ตอน 11 รักที่มิอาจสมหวัง
"บัดนี้ดวงจิตของชิงอี้เทียนดับสลายละทิ้งร่างมนุษย์ดวงจิตที่แท้จริงกลับคืนสู่แดน์เป็มหาเทพเฟิ่งอู่หยวน"
"ข้ามิสามารถยึดติดอดีตด่านเคราะห์ที่ร่วมกับนางได้"
อู่หยวนแม้จะกลับคืนร่างเทพ ความทรงจำทั้งหมดคืนกลับมาก็รู้ดีว่าตนกับนางมิอาจสมหวังในรัก เพราะเมื่อพันปีก่อนตนได้กำราบนางเอาไว้
"หากนางรู้เข้าว่าเป็ฝีมือข้า คงมิอาจอภัยให้ได้ยังไงเทพกับปีศาจก็มิอาจครองคู่ อีกทั้งข้ายังดำรงตำแหน่งมหาเทพผู้ดูแลดินแดน์ทั้งปวงมิมีรักถือว่าเป็เื่ดีที่สุด"
อู่หยวนพยายามที่จะไม่ยึดติดเื่ราวในโลกมนุษย์เขาข่มใจมิให้ภาพความทรงจำมาทำให้ตนเองหวั่นไหว จนกระทั่งบกพร่องต่อหน้าที่
ั้แ่กลับคืนสู่ร่างเทพ อู่หยวนก็ยังไม่ทันได้พักผ่อนกลับต้องเร่งรีบ เข้าสู่เขตม่านอาคมหวงห้ามก่อสร้างซ่อมแซมศิลาเทพขึ้นมาใหม่เพื่อรักษาสมดุลของแดน์
ณ เมืองหลวง
เพื่อสังเกตการณ์ การเปลี่ยนแปลงในโลกมนุษย์ ตงฟางยอมลงจากเขานักพรตมุ่งสู่ตลาดในเมืองหลวง เมื่อใดที่นางเข้าสู่เขตเมืองหลวงก็ทำให้นึกถึงเื่ราวเก่าๆที่ตนเคยมีความสุขกับชายที่ตนรักเมื่อครั้งก่อนๆ และแล้วนางก็เดินผ่านหอคณิกาป๋ายเริ่น
นางหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่งพร้อมกับพึมพำออกมาว่า
"ชิงอี้เทียนข้า...คิดถึงท่านเหลือเกิน"
ไม่ว่าด้วยเหตุอันใดที่ทำให้นางตัดสินใจก้าวเท้าเดินเข้าไปในหอคณิกานั้นอีกครั้งไม่ว่าจะผ่านไปนานสักกี่ปีสถานที่แห่งนี้ก็ยังคงเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย
ทันทีที่นางเข้าไปในหอคณิกา ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่นางชายหนุ่มทุกคนตกตะลึงในความงามของนาง นางหัวเราะออกมาพร้อมกับพรึมพำว่า
"เหตุการณ์นี้เหมือนกับเหตุการณ์เมื่อครั้งก่อนที่ข้าได้เข้ามาที่นี่เป็ครั้งแรกไม่มีผิด"
วินาทีที่นางปรากฏกายขึ้น ชายผู้หนึ่ง....ทำท่าทีร้อนใจกว่าใครๆคือมู่หรงเซียวนั่นเอง ด้วยความร้อนใจมู่หรงเซียวรีบลงมาจากห้องหอชั้นบนสุดตรงไปหานาง
"แม่นาง...เ้าไปอยู่ที่ใดมา"
"เ้ารู้หรือไม่ว่าหลายปีมานี้....ข้าเฝ้ารอเ้าอยู่ตลอด"
"เ้าสบายดีหรือไม่"
"แต่เหตุใดเล่า....ผ่านไปหลายสิบปีขนาดนี้เ้ายังมีรูปโฉมเต่งตึงราวกับสาวแรกแย้มเหมือนครั้งแรกที่ข้าเห็นเ้าไม่มีผิด"
"ถึงข้าจะเป็หนุ่มใหญ่ แต่ยังไม่ถึงขั้นเลอะเลือนข้ามั่นใจแน่ว่าเป็เ้า"
"เหตุใดเ้าจึงไม่รู้สึกถึงความแก่ชราเลย"
ตงฟางหัวเราะในใจพึมพำกับตัวเอง
"ข้าจะแก่ได้ยังไงล่ะ...ข้าเป็ถึงนางพญางูขาวเทพเซียนอย่างข้าไม่มีวันแก่ ไม่มีวันตาย มนุษย์อย่างพวกเ้าจะไปรู้อะไร"
"เอ่อว่าแต่เ้าเป็ผู้ใดกัน...รู้จักข้าด้วยหรือ"
" ข้าจะไม่รู้จักเ้าได้อย่างไร...ถึงแม้ข้ากับเ้าจะเคยพบกันเพียงครั้งเดียว...ข้าก็มิอาจลืมเลือนเ้าได้เ้าได้ถูกสลักอยู่ในใจของข้าั้แ่บัดนั้นเป็ต้นมา"
ตงฟางพยายามครุ่นคิด
"ข้าจำได้แล้วล่ะ.....ข้าไม่คิดว่ากลับมาคราวนี้เ้าจะกลายเป็หนุ่มใหญ่เสียแล้ว"
"แน่นอนล่ะสิ....เวลาที่เราห่างหายไปจากกันเป็เวลาหลายสิบปีแล้ว ข้าก็ต้องแก่ไปตามกาลเวลาเป็เื่ธรรมดา"
"ข้ารู้สึกเสียใจนัก...ที่ไม่อาจครองคู่กับเ้าได้"
"ถึงตอนนี้หากข้าจะครองคู่กับเ้า...นับว่ามิสายเกินไปใช่หรือไม่"
"ฮ่าๆๆ ท่านจะครองคู่กับข้าได้อย่างไร"
"แล้วฮูหยินของเ้าล่ะ..."
