ย้อนไปแก้ไขอดีตรักยุค70

ณ บ้านของหยินจินซี

“จินซีจ๊ะ มาเถอะลูกแม่ทำไก่ตุ๋นเสร็จแล้วบอกเลยว่าต้องอร่อยมากแน่ๆเพราะแม่ทำสุดฝีมือเชียวนะ”

เธอรีบเดินมาที่โต๊ะอาหารในทันที

“ว๊าว น่าทานจังเลยค่ะคุณแม่”

“ถ้าน่าทานลูกก็ทานเยอะๆนะจ๊ะ”

เธอรีบหยิบช้อนส้อมขึ้นมาตัดเนื้อไก๋ตุ๋น

“หนูทานแล้วนะคะ”เธอพูดขึ้นพร้อมกับรีบตักเนื้อไก่ข้าวปากพร้อมกับคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

“ไก่ตุ๋นฝีมือคุณแม่อร่อยมากเลยคะ อร่อยที่สุดเลย”

จงหยินมองดูลูกสาวที่ดูมีความสุขมันก็ทำให้เธออดที่จะยิ้มไม่ได้

“จนซี คืนนี้มีงานพลุไฟในตัวเมืองลูกไม่อยากไปเหรอจ๊ะ”

“ไม่เอาหรอกค่ะคุณแม่ ลูกไม่รู้จะไปกับใคร”เธอพูดพร้อมกับเคี้ยวไก่ตุ้ยๆ

“คุณหนูคะ มีทหารมาขอพบคุณหนูค่ะ ดิฉันให้รออยู่ที่ห้องรับแขก”สาวใช้เดินมาบอกเธอ

หยินจินซีเผยยิ้มกว้างก่อนจะวางช้อนส้อมลงบนจาน

“คุณแม่ค่ะลูกขอตัวซักครู่น่ะค่ะ”

จินหยงพยักหน้าให้กับบุตรสาวก่อนจะมองดูเธอที่เดินออกไปอย่างรีบร้อนราวกับดีใจที่จะได้พบคนๆนั้น

เมื่อเธอเดินมาถึงที่ห้องรับแขกใบหน้kสวยก็เผยยิ้มออกมาในทันที

“ผู้พันเยว๋”

ผู้พันเยว๋ที่นั่งรอเธออยู่ที่เก้าอี้ เขารีบหันมามองคนที่เอ่ยเรียกพร้อมกับยิ้มหวานออกมา

“คุณหยินจินซี”

เธอรีบเดินมานั่งลงข้างๆ

“คุณมีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอคะ”

เขามองใบหน้าเล็กๆที่ดูมีความสุขของเธอด้วยความฉงนใจ

“ผมนึกว่าคุณจะกำลังเศร้าอยู่ซะอีก”

“เศร้า เศร้าเ๹ื่๪๫อะไรงั้นเหรอคะ”
“ก็วันนี้ผมได้ยินลือเ๹ื่๪๫ของคุณกับบุตรชายของตระกูลหวง หรือว่าเป็๞ข่าวลวงงั้นเหรอครับ”

เธอยิ้มให้เขาเบาๆ

“ข่าวจริงค่ะ แต่เอ๊ะนี่เ๹ื่๪๫ของฉันเป็๞ข่าวใหญ่ขนาดนั้นเชียวเหรอคะ”

เขายิ้มเบาๆ ให้กับเธอก่อนจะยกชาขึ้นมาดื่มพร้อมกับพยักหน้าให้

“ข่าวเ๹ื่๪๫การถอนหมั้นของบุตรสาวบุตรชายของสองตระกูลใหญ่ก็ย่อมเป็๞ที่โจษจันเป็๞เ๹ื่๪๫ธรรมดาครับ”

เธอหันไปยิ้มให้กับเขา

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงรู้แล้วสินะคะว่าฉันไร้เ๯้าของแล้ว”ใบหน้างามเผยยิ้มอ่อนออกมา

เขาพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้เธอ

“อื้ม วันนี้มีเทศกาลพลุไฟคุณอยากไปมั๊ยครับ”เขารีบเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุยในทันทีเพราะกลัวเธอจะจับได้ว่าเขาแอบดีใจที่เธอไร้เ๯้าของ

“ทำไมคะ คุณจะไปเป็๲เพื่อนฉันงั้นเหรอ”

“แล้วคุณอยากไปกับผมหรือไม่”

เธอพยักหน้าให้เขาทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย

ผู้พันเยว๋เผยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้ผมจะมารอรับคุณหยินจินซีนะครับ”

“ค่ะ ฉันจะรอนะคะ”

เขายิ้มให้กับเธอก่อนจะเหลือบไปเห็นจงหยินที่ยืนมองทั้งคู่อยู่ไม่ไกลก่อนจะกล่าวทักทายเธออย่างสุภาพ

พร้อมกับขอตัวกลับ

เมื่อผู้พันเยว๋กลับไปจินหยงก็รีบเดินเข้ามาหาบุตรสาวในทันที

“ดูลูกมีความสุขจังเลยนะจ๊ะเวลาที่อยู่กับทหารหนุ่มคนนั้น”

“นี่ลูกแสดงออกถึงขนาดนั้นเลยงั้นเหรอคะ”

จงหยินยิ้มให้กับบุตรสาวด้วยความเอ็นดู
“คุณแม่คะ ถ้าลูกจะเปิดใจให้กับเขาคุณแม่จะโกรธลูกมั๊ยคะ”เธอถามแม่ของเธอด้วยความกังวลใจเล็กน้อย

เธอจับที่มือบุตรสาวเบาๆราวกับให้กำลังใจ

“แม่จะโกรธลูกทำไมกันจ๊ะ ความสุขของลูกย่อมเป็๞ความสุขของแม่ หากเขาเป็๞คนดีและไม่ทำให้ลูกของแม่เสียใจลูกก็ควรที่จะลองเปิดใจดูเถิด ชีวิตของลูกได้คืนกลับมาแล้วแม่จะไม่มีทางไปบงการหรือกำหนดเส้นทางความรักของลูกอีก”

เธอยิ้มให้กับผู้เป็๲แม่ด้วยความขอบคุณ

“ขอบคุณค่ะคุณแม่ งั้นลูกไปเตรียมชุดที่จะใส่ในคืนนี้ก่อนนะค่ะ”เธอบอกกับผู้เป็๞แม่ก่อนจะรีบเดินจากไป

จงหยินมองบุตรสาวที่ดูมีความสุขมันก็ทำให้หัวใจของเธอพองฟูและมีความสุขด้วยเช่นกัน