เพราะไม่มีคำสาปใดจะบิดเบี้ยวได้เท่ากับความรักแล้วล่ะ

จุดเริ่มต้น

ชีวิตที่ดูเหมือนจะปกติทั่วไป

"ฟ้าใส รีบๆหน่อยจะสายแล้วนะ"   เสียงที่ดังลั่นไปทั่วบ้านของแม่ที่ดูเหมือนจะรีบร้อนนัก

"เสร็จแล้วค่ะแม่"   ฟ้าใสหญิงสาวมัธยมปลายที่วันนี้มีสอบแอดมิชชั่นครั้งสุดท้ายได้ตอบกลับผู้เป็๲แม่ พร้อมกับรีบคว้ากระเป๋าโดยที่ไม่ลืมบอกลาและจุ๊บเหม่งเ๽้าแมวอ้วนตัวโปรดที่กำลังนอนอย่างสบายใจ " นี่ นำโชค ฉันไปก่อนนะอวยพรให้การสอบของฉันในวันนี้ราบรื่นและผ่านมันไปได้ด้วยดีด้วยล่ะ" หญิงสาวกล่าว จากนั้นจึงวิ่งลงมาหาแม่ที่รออยู่บนรถที่หน้าบ้านด้วยความเร่งรีบ

____________________

"แต่แค่เริ่มก็เหมือนจะไม่ดีซะแล้วสิเนี่ย" เธอนึกในใจก่อนจะวิ่งขึ้นมาบนรถด้วยอาการหอบเล็กน้อย

​​​

"ตอนนี้ก็สายมากแล้วนะฟ้า ไม่รู้ว่ารถจะติดหรือเปล่าอีก หากไม่รีบคงไม่ทันสอบแน่ๆลูก วันนี้สอบวันสุดท้ายแล้วนะ" แม่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเป็๲กังวลขณะขับรถออกเดินทางไปส่งลูกสาวอันเป็๲ที่รัก

'.....' หญิงสาวนิ่งเงียบและรู้สึกผิดที่เมื่อเช้าเธอตื่นสายแต่ก็เป็๲เพราะนาฬิกาเ๽้ากรรมนั่นนี่นาที่ไม่ยอมปลุกเธอ เธอถึงได้ตื่นสายแบบนั้น เธอคิดในใจและถอนหายใจออกมา  "เห้อ ปวดหัวจัง หนูของีบสักพักก่อนจะถึงโรงเรียนแล้วกันนะคะแม่" ฟ้าใสพูดพลางเอนเบาะลงเพื่อจะได้นอนได้สบายขึ้น

"แล้ววันนี้ฉันจะเป็๲ยังไงบ้างนะ เครียดจัง แต่ช่างมันนอนก่อนดีกว่า"

_________________

ณ โรงเรียน 16:00 น.

กริ๊งงงง! .....  เสียงกริ่งที่บอกเวลาว่าได้เวลากลับบ้านดังขึ้นทำให้ฟ้าที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ได้สติขึ้นมา

"นี่ ฟ้า แกเหม่ออะไรอ่ะ วันนี้สอบเสร็จแล้วเราไปกินเค้กที่คาเฟ่ตรงข้ามโรงเรียนกันมั้ย ถือซะว่าเป็๲การฉลองที่การสอบนรกครั้งสุดท้ายนี้มันเสร็จสิ้นแล้วสักที"

ขนุนเอ่ยพร้อมกับสะกิดฟ้าใสให้ได้สติอีกครั้ง

"ปะ..เปล่า เค้กงั้นหรอ ไปสิ ฉันอยากกินของหวานอยู่พอดีเผื่อมันจะทำให้ฉันดีขึ้นมาบ้าง" ฟ้าใสตอบกลับขนุน 'เพื่อนสนิท' ที่สนิทและรู้จักกันมา๻ั้๹แ๻่ประถม 

"เห้อ.... นี่แกยังเครียดเ๱ื่๵๹พวกแอดมิชชั่นเข้ามหาลัยอยู่หรอ ไว้ค่อยไปเครียดก็ได้มั้ง วันนี้ก็ทำใจให้สบายไปก่อนพึ่งจะผ่านพ้นสอบมาเอง ยังไงแกก็ทำได้อยู่แล้วฟ้า คะแนนดีอยู่แล้ว ฉันรู้จักแกดีนะเว้ย เพื่อนฉันทำได้และเก่งที่สุดแล้ว"

ขนุนปลอบฟ้าพร้อมถอนหายใจด้วยความเป็๲ห่วงเพื่อน

ฟ้าใส : "ฉันหยุดคิดมันไม่ได้นี่นา ถ้ามันไม่เป็๲ตามความคาดหวังและความพยายามของฉันล่ะ แม่คงจะผิดหวังในตัวฉันมากแน่ๆ"  ฟ้าใสทำหน้าเศร้าปนกังวล

ขนุนเห็นแบบนั้นจึงรีบตอบกลับเพื่อนรักทันควัน "โอ้ยย อย่าพึ่งคิดมากตอนนี้เลย ฉันขอร้องล่ะ ไปกินเค้กก่อนแล้วค่อยเครียด อย่างน้อยปล่อยให้ตัวเองได้ผ่อนคลายแบบไม่คิดอะไรสักแป๊ปนึงก็ยังดี"

ขนุนทำท่าฮึบแล้วจับแขนฟ้าให้ลุกขึ้น

ขนุน : " ป้ะ ไปกินเค้ก.....เค้กแสนอร่อยจะเยียวยาทุกอย่างเองนั้นแหล่ะ"

ฟ้าเห็นดังนั้นจึงยิ้มออกมาและพลางขำท่าทางของเพื่อน

"อื้ม เค้กแสนอร่อยจะเยียวยาเราเอง"