“โลกแฟนตาซีหรอ? ก็แค่เกมที่ผมจะปั้นกิลด์ฮาเร็มให้ติดอันดับ 1 เท่านั้นแหละ”

ท้องฟ้าสีทองของยามสายอาบลงบนหุบเขาเวทขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบราชธานีของอาณาจักรอัลเทียร์ อีเทอเรีย ทางเดินหินเรียงตัวอย่างประณีตทอดยาวจากแนวป่าเวทจนถึงประตูเมืองทองคำที่เรียกว่า "ประตูแสงนิรันดร์" — และเบื้องหน้านั้น ก็คือกลุ่มของเรย์ที่เพิ่งผ่านสมรภูมิถ้ำเวคาลิทัสมาอย่างยากลำบาก

“ถึงแล้วเหรอ...” เรย์พึมพำขณะมองแสงสะท้อนจากยอดวังที่ลอยอยู่กลางฟ้า

เมืองที่เห็นตรงหน้าราวกับภาพฝัน ถนนปูด้วยหินส่องแสงสีฟ้าอ่อน ลอยตัวขึ้นเล็กน้อยจากพื้นตามแรงเวท วังหลวงตั้งอยู่กลางอาณาเขตลอยฟ้า มีสะพานเวททอดยาวเชื่อมระหว่างชั้นเมืองทั้งห้า ระหว่างทางมีหุ่นเวทรูปมนุษย์นกสีทองบินตรวจตรา ต้นไม้แห่งฤดูกาลผลัดใบเองโดยไม่มีลม ตลาดเวทลอยตัวได้ มีทั้งของกิน ของวิเศษ ยันลูกโป่งคำอวยพรลอยอยู่เหนือศีรษะ

“ไม่แปลกใจเลยที่พวกอาเทเรียลอยากครอบครองที่นี่...” เอลร่าพึมพำเบา ๆ ขณะจ้องแสงระยิบระยับไล่ไปตามเสาเวท

โมกะวิ่งวนรอบฟุตบาทเวทด้วยความตื่นเต้น ก่อนสะดุดขาหมุนตัวกลิ้งสามตลบ… แล้วเด้งขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่เรย์ พี่เรย์! ของกินบินได้! ขอลองหน่อยได้มั้ย!?” มิจังชี้ไปที่แผงขายขนมเวทที่ลอยอยู่เหนือลานแสง

เรย์ยิ้มกว้าง “ถ้ามันไม่บินหนีไปก่อนนะ... พี่จะซื้อให้คนละสามลูก!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางลานแสงอาบแดด และที่หน้าประตูเมือง นายพลอาเรสแห่งอัลเทียร์ อีเทอเรีย กำลังยืนรออยู่พร้อมทหารสองนาย

“เรย์ แห่งกิลด์ Accidental Heroes ยินดีต้อนรับสู่ราชธานีของพวกเรา” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เรารู้ว่าเจ้าผ่านอะไรมามาก จงพักผ่อนที่นี่เสียก่อน ก่อนที่... โลกจะเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง”

หลังจากเข้ารับการต้อนรับในท้องพระโรงชั้นล่าง อาเรสพากลุ่มของเรย์ไปส่งถึงเขตพักของนักผจญภัยฝีมือเยี่ยม พร้อมคำสั่งให้ราชองครักษ์เตรียมทุกอย่างให้พร้อม

“เราจะไปตรวจแนวชายแดนต่อ ไม่อาจอยู่ได้นาน แต่เจ้ามีคำสั่งพิเศษจากราชาแล้ว... ว่าเจ้าคือพันธมิตรของอัลเทียร์” อาเรสพูดขณะยื่นตราโลหะสีทองให้เรย์ เรย์รับไว้ก่อนจะยิ้ม

“ถ้าผมไปกินข้าวแล้วไม่มีตังค์จ่าย จะโชว์อันนี้ให้เจ้าของร้านดูแทนได้มั้ยครับ?”

อาเรสกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “นั่นก็แล้วแต่เจ้าจะกล้าเสี่ยงชีวิตตัวเองนะ”

ช่วงบ่าย ณ จัตุรัสกลางราชธานี

กลุ่มของเรย์ออกเดินเที่ยวกันอย่างสบายใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

เรย์ เดินคู่กับไอริส พูดคุยเรื่องภารกิจของโลกและทิศทางของพลังดวงดาว

มิจัง จับแขนเสื้อเรย์เบา ๆ เมื่อเห็นเขาคุยสนิทกับไอริส

เอลร่า สลับตำแหน่งไปอยู่ข้าง ๆ มิจัง แอบกระซิบ “ระวังโดนแย่งพี่เรย์ล่ะ”

โมกะ วนเวียนไปตามร้านขนม เดี๋ยวโดนดึงกลับมา เดี๋ยวก็วิ่งหายไปอีก

เหตุการณ์ระหว่างทาง:

แวะร้านอาวุธเวทที่เปลี่ยนสภาพตามอารมณ์ผู้ถือครอง

เข้าไปยัง “สวนกระจกสะท้อนอดีต” ที่ทำให้เห็นภาพในความทรงจำ

มิจังเห็นภาพครอบครัวตนเองในหมู่บ้านอิซุนะ ยืนมองเธอจากไกล ๆ ด้วยรอยยิ้ม

เรย์เห็นภาพตัวเองวัยเด็กนั่งเล่นอยู่กับใครบางคนที่หน้าเบลอ

“ที่นี่มัน... ทำให้เห็นสิ่งที่ใจเราคิดถึงที่สุด” ไอริสอธิบายขณะพาร่างตัวเองออกจากเขตเวท

เรย์พึมพำ “งั้นที่ฉันเห็น... คงคือคนที่ฉันยังไม่รู้ว่าคิดถึง”

หลังจากพวกเรย์เดินออกจากสวนกระจกได้ไม่นาน โมกะหยุดเดินกะทันหัน หางชี้ขึ้นสูงอย่างระแวดระวัง มันหันไปมองที่ระเบียงชั้นสองของตึกเวทแห่งหนึ่ง

“หงึ...!”

เรย์เงยตามองตาม แต่ไม่พบอะไร

“เจออะไรเหรอ โมกะ?”

โมกะไม่ตอบ แค่เดินวนรอบมิจังสองรอบแล้วนั่งลงเงียบ ๆ เหมือนจะกันบางอย่างไว้

แต่ในเงามืดของตึกด้านหลัง มีร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่ ชุดคลุมสีน้ำเงินอมนิล บนหน้ากากมีสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกซ้อนกัน ซ่อนอยู่ในความเงียบ... มองมาที่มิจังไม่วางตา

ค่ำวันนั้น กลุ่มของเรานั่งอยู่บนระเบียงของหอพักนักผจญภัย ชมวิวพระจันทร์เต็มดวงเหนือวังลอยฟ้า

เอลร่าชงชาดอกเวทให้ทุกคน

มิจังนั่งข้างเรย์ มือเธอแตะกับแขนเขาเล็กน้อย โดยไม่ตั้งใจ (หรือเปล่า)

ไอริสเล่าเรื่องในอดีตของอาณาจักร — ช่วงสงครามเวทกับจักรวรรดิเงา

เรย์หัวเราะพลางพูด

“แบบนี้พวกเราก็เหมือนตัวเอกของประวัติศาสตร์เลยสินะ”

เอลร่าถามเสียงล้อเลียน “แล้วใครจะเป็นเจ้าหญิงของพี่ล่ะคะ?”

มิจังหน้าแดง

เรย์ตอบกวน “ขอเป็นเจ้าหญิงน้อยติดกิลด์ละกัน ไม่อยากโดนพระราชาบังคับแต่งงาน”

กลางดึกคืนนั้น มิจังฝันอีกครั้ง…

เธออยู่ในจักรวาลว่างเปล่า ดาวเคราะห์ลอยรายล้อม แต่เธออยู่เพียงลำพัง เสียงหนึ่งดังขึ้น — เสียงเดียวกับในความฝันก่อนหน้า

“ลูเซรา… ผู้ถือแสงแห่งดวงดาว… เจ้าคิดจะเลือกแสง หรือเลือกความว่างเปล่า?”