นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่๑๐
ภาพคู่
จักรยานสองคันมาจอดที่หน้าหอพักเตโช “ไม้ส่งแค่นี้ก็ได้”
ไม้มองขึ้นไปบนตึก “โชพักห้องไหน”
“นั่น” เตโชชี้ห้องให้ดู บอกชั้นและหมายเลขห้องเสร็จสรรพ
“วันที่ดูหนัง โชจะเอากล้องไปโรงเรียนด้วยนะ ่เย็นระหว่างรอดูหนัง จะได้ถ่ายรูปกัน”
“ได้ได้ อยากให้โชสอนถ่ายรูปอยู่เหมือนกัน”
“แล้วเจอกันนะ” โชบ๊ายบายไม้ แล้วจูงจักรยานเข้าที่จอดรถ
ไม้บ๊ายบายให้และมองโชจูงจักรยานเข้าไปสักครู่ ก็ขี่จักรยานของตนกลับหอพัก
หลังจากเรียน่เช้าจบลง และอาจารย์ปล่อยให้พักเที่ยง เตโชก็เดินไปเม้ากับทีและแบงเพื่อรอเวลาไปกินอาหาร อย่างที่เขาทำอยู่แทบทุกวัน
“โช” แนนเรียกชื่อเขาและเดินตามมา “แนนไปกินข้าวเที่ยงกับโชนะ”
โชมองหน้าแนน เขาไม่ตอบอะไร แต่เลือกเบนสายตาที่มองหน้าแนนเลยไปมองคนที่กำลังเดินมาข้างหลังแนน จนแนนหันตามสายตานั่นไปดู
ป้องเดินเข้ามาประชิดตัวแนน และพูดกับเตโช “ แนนจะไปกินข้าวกะป้อง ถ้าโชไปด้วย ก็ไม่เป็ไร”
เตโชยิ้มให้ป้อง ในใจก็ขำท่าทางของป้อง ที่ทำตัวเป็นางร้ายในละครโทรทัศน์ยังไงยังงั้นเลย แล้วโชก็เหลือบสายตามามองหน้าแนนราวจะถามว่า.. เอาไง?
แต่.. แนนไม่ได้ว่าอะไรป้อง
เตโชเลยตอบไป “ไม่เป็ไร โชไปกินกับทีและแบงดีกว่า” แล้วโชก็หันไปคุยกับสองเพื่อนรัก
แนนยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ จนป้องเข้าล็อกแขนแนนและลากตัวแนนไป
จนไอ่แบงหัวเราะ “ไอ้คู่นี้ชักจะยังไงแล้วนะเนียะ?”
ทียิ้มๆ “แล้วไง มันจะอะไรยังไง แล้วมันเกี่ยวอะไรกะมึงเหรอ?” ทีถามเพื่อนแบง “หรือมึงเสียดายที่ไม่ใช่มึง ถ้ามึงคิดงั้น กูย้ายหอหนีมึงเลยนะ”
“ไอ่บ้า กูชอบผู้หญิงเว่ย ไม่ชอบกินถั่วดำ” แล้วแบงก็หัวเราะกับที
เตโช ก็หัวเราะเออ ออผสมโรงไปกับเพื่อนสองคนนั่นด้วย
.. ในใจโชก็เริ่มคิด .. ถ้าเรารักกับผู้ชาย ..รักกับไม้ .. แล้ว.. แล้ว .. เวลาจะอะไรกัน? .. เค้าทำยังไงล่ะ? ..เค้าทำข้างหลังกันอย่างที่คนชอบแซวว่า ‘ถั่วดำ’ จริงๆ เหรอ? ..
.....
เตโชในวัยห้าสิบเศษยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของตนเองในอดีต.. บางที.. การที่ตอนนั้น.. โลกทั้งโลกยังเป็ความงดงามชวนฝันอย่างนั้น..ก็ดีที่สุดแล้ว..
อย่างน้อย.. ก็ไม่มีใครทำลายมิตรภาพด้วยความปรารถนาทางกาย ทุกอย่าง..กว่าจะไปถึงขั้นนั้น ต้องใช้เวลาเรียนรู้กัน และอยู่ด้วยกันจน.. ยินดีที่จะเป็ของกันและกัน
เตโชหยิบอัลบั้มรูปออกมาจากกล่องโลหะที่ใช้เก็บทุกสิ่งในความทรงจำออกมา.. เขาลูบไล้มันอย่างเบามือ ..
.....
เลิกเรียน เตโชเดินไปที่จอดรถจักรยาน เขาไขกุญแจกับที่ล็อกจักรยาน แล้วจะเลื่อนตัวรถ แต่ก็เลื่อนได้นิดเดียว โชเห็นว่ามีที่ล็อกอีกอันหนึ่ง ล็อกล้อจักรยานยานเขาไว้กับจักรยานอีกคัน
อ๋อ.. จักรยานไม้นั่นเอง ..
