ผ่านไปเดือนกว่าแล้วที่อิงฟ้ากลายเป็ม่านฟ้า เธอใช้ชีวิตเป็ม่านฟ้าจนลืมเนื้อเื่ของนิยายในโลกนี้ไปแล้วเพราะ่นี้ม่านฟ้าฝึกเป็ชาวสวนเต็มตัวจนลืมวัน
วันนี้ม่านฟ้านอนตื่นสายเพราะเธอทำงานเหนื่อยมาเดือนกว่าแล้ว เธอจึงอยากนอนตื่นสายให้เต็มที่บ้าง พวกผักผลไม้ เธอได้ใส่เตรียมไว้ในเข่งหมดแล้ว เธอเตรียมไว้ในจำนสนห้าร้อยเข่ง
น้าพายจะมารับตอน่บ่ายๆ ฉะนั้น่เช้าน้าพายจึงมีเวลาว่างได้อยู่กับลูกๆและภรรยา
ได้ข่าวว่าโดนลูกชายทั้งสองของน้าพายงอนเขาเพราะเขาทำแต่งานจนไม่มีเวลาให้
พอเธอได้ยินน้าพายรำพึงรำพันถึงความน้อยใจของลูกชายทั้งสอง ม่านฟ้าเลยคิดว่า เธอควรจะนอนตื่นสายสักวันเถอะ
ตาพวงได้เตรียมอาหารให้ม่านฟ้าไว้ จากนั้นก็รีบไปที่ร้านพร้อมเอาหมูแดดเดียวสองร้อยห่อไปด้วย
เห็นว่าเที่ยงๆจะกลับมาล่ะนะ
ตอนนี้น้าดินกับน้าไผ่เขียวทำงานคล่องแล้วด้วย คงไม่มีปัญหาอะไรให้ต้องกังวล
ก็อกๆ
“…..” ม่านฟ้านอนพลิกซ้าย
ก็อกๆ
“…..” ม่านฟ้านอนพลิกขวา
ก็อกๆ
“…..”
ใครวะ? วันนี้เธอไม่ได้นัดใครนี่หว่า
เมื่อเธอดูนาฬิกา มันเพิ่งจะเก้าโมงเช้าเอง นี่มันไม่ใช่การตื่นสายที่แท้ทรูนะ!
ก็อกๆ
“ค่าๆ รอสักครู่ค่า” ปากบอกว่าค่า แต่สมองยังไม่ตื่นดีเลย
ม่านฟ้าลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วยสภาพที่ยังอยู่ในชุดนอนหลวมๆสีเขียว ดวงตาก็ดูง่วงงุน
จะลืมตาทีก็ยากเย็นแสนเข็ญ
ม่านฟ้าเปิดประตูออกไป ด้วยความที่เธอเตี้ย ม่านฟ้าจึงเห็นกางเกงขายาวแพงๆสีดำเป็อันดับแรก
ท่านฟ้าก้มมองลงไปอีก เธอเห็นว่ามีนเป็รองเท้าหนังที่ดูแล้วราคาสูงพอๆกับกางเกงเลย
เธอหันไปข้างๆ เธอพบว่ามีไม้เท้าเก่าๆ
จากนั้นม่านฟ้าก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้น
เธอเห็นผู้ชายใส่เสื้อแขนยาวสีขาวคอปิดดูแล้วเป็ผ้าไหมแท้
เอ่อ...เราไม่มีคนรู้จักที่แต่งตัวแพงขนาดนี้นี่หว่า∼
เมื่อเงยหน้าขึ้นจนสุดคอแล้ว ม่านฟ้าก็พบว่าเขาเป็ชายแก่ ผมขาว ใส่หมวก ไว้หนวด หน้าคม ผิวพรรณดีและออกไปทางสีขาวเหลืองนวล
แต่หน้าดุอ่ะ ดูสิ หน้านิ่งมาก ม่านฟ้ามองหน้าชายแก่ด้วยสายตาที่ยังตื่นไม่เต็มที่
ชายแก่ที่ยืนอยู่หน้าประตูก้มมองม่านฟ้าอย่างสำรวจ
“เธอคือม่านฟ้ารึ?"
“คุณเป็ใครคะ?”
ม่านฟ้าถามพร้อมหาว ตอนนี้เธอยังรู้สึกง่วงเลย เมื่อคืนเผลออ่านนิยายดึกไปหน่อย
“..…”
“….”
เราสองคนจ้องกันไปมาสักพัก ม่านฟ้าเริ่มมีอาการเข้าสู่การหลับลึก เธอจึงยืนโงนเงนไปมา
ชายแก่ดูท่าทางของเด็กคนนี้ที่กำลังจะหลับทั้งยืน เขามองอย่างอึ้งๆเล็กน้อย แต่เขายังเก็บอาการสีหน้าได้ดี ชายแก่เห็นว่า ถ้ายังอยู่แบบนี้ เด็กหญิงตรงหน้าคงหลับไปทั้งยืนจริงๆ
“ฉันคือพระยาเดชาดำรงศักดิ์ ภักดี เป็ตาของเธอ”
ม่านฟ้ายังไม่ตื่นดี “ฉันไปมีตาตอนไหนวะ?”
ม่านฟ้าพูดในสิ่งที่คิดออกมาอย่างลืมตัว
ชายแก่ได้ยินก็หน้าตึง
“เธอใช่ม่านฟ้าหรือไม่?” ชายแก่ถามด้วยน้ำเสียงดุ
“ใช่ค่ะ” ม่านฟ้าตอบกลับ
“งั้น ฉันก็คือตาของเธอ”
ม่านฟ้าสับสนแล้วมองหน้าชายแก่อีกครั้ง จากนั้นเธอก็เดินเข้าบ้านแล้วปิดประตู
ปัง!!!
ม่านฟ้าปิดประตูใส่พระยาเดชาดำรงศักดิ์ คนสนิทของพระยาใ ไม่เคยมีใครทำตัวเสียมารยาทกับเ้านายของเขามาก่อน
“นายท่านใหญ่ขอรับ จะให้กระผมเคาะประตูเรียกคุณหนูไหมขอรับ?”
“ไม่ต้อง!”
พระยาเดชาดำรงศักดิ์ขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบใจถึงพฤติกรรมของหลานสาวจริงๆ
ไร้มารยาทเหลือเกิน
ไม่นานประตูก็เปิดอีกครั้ง ม่านฟ้าออกมาพร้อมกับสติที่มีอยู่เต็มร้อย
ตัวเธอคนก่อนไม่มีญาติ แต่ในโลกนี้เธอมีญาติซึ่งก็คือพระยาเดชาดำรงศักดิ์
“เอ่อ…คุณคือตาของหนูสินะคะ ขอโทษค่ะ พอดีเมื่อกี้ หนูยังง่วงอยู่ หนูเลยไปล้างหน้ามาสักหน่อยให้สดชื่น ว่าแต่คุณตามาหาหนูทำไมเหรอคะ?”
“ฉันมารับเธอไปอยู่ในเมืองหลวงสยาม”
“ไม่ไปค่ะ”
“…”
“…”
เกิดาตาจ้องตากันอีกครั้ง แน่นอนว่าม่านฟ้าไม่หลบสายตาของชายแก่คนนี้
ต่อให้หน้าดุ เสียงดุก็เถอะ คิดว่าม่านฟ้าจะกลัวเรอะ!
“เธอต้องไป เธอเป็หลานสาวของฉัน”
“เอ่อ… ก็ใช่ แต่หนูยืนยันไม่ไปค่ะ”
ก็ไม่ไปอ่ะ!
พระยาเดชาดำรงศักดิ์เคาะไม้เท้ากับพื้นอย่างโมโห
“เหตุใดจึงดื้อเยี่ยงนี้ เหมือนแม่ไม่มีผิด”
“เอ่อ ก็หนูเป็ลูก หนูก็ต้องเหมือนแม่บ้างสิคะ คงจะเหมือนป้าข้างบ้านไม่ได้”
พระยาชี้หน้าเธอ “เถียงคำไม่ตกฟาก”
คนสนิทเห็นเ้านายโมโห เห็นทีความดันนานท่านจะขึ้น เขาจึงรีบบอกให้ท่านใจเย็น
“นายท่านใหญ่ ใจเย็นๆก่อนขอรับ คุณหนูเธอยังเด็กนัก”
ม่านฟ้าหัวเราะในใจ อ้าวๆ สูดหายใจลึกๆค่ะคุณตา เดี๋ยวเป็ลมนะคะ แถวบ้านหนูไกลจากโรงหมอกว่าใครเลยนะ บ้านหนูอยู่ท้ายในท้ายของหมู่บ้านเลยนะ
คนสนิทหันมาพูดคุยกับม่านฟ้าแทนเ้านาย “คุณหนู กระผมชื่อสมยศขอรับ”
“สวัสดีค่ะ ลุงสมยศ” ม่านฟ้าไหว้ลุงสมยศ สมยศรับไหว้เด็กสาวเช่นกัน
“พอดีนายท่านใหญ่ทราบว่า คุณพิภพกับคุณจิตลดาเสียแล้ว ก็เลยรีบมารับคุณหนูไปอยู่ด้วยที่บ้านใหญ่ขอรับ”
“เอ่อ… แต่มันก็เดือนกว่าแล้วนะคะ ตอนนี้หนูอยู่ได้แล้วค่ะ”
“คุณหนูอยู่คนเดียวได้อย่างไร?” สมยศสงสัย
“หนูก็อยู่ของหนู มาเดือนกว่าแล้วนะคะ แถมยังสบายดีด้วย”
ม่านฟ้าชี้ตัวเอง “หนูสบายดีสุดๆ ดูแก้มพองๆของหนูสิคะ”
“ยังแสร้งเก่งอีก” เสียงดุของพระยาแทรกขึ้นมา เมื่อเห็นม่านฟ้าอธิบาย แต่ในสายตาของพระยาคือเถียง
“คุณหนูม่านฟ้า ไปกับกระผมกับนายท่านใหญ่เถิดขอรับ หากท่านจะโกรธที่นายท่านใหญ่เพิ่งมารับ…”
ม่านฟ้าโบกมือน้อยๆ “หนูไม่ได้คิดอะไรค่ะ เอาเป็ว่าหนูไม่กลับ หนูมีสวนอยู่ที่นี่ และหนูมีงานเยอะมาก”
“ถ้าไปอยู่ในบ้านใหญ่ คุณหนูก็จะสบายไม่ต้องทำงาน คุณหนูทำเพียงแค่ไปเรียนหนังสือเท่านั้นนะขอรับ อยู่ที่นั่นจะมีความสุขมากกว่า มันดีกับอนาคตของคุณหนูด้วย”
“ถ้ามีความสุข แม่หนูคงไม่มาอาศัยอยู่นี่หรอกค่ะ”
“เหอะ!” เสียงตาเธอแทรกอีกเช่นเคย
ม่านฟ้ากลอกตามองบน “ลูกอมไหมคะ? ดูท่าจะเจ็บคอ”
“ไร้การอบรม!”
นั่นไงมาแล้ว!
“หนูอยู่ชนบทนะคะคุณตา”
พระยาเดชาดำรงศักดิ์ตัวสั่นด้วยความโมโห
ความดันขึ้นบ่อยแน่ๆ เธอบอกได้เลย เหอะ!
“เมื่อเธอไม่ไป งั้นฉันจะอยู่ที่นี่”
สมยศมองเ้านายอย่างไม่เชื่อสายตา “น่ะ…นายท่านใหญ่ จะอยู่ที่นี่หรือขอรับ?”
“เมื่อไม่อยากไป ฉันก็จะอยู่ที่นี่”
เขาไม่ยอมให้หลานสาวอยู่คนเดียวในที่ห่างไกลอย่างหมู่บ้านนี้เด็ดขาด
ม่านฟ้าใ เอาจริงดิ? แล้วเธอจะเสกผลไม้ใส่เข่งยังไงล่ะเนี่ย
“ที่นี่ลำบากนะคะ ไม่สะดวกสบายเหมือนบ้านของคุณตาหรอกนะคะ”
“ฉันจะอยู่ เธอไปเตรียมห้องให้ฉันเถอะ”
ม่านฟ้าตบหน้าผากตัวเองไปหนึ่งที ทำไมคุณตาแกไม่กลับบ้านล่ะเนี่ย แล้วยังจะมาอยู่นี่อีก
ผู้ใหญ่สองคนเห็นท่าทางอากัปกิริยาของเด็กสาวตลอด สมยศคิดว่าม่านฟ้าเป็เด็กที่น่ารัก ร่าเริงและกล้าหาญ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอ็นดู ส่วนคุณตาของม่านฟ้า ยังหน้านิ่งดุเหมือนเดิม
ไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนใจด้วย หากไม่สังเกตให้ดี ก็จะไม่เห็นว่าสายตาของพระยาเดชาดำรงศักดิ์อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย แท้จริงแล้วเขารู้สึกโล่งใจที่หลานสาวไม่ได้โกรธแค้นอะไรเขา
ม่านฟ้าผายมือเชิญ “มารอในห้องนั่งเล่นก่อนค่ะ เดี๋ยวหนูไปจัดห้องก่อน”
อยากตื่นเที่ยงก็ไม่ได้ตื่น นี่มันไม่ใช่การตื่นสายที่แท้ทรู!
บ้าเอ้ย!
138K
![[Fanfic Harry Potter รุ่นลูก] เด็กหญิงผู้รอดชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688215414_30233665.webp)
