันแน่

ในขณะเดียวกัน ขบวนขององค์รัชทายาทก็มาถึงหมู่บ้านนั้นแล้ว พวกเขาสั่งให้ตั้งค่ายพักแรมที่หมู่บ้านขนาดเล็กนี้ก่อนเพื่อกักตุนเสบียงเพิ่มเติมก่อนจะข้ามไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำอันเป็นจุดหมายปลายทางของพวกเขา

คนสูงศักดิ์ได้เดินวนเวียนอยู่รอบๆ และเขาก็ได้รู้ว่าที่หมู่บ้านแห่งนี้ค่อนข้างต่างออกไปจากหมู่บ้านอื่นๆ ประการแรก...ผู้คนที่เพิ่งผ่านสงครามมากลับไม่ได้มีท่าทางหดหู่ถึงเพียงนั้น ประการที่สองก็คือ...พวกเขาดูเหมือนคนที่อยู่ดีกินดี รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ไม่เหมือนกับหมู่บ้านอื่นๆที่ผ่านมาเลย

“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้วิเศษท่านนั้นพะย่ะค่ะ” ผู้นำหมู่บ้านหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

“ผู้วิเศษหรือ?”

“พะย่ะค่ะองค์รัชทายาท นางเป็นผู้วิเศษที่มาเพื่อช่วยเหลือหมู่บ้านของพวกเราจริงๆ”

“นาง?”

“พะย่ะค่ะ เป็นดรุณีน้อยผู้หนึ่งเท่านั้น พวกเราช่วยเหลือนางเอาไว้จากแม่น้ำที่ไหลมา ได้ยินว่านางต้องการจะหนีสงครามเข้าเมืองหลวงไปตามหาคน แต่ถูกโจรร้ายโจมตีเสียก่อนทำให้ต้องกระโดดน้ำเอาตัวรอด ใครจะไปคิดล่ะว่าแท้จริงแล้วนางมีความสามารถถึงเพียงนั้น”

“โอ้ เจ้าพูดเสียจนข้าอยากจะรู้จัก”

“พะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบพาพระองค์ไปพบนางทันที” ผู้นำหมู่บ้านยินดีอยู่แล้ว สตรีผู้นั้นเป็นผู้มีพระคุณของพวกเขา หากองค์รัชทายาทพอพระทัย อาจจะมอบรางวัลให้แก่นางก็ได้

คิ้วของจางหลิวอี้ขมวดเป็นปม นางเดินตามองค์รัชทายาทมาด้วยจึงได้ยินข้อมูลทั้งหมด ใจของนางรู้สึกว่ามีบางอย่างอันตรายต่อแผนการทั้งหมดของตน แต่สุดท้ายก็คิดไม่ออกว่ามันคือสิ่งใดกันแน่ 

เท้าแต่ละก้าวหนักอึ้งประหนึ่งว่ากำลังถูกโชคชะตาเล่นงาน จนกระทั่งได้เห็น “ผู้วิเศษ” ที่ผู้นำหมู่บ้านกล่าวถึง นางจึงมั่นใจแล้วว่าอะไรกันแน่ที่เป็นสาเหตุให้รู้สึกเช่นนั้น!!

……………………………….