เช้าวันต่อมารถม้าของตำหนักหย่งเฉิน ก็เข้าจอดที่ร้านขายยาตระกูลลู่ โดยมีหย่งซีเฉินและเซียวซ่งหลานนั่งอยู่ข้างใน เวินฉงหลินลงจากรถม้าเข้าไปรับของบางอย่างในร้าน
“เถ้าแก่ลู่ข้ามารับยาของท่านอ๋อง”
“เชิญทางนี้ท่านองครักษ์”
ลู่เสวียนนำทางเวินฉงหลินลงไปในห้องใต้ดิน เพื่อป้องกันมิให้ผู้อื่นล่วงรู้ ลู่เสวียนหยิบยาสองขวดส่งให้เวินฉงหลินพร้อมกำชับบอก.
“ขวดแรกให้ท่านอ๋องดื่มตอนนี้ อีกสองวันให้ดื่มขวดที่สอง เมื่อดื่มครบแล้วพิษก็จะถูกขับออกจากร่างกายจนหมด”
“ขอบคุณท่านมากเถ้าแก่ลู่”
หลังจากได้สิ่งที่้าทั้งสามก็มุ่งหน้าไปยังหอฮวาหลัน
ขณะก้าวลงจากรถม้า หย่งซีเฉินก็หันไปมองเวินฉงหลิน แม้ไม่มีคำสั่งออกจากปาก แต่เมื่อเห็นสายตาของผู้เป็นาย เวินฉงหลินก็เข้าใจทันที จึงหันไปกระซิบบอกชายฉกรรจ์ที่พามา ระหว่างที่เวินฉงหลินสั่งงานอยู่นั้น เซียวซ่งหลานก็แจ้งความ้าแก่โม่ลี่ฮวา
“เชิญคุณชายทั้งสามที่ห้องรับรองก่อน ข้าจะไปตามนางมาเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ เ้าพาคุณชายไปรอที่ห้องรับรอง” เมื่อสั่งบ่าวเรียบร้อยนางก็รีบไปตามเหลียงเฟยเฟย
ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าผู้ที่มาเยือนวันนี้เป็ใคร โม่ลี่ฮวาได้แต่เสแสร้งทำเป็ไม่รู้ เพื่อความปลอดภัยของนางและทุกคนในหอแห่งนี้ แต่นางก็อดสงสัยไม่ได้
เหลียงเฟยเฟยเกี่ยวพันอะไรกับเื่นี้ หรือว่าเป็เพราะเื่ตรวจค้นหอคราวก่อนกันแน่
“เฟย เฟย” เสียงเรียกของนายหญิงโม่อยู่หน้าประตู ทำให้เสี่ยวอ้ายและเหลียงเฟยเฟย ที่กำลังหารือกันหยุดอยู่แค่นั้น
“เชิญเ้าค่ะนายหญิง”
“เสี่ยวอ้าย เ้าออกไปก่อนข้ามีเื่จะ
พูดกับเฟย เฟย”
“เ้าค่ะนายหญิง”
เสี่ยวอ้ายออกไปแล้ว โม่ลี่ฮวา
ก็หันมาพูดกับเหลียงเฟยเฟย
“เฟยเฟย คุณชายใหญ่้าพบเ้า"โม่ลี่ฮวาสังเกตุท่าทีของเหลียงเฟยเฟย นางกลับไม่แปลกใจเลยสักนิด คล้ายกับว่ารู้อยู่แล้ว
“คนที่ควรมาตอนนี้ก็มาแล้วสินะ” เหลียงเฟยเฟยพึมพำ
“ดูเหมือนเ้าจะรู้อยู่แล้ว” เป็คำถามที่ไม่้าคำตอบของนายหญิงโม่
นางรู้ว่าเหลียงเฟยเฟยมีใจให้คุณชายใหญ่มาหลายปี หากเป็คนอื่นนางยินดีที่จะสนับสนุนแต่กับคนผู้นี้เป็สิ่งที่เป็ไปไม่ได้
“เฟยๆข้ารักเ้าเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ก่อนที่หงส์เอ๋อจะจากไป นางได้ฝากฝ้งเ้าไว้กับข้า ข้าก็หวังจะดูแลให้เ้าเดินไปในทางที่ถูกต้อง วันนี้ข้าอยากจะเตือนเ้า ไม่ใช่ในฐานะนายหญิงแต่ในฐานะแม่คนหนึ่ง คนผู้นั้นไม่ได้เป็เช่นที่เ้าคิดหรอกนะ มีอีกหลายอย่างเกี่ยวกับเขาที่เ้ายังไม่รู้ เ้าอย่าได้คิดเข้าไปเกี่ยวพันไม่ว่าเื่ใดๆ เขาไม่ใช่คนที่ใครๆจะควบคุมได้ อีกอย่างบุรุษผู้นั้นยังโเี้เืเย็นนัก ไม่มีทางที่เ้าจะรับมือได้หรอก ไม่ว่าสิ่งใดก็ตามที่เขาไม่้าต่อให้งดงามหรือล้ำค่าเพียงใด เขาก็พร้อมที่จะทำลายให้ย่อยยับอย่างไม่เสียดายสักนิด ต่อให้เ้าจะพยายามมากแค่ไหนคนผู้นั้นก็หาใช่คนที่เ้าจะเอื้อมถึงได้ ความปรารถนาเดียวของข้า คือได้ส่งเ้าขึ้นเกี้ยวเ้าสาวออกไปใช้ชีวิตอยู่นอกหอนี้กับใครสักคนที่รักเ้าอย่างจริงใจ ให้สมกับที่เ้าเอาชีวิตรอดจากครั้งนั้นมาได้”
โม่ลี่ฮวาพูดจากใจจริง นางเป็ห่วงเหลียงเฟยเฟยมาก นางสังหรณ์ใจว่าครั้งนี้อาจไม่ใช่เื่เล็กเหมือนครั้งก่อน
พูดจบ โม่ลี่ฮวาก็พาเหลียงเฟยเฟย มุ่งหน้าไปยังห้องรับรองใหญ่ ซึ่งมีแขกสูงศักดิ์ผู้นั้นรออยู่ ระหว่างที่เดินไปตามทางนั้น เหลียงเฟยๆครุ่นคิดถึงคำพูดของโม่ลี่ฮวาตลอดทาง หรือจะจริงอย่างที่นายหญิงโม่บอก นางเดินหมากผิดหรือ หรือว่าหมากกระดานนี้นางไม่คู่ควรที่จะเล่นด้วยซ้ำ แล้วเื่ในอดีตก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเหลียงเฟยเฟย ในปีนั้น ตระกูลจินถูกฆ่าล้างตระกูลนางกับหงส์เอ๋อได้รับาเ็สาหัส หากไม่ได้โม่ลี่ฮวาช่วยไว้นางทั้งสองคงไม่รอด พวกนางมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงปี
หงส์เอ๋อก็ล้มป่วยสุดท้ายนางก็เสียชีวิต ก่อนตายนางได้ขอร้องโม่ลี่ฮวา
“นายหญิงโม่ท่านช่วยรับปากข้าเื่หนึ่งได้หรือไม่”
“เ้าลองพูดมาหงส์เอ๋อหากข้าช่วยได้ข้าจะช่วยเ้า”
“แม้ว่าเจี๋ยหลัวจะทำงานที่นี่ ท่านอย่าให้นางต้องแปดเปื้อนนางไม่ใช่ลูกสาวชาวบ้านธรรมดา และเมื่อข้าจากไปแล้ว ข้าขอฝากนางไว้กับท่าน ให้ท่านช่วยดูแลนางแทนข้าด้วยท่านรับปากข้าได้หรือไม่”
“ได้ข้ารับปากเ้า”
“เจี๋ยหลัวต่อไปนี้เ้าต้องเชื่อฟังนายหญิงโม่ พี่ไม่อาจอยู่ดูแลเ้าได้อีกแล้ว เ้าจงใช้ชีวิตให้ดีอย่าได้คิดแก้แค้น จากนี้ไปให้เ้าใช้ชื่อเหลียงเฟยเฟย เ้าอย่าได้ใช้แซ่จินอีก”หงส์เอ๋อพูดได้แค่นั้นนางก็สิ้นใจ
โม่ลี่ฮวารักษาสัญญาที่ให้ไว้กับหงส์เอ๋อเป็อย่างดี นางดูแลเหลียงเฟยเฟย เหมือนเป็ลูกสาวของนางเอง
ความรักความปรารถนาดีของโม่ลี่ฮวานางรู้อยู่เต็มอก
“หรือว่าข้าควรเชื่อนายหญิงโม่ดี”
ในยามนี้หากหงส์เอ๋อยังอยู่คงช่วยนางตัดสินใจได้ “พี่หงส์เอ๋อข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน
763