"ั้แ่ข้าได้พบเ้า....ข้าก็ไม่อาจหมายปองหญิงงามใดได้อีก"
"ข้ายังมิได้แต่งงานกับผู้ใด...ข้ารอคอยเพียงเ้า"
"มู่หรงเซียวเ้าเลิกพร่ำเพ้อพูดจาเลอะเลือนได้หรือไม่อย่าหาว่าข้าทำลายฝันของท่านเลย"
"ข้าอวิ๋นตงฟาง...มีชายคนรักมีผู้ที่อยู่ในใจอยู่แล้ว...ข้ามิได้มีความสนใจแบบนั้นให้ท่านหรอกนะ"
"ระหว่างเราเห็นทีคงจะเป็ได้เพียงแค่สหายเท่านั้นแม้สามีของข้าจะสิ้นลม....ข้าก็ไม่อาจปันใจให้ชายใดได้อีกในชาตินี้"
มู่หรงเซียวที่ทำสีหน้าผิดหวังก็ยิ้มแย้มขึ้นมาทันที พึมพำกับตนเอง
"นางเป็ผู้หญิงที่ช่างขยันทำให้ข้าประหลาดใจเสียจริงไม่คิดมาก่อนเลยว่านางจะมีสามีแล้วแต่สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจยิ่งกว่า...ก็คงจะเป็การที่สามีของนางด่วนจากไปนี่แหละ"
"แต่ไม่เป็ไรหรอก....เื่รักๆ ใคร่ๆหากได้ใกล้ชิดกันก็คงจะสร้างขึ้นมาได้เอง...ตอนนี้เ้าไม่ได้มีใจให้ข้าก็ไม่เป็ไร"
"ต่อไปข้าจะทำให้เ้ามีใจให้ข้าข้าไม่ยอมแพ้หรอก"
ตงฟางไม่สนใจคำพูดอะไรของมู่หรงเซียวทั้งนั้น นางเดินวนดูวนไปวนมารอบๆ ภายในหอคณิกา
"มู่หรงเซียวเนิ่นนานแล้วที่ข้ามิได้มาพบบรรยากาศครึกครื้นอย่างนี้ข้าเอาแต่ขังตัวเองไว้กับความรู้สึกผิด โศกเศร้าเสียใจ บำเพ็ญตบะอยู่ในหุบเขาลึก"
"บัดนี้ถือว่าให้ข้าได้ผ่อนปรนเสียหน่อยเถิด"
"นี่เ้ากำลังพูดอะไรของเ้าข้าฟังดูไม่ค่อยเข้าใจเลย แต่ช่างเถอะไม่ว่าเ้า้าอะไร....ข้าก็จะหามันมาให้เ้า" "เด็กๆยกเหล้าที่ดีที่สุดมาให้นางผู้นี้ พวกเ้าจงเรียกนางผู้นี้ว่านายหญิงหรืออาจารย์แม่อย่าให้ข้าได้เห็นว่าผู้ใดผู้หนึ่งในเหล่าพวกเ้ามิให้การเคารพนาง"
"ขอประกาศให้รู้ชัด รู้แจ้งกัน ณ ที่นี้เลยว่านางคือหญิงงามในใจข้าเพียงหนึ่งเดียว"
"นี่เ้าพูดอะไรของเ้าน่ะ!!!!!หุบปากของเ้าซะ...ไม่งั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน"
"แม่นางให้ข้าได้ป่าวประกาศเสียหน่อยเถิดครั้งแรกที่เราได้พบกัน ก็เพราะข้าเอาแต่ทำลับๆ ล่อๆ จึงทำให้สูญเสียเ้าไป
"ครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมสูญเสียเ้าไปอีกแล้วข้ามู่หรงเซียวไม่สนใจว่าผู้ใดจะหาว่าข้าบ้าขอเพียงได้ป่าวประกาศมันออกไปนับว่าไม่เสียดายแล้ว"
ชายหนุ่มผู้หนึ่งหัวเราะออกมา
"ฮ่าๆๆเถ้าแก่....ท่านนี้ช่างร้ายกาจเสียจริง...หนุ่มใหญ่อายุปูนนี้เช่นท่านได้สาวน้อยผู้นี้ที่รูปโฉมงดงามราวเทพธิดา...นับว่าหากตายก็คุ้มค่าแล้ว"
คำพูดของคนพวกนั้นทำให้ตงฟางรู้สึกไม่พอใจเป็อย่างมาก
"ข้ามิใช่เด็กน้อยที่มนุษย์สามหาวอย่างพวกเ้าจะกล่าวหาเช่นไรก็ได้... ข้ามีอายุหลายพันปีต่อให้เ้าตายแล้วเกิดใหม่อีก 10ครั้ง...อายุขัยของพวกเ้าก็ยังเทียบข้าเพียงหนึ่งชาติไม่ได้"
เมื่อชายหนุ่มพวกนั้นได้ยินคำพูดนี้ของนางก็ยิ่งทำให้ฟังดูน่าหัวเราะกันไปใหญ่
"ฮ่าๆๆ เ้าดูแม่นางผู้นี้สิ นอกจากรูปโฉมของนางจะงดงาม....นางยังมีอารมณ์ขันมากนัก...ทำให้ข้าปลื้มใจยิ่ง"
"หยุดกล่าวอะไรที่ดูเลอะเลือนเพ้อเจ้อ "
ตงฟางบีบแก้วเหล้าจนแตกเป็ผุยผงเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวนางใช้พลังเวทย์ตัดลิ้นชายผู้นั้นที่พูดจามิเข้าหูนาง
จนพวกเขาดิ้นพล่านด้วยความเ็ป ทุกคนในหอคณิกาต่างใและรู้สึกหวาดกลัวหนีหายออกไปจากหอคณิกาด้วยความเร็ว
ในหอคณิกาเหลือเพียงนางที่นั่งดื่มกินด้วยสีหน้าไม่รู้ทุกข์ไม่รู้ร้อนมู่หรงเซียวเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย แต่ด้วยความรักที่มันบังตาทำให้เขามองข้ามความประหลาดนี้ไปได้ ตามอกตามใจนางทุกอย่าง
"หากการทำเช่นนี้จะช่วยระบายความโกรธของเ้าได้บ้างข้าก็ไม่คัดค้าน..."
"เ้าจะฆ่าผู้คน กี่คนก็ได้ในหอคณิกาของข้าเ้าจะขับไล่ผู้ใดก็ย่อมเป็สิทธิ์ของเ้า"
"ข้ามิถือโทษโกรธเคือง"
"ดี ดีนี่มู่หรงเซียว...เ้าช่างจิตใจเมตตาใจกว้างเสียจริง แตกต่างจากข้าที่ั้แ่ผ่านความเ็ปมามากก็มิสามารถเมตตาผู้ใดได้อีกข้ารู้เพียงว่าผู้ใดทำผิดก็ย่อมได้รับการกระทำตอบแทนให้สาสม"
"งั้นคืนนี้คงเป็เ้าที่ต้องดื่มเป็เพื่อนข้าแล้วล่ะฮ่าๆๆ "
"อวิ๋นตงฟาง...เ้าเมื่อหลาย 10 ปีก่อนถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีหน้าตาแตกต่างไปมากนัก แต่นิสัยของเ้าราวกับคนละคน""เมื่อครั้งนั้นข้ายังจำรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของเ้าได้ เ้าเป็คนซุกซนขี้เล่น ตลก มันทำให้หัวใจของข้าหวั่นไหวยิ่งนัก...แต่คราวนี้ข้าไม่รู้ว่าเ้าไปพบเจอสิ่งใดมาบ้าง...มีเื่ราวกลัดกลุ้มอันใดอยู่ในใจของเ้า ความเ็ปใดที่เ้าแบกรับไว้ในใจโปรดให้ข้าได้ช่วยแบ่งเบาเถิด"
ตงฟางยกไหเหล้าขึ้นดื่มโดยไม่ห่วงภาพลักษณ์ความงามของตน
ยื่นมือไปตบไหล่มู่หรงเซียวเบาๆ
"เ้าช่างเป็ชายหนุ่มที่แสนดีเสียจริงหากผู้ใดได้เป็ภรรยาของเ้า นับว่าประเสริฐแท้ "
183