โชยืนรอไม้ครู่หนึ่ง เ้าของที่ล็อกล้อนั่นก็ปรากฏตัวขึ้นและทักโชอย่างปกติที่สุด “รอนานมั้ยอะ”
“กลัวโชไม่รอขนาดที่ล็อกล้อไว้ยังงี้เลยเหรอ” โชแซวกลับ
“ก็.. โชเคยหนีกลับไป ไม่รอไม้นี่” ไม้พูดพร้อมกับก้มตัวลงไปไขที่ตัวล็อกล้อ
.. เป็โชเองตะหากที่รู้สึกวู่บว่าบในอก ..ก็วันที่เค้าหนีกลับ .. คือวันที่วินนี่มาพบไม้ .. มาขอคืนดีกับไม้ ..คือวันที่เขาอยากเลิกรักไม้ .. แต่ก็ทำไม่ได้!!
จักรยานสองคันขี่คู่เคียงกันไป.. จนถึงสนามกีฬาเก่าแห่งหนึ่ง ซึ่งมีคนมาออกกำลังกายไม่เยอะนัก แต่มีมุมถ่ายรูปสวยๆ อยู่หลายมุม
ไม้ซึ่งถ่ายรูปเป็พอสมควรแล้วจึงเสนอตัวเป็ช่างภาพ เตโชจึงกลายเป็คนถูกถ่ายไปโดยปริยาย
ระหว่างที่ถ่ายภาพ แต่โชก็บอกเทคนิคบางอย่างเป็ระยะๆ ไม่ว่าจะเป็การลด ‘เอฟสต็อบ’ลงเพื่อให้ได้ภาพแบบหนึ่ง หรือการเพิ่มความเร็วชัตเตอร์ผสานกับเอฟสต็อบเพื่อให้ได้ภาพแปลกๆ
ซึ่งไม้ยินดีรับฟังและทดลองทำตามอยู่แล้ว ก็ไม้ยังเป็มือใหม่พอควร แต่เตโชเคยถ่ายภาพชนะเลิศระดับประเทศมาแล้ว
ภาพสุดท้าย เตโชเอากล้องมาล็อกกับตัวรถจักรยานของไม้แทนขาตั้งกล้อง ตั้งโปรแกรมถ่ายภาพอัตโนมัติ และให้ไม้ทดลองโพสท่า กับจักรยานคันขาวของโช
เมื่อทุกอย่างพร้อม โชบอกไม้ และกดชัตเตอร์ แล้วโชก็รีบเข้าไปอยู่ในจุดของตนเอง ไม้ขยับตัวเข้ามาเบียดจนโชเกือบล้ม ไม้รีบโอบตัวโชไว้ไม่ให้โชล้ม และรีบขยับตัวเข้าที่เพื่อที่จะถ่ายภาพ
เสียงชัตเตอร์ดังขึ้น!!
ทั้งสองยืนนิ่ง ค้าง!!
โชยืนตัวแข็ง “ไม้ปล่อยโชได้แล้ว โชยืนได้แล้ว”
ไม้ปล่อยมือตนเองอย่างเขินอาย ก็เมื่อครู่.. ตอนที่โชกำลังจะล้มไม้รีบคว้าตัวโชมา โชก็รีบขยับตัวมาด้วย ..แก้มสองแก้มของทั้งสองจึงแนบชิดติดกัน.. ในจังหวะที่ชัตเตอร์กล้องดังขึ้นพอดี
ไม้ขยับถอยห่างแค่นิดเดียว ลึกๆ ในใจเขาก็อยากจะอยู่ใกล้ชิดเตโชแบบนี้
โชเขินจนแทบทำอะไรไม่ถูก “เอ่อ.. โชไปดูกล้องก่อนนะ” พูดจบโชก็เดินไปดูความเรียบร้อยของกล้องและลองขยับที่หมุนฟิล์มดู ปรากฏว่ายังมีฟิล์มที่สามารถถ่ายภาพได้อีกหนึ่งรูป เตโชจึงตั้งทุกอย่างที่กล้องอย่างเร็วจนเสร็จแล้วหันกล้องไปที่ไม้ พร้อมกับเรียกชื่อ “ไม้”
ไม้หันหน้ามาตามเสียงที่โชเรียก
เมื่อได้จังหวะ โชกดชัตเตอร์ทันที!!
ไม้ใ ตาค้าง!!
โชยิ้มอย่างผู้ชนะ และหมุนฟิล์มต่อไปไม่ได้ จึงกดปุ่มรีวายฟิล์ม และกรอฟิล์มกลับเข้ากลักฟิล์ม “เอาฟิล์มไปล้างและอัดภาพเลยนะ ดูหนังจบก็น่าจะเสร็จพอดี” โชบอกด้วยไม้ด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ
“ทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วย” ไม้ถามขึ้น
“ก็ชนะไม้ ตรงที่.. ได้ถ่ายรูปไม้น่ะสิ”
“บอกไม้ดีๆ ก็ได้”
“ไม่ได้หรอก ไม้เพิ่งถ่ายภาพเป็ ไม้ไม่ยอมถูกถ่ายหรอก เพราะเขินกล้องไงล่ะ”
ไม้ทำหน้าไม่ถูก โชรู้ทันเขาไปหมดจริงๆ
โชยิ้ม “โชก็เป็ช่างภาพนะไม้ โชรู้ดีว่า..ช่างภาพน่ะ มักจะเขินกล้อง จนไม่กล้าเป็แบบ”
“แล้วโชไม่เป็ ไม่รