สรรพธาตุสังหารเทพ

        เรื่องที่ท่านควรทราบก่อนทำการอ่านเรื่อง สรรพธาตุสังหารเทพนี้ - นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกที่ผมเริ่มเขียนขึ้นและยังไม่ได้ทำการ Re Write เลยนะครับเพราะฉะนั้นกว่าฝีมือการเขียนของผมจะพัฒนาก็ใช้เวลาค่อนข้างนานอยู่เช่นกัน (โดยส่วนตัวแล้วผมคิดว่าเริ่มดีขึ้นช่วงตอนที่ 70+ แต่โดยรวมก็ยังไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่) เพราะฉะนั้นก่อนการ Re Write ผมอยากให้ผู้อ่านทุกท่านช่วยอดทนกับช่วงแรกซะหน่อยนะครับ ติชมได้ครับผมแต่ส่วนตัวผมอยากให้อ่านเกินช่วงตอน 70+ ขึ้นไปก่อนนะครับขอบคุณมากครับ จะรีบเขียนให้จบแล้วมาทำการ Re Write ตอนแรกๆนะครับผม ^-^
     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------        "อืม.."
        จู่ๆเด็กหนุ่มอายุราวๆ 15 ปี หน้าตาน่ารักไร้เดียงสา ผิวค่อนข้างขาว รูปร่างสมส่วน...ที่กำลังหลับอยู่ก็ดูเหมือนจะตื่นขึ้นมา..แต่การส่งเสียงเพียงครั้งเดียวในลำคอทำให้ทั้งร่างกายเต็มไปด้วยความเจ็บปวดในทันที..                เด็กหนุ่มเริ่มมีสติขึ้นมาอย่างช้าๆ ผ่านไปสักพักเด็กหนุ่มจึงมีสติเกือบสมบูรณ์และพยายามลืมตาขึ้นมา...                 ใช้เวลาอีกสักพักจึงเริ่มปรับสายตาให้เริ่มมองเห็นในที่มืดที่มีแสงสลัวๆได้ หลังจากเด็กหนุ่มเริ่มมองเห็นสิ่งต่างๆก็มองไปรอบๆเท่าที่จะสามารถมองโดยไม่ต้องขยับตัวได้ สิ่งที่เห็นคือซากปรักหักพังที่ทำจากหินจำนวนมากแต่เพดานยังคงมีอยู่                 ผ่านไปอีกซักพักเขาจึงพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ได้รับความเจ็บปวดจำนวนมากทันทีที่เริ่มขยับตัว
        "อั่ก.."
        เด็กหนุ่มเริ่มขยับได้บ้างเล็กน้อยแล้วจึงสามารถเปลี่ยนเป็นท่านั่งได้ เด็กหนุ่มมองไปรอบๆอีกครั้งแต่ก็ยังเป็นซากปรักหักพังเช่นเคย สิ่งที่มองเห็นได้คือบันไดลงไปด้านล่าง ประตู 2 บาน 1 ในนั้นเปิดอยู่นิดหน่อยและมีแสงเข้ามาเล็กน้อย เด็กหนุ่มใช้เวลาอีกสักพักถึงจะมีเรี่ยวแรงลุกขึ้นยืนและเริ่มเดินได้บ้างแล้ว
        เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนอยู่ชั่วครู่หนึ่งแล้วจึงเริ่มทบทวนความทรงจำทั้งหมด แต่เมื่อนึกไปถึงสิ่งที่เกี่ยวกับตนเองเขากับรู้สึกว่ามีบางอย่างพยายามป้องกันไม่ให้เขามองเห็นความทรงจำที่เกี่ยวกับตัวเขาเอง                 เมื่อเขาพยายามมากขึ้นที่จะต่อต้านและเข้าไปดูความทรงจำของตนทันใดนั้นก็ทำให้เขากระอักเลือดออกมาเล็กน้อย
        'ทำไมข้าถึงจำอะไรเกี่ยวกับตัวข้าไม่ได้เลย?'
        'นี่มันบ้าอะไรกัน?'                เด็กหนุ่มเริ่มตั้งสติและตรวจดูเกี่ยวกับความทรงจำธรรมดาที่เกี่ยวข้องกับสิ่งธรรมดา เมืองต่างๆ สถานที่ต่างๆ.... หลังจากตรวจเช็คสักพักเด็กหนุ่มจึงรู้ว่าเขาเสียความทรงจำที่เกี่ยวกับตัวเขาเองไปเท่านั้น ความทรงจำธรรมดาที่เขาค้นหาไม่มีอะไรที่จะเชื่อมโยงเกี่ยวกับตัวเขาได้เลย
        'ข้า....ข้าคือใคร?'
        เด็กหนุ่มพักเรื่องทั้งหมดที่กำลังสับสนไว้แล้วจึงตัดสินใจเดินไปหาประตูบานที่มีแสงสลัวออกมา แต่ทันใดนั้นเขาก็สั่นสะท้านโดยไม่ทราบสาเหตุและเริ่มมองไปยังทิศทางของบันได....                 ราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งจึงเริ่มเดินตรงไปยังบันไดด้วยความระมัดระวัง หลังจากเดินไปถึงหน้าบันไดและเริ่มมองลงไป เด็กหนุ่มมองเห็นแสงไฟสลัวๆจากด้านล่างที่ค่อนข้างห่างไกล ราวกับว่ามีบางสิ่งได้ดึงดูดเขาอยู่...เด็กหนุ่มจึงเดินลงไปด้านล่างด้วยการมีความสงสัยอยู่เต็มใบหน้า...
        'ข้าคิดไปเองหรือ?'
        หลังจากเดินไปได้สักพักใหญ่ๆเขาก็เริ่มมองเห็นแสงไฟมากขึ้น หลังจากเดินไปได้สักระยะเขาก็เห็นบางสิ่งบางอย่างคล้ายสัญลักษณ์เวทบางอย่างอยู่บนหินศิลารูปร่างค่อนข้างใหญ่ ข้างๆหินศิลามีเก้าอี้ไม้เก่าๆแต่ลวดลายกับสวยงามและประณีตเป็นอย่างมาก                เด็กหนุ่มรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากเพราะสิ่งที่เห็นนั้นคล้ายโปร่งแสงเล็กน้อยและด้านในมีสิ่งที่คล้ายๆต่างหูที่ไม่ค่อยยาวมากอยู่ข้างใน
        ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างเขาจึงยื่นมือออกไปทะลุหินศิลาเมื่อสัมผัสกับต่างหูก็มีแสงมากมายสาดประกายออกมา เด็กหนุ่มจึงต้องหลับตาลงอย่างช่วยไม่ได้และเมื่อลืมตาขึ้นมากับพบว่าต่างหูได้หายไปพร้อมหินศิลาขนาดยักษ์ ด้านในหินศิลามีตะเกีนงไฟสลัวมากๆอยู่หนึ่งดวง                 และเมื่อเด็กหนุ่มเลื่อนสายตาไปมองข้างล่างเขาตกตะลึงโดยทันทีเพราะ....มีเด็กสาวอายุราวๆ 13-14 ปีนอนอยู่ หน้าตาหน้ารักน่าเอ็นดูแม้จะอยู่ในตอนที่ผมของนางยุ่งเหยิงและเสื้อผ้าสกปรกมอมแมมเหมือนกับผ่านกาลเวลามานับสิบปีโดยที่ไม่มีการทำความสะอาด ส่วนสูงของนางค่อนข้างเตี้ยกว่าเด็กหนุ่ม                ขณะที่เขากำลังตกตะลึงอยู่นั่นเองเด็กสาวก็ค่อยๆส่งเสียงออกมาเล็กน้อยและลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ...                เด็กสาวไม่ได้มีอาการแบบที่เด็กหนุ่มมีเมื่อตอนที่เขาตื่นขึ้นมา มันดูราวกับเหมือนเป็นการตื่นนอนง่ายๆ
        หลังจากนั้นเด็กสาวที่กำลังงัวเงียก็มองมาที่เด็กหนุ่มและดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวทันทีและเริ่มเดินถอยหลังไป
        "เอ่อ...ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้ากลัว...เจ้าช่วยบอกข้าได้หรือไม่ว่าที่นี่มันคือที่ไหน?" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นมาด้วยใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดู
        "ทะ..ท่าน...ท่าน..ท่านเป็นใคร?" เด็กสาวกล่าวถามขึ้นมาโดยที่ยังเดินถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง
        "อะ..เอ่อ..ข้า....ข้าไม่รู้" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นมาหมดอาลัยตายอยาก...                เด็กสาวเห็นถึงสีหน้าของเด็กหนุ่ม..ราวกับมีบางอย่างกำลังบอกเด็กสาวว่าเด็กหนุ่มไม่ได้โกหก... เด็กสาวเลิกเดินถอยหลังหลังจากเว้นระยะห่างจากเด็กหนุ่มค่อนข้างมาก
        "อะ..เอ่อ..ข้าพึ่งตื่นมาที่นี่เมื่อกี้และข้าก็จำไม่ได้เลยว่าตัวข้าคือใคร" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาอย่างช้าๆราวกับกลัวเด็กสาวจะหวาดกลัวอีก
        "...ท่านเองก็โดนจับขังเหมือนกันหรือ..." เด็กสาวยังคงจ้องมองมาที่เด็กหนุ่มก่อนจะถามขึ้น
        "จับขัง?" เด็กหนุ่มมีสีหน้าสงสัยเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถามออกมา
        "หือ? ท่านไม่เห็นหินก่อนนั้นรึ? หินก้อนนั้นมันขังเราไว้ไม่ให้เราออก...." เด็กสาวกล่าวขึ้นและชี้ไปทางที่หินศิลาเคยมีอยู่แต่หลังจากนางมองตามไปก็ตกตะลึงพูดไม่ออกโดยทันที
        "อะ..เอ่อ..ข้าไม่ได้โดนขังหรอก...ข้ามองเห็นแสงไฟเลยเดินเข้ามาน่ะ...ถ้ามันไปรบกวนเจ้า..ขะ..ข้า..ข้าขอโทษ" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมใบหน้าที่ฉายแววรู้สึกผิดออกมา
        หลังจากที่เด็กหนุ่มพูดจบ เด็กสาวก็ยังคงจ้องไปยังทิศทางที่หินศิลาเคยอยู่...หลังจากผ่านไปสักพักเด็กหนุ่มก็ได้ยินเสียงสะอื้นของเด็กสาวในทันที
        "ท่านพ่อ...ท่านแม่..." เด็กสาวเข่าทรุดไปในทันทีและเริ่มร้องไห้ออกมามากขึ้น
        "หือ? จะ..เจ้าเป็นอะไรใหม...ทะ..ทำไมเจ้าถึงร้องไห้ล่ะ" หลังจากที่เด็กสาวเริ่มทรุดตัวลงไป เด็กหนุ่มก็รีบเข้ามาพยุงนางให้อยู่ในอกทันทีก่อนกล่าวถามออกมา
        "ฮือฮือฮือ~~~~~" เด็กสาวยังคงร้องไห้อย่างต่อเนื่องทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที...
     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------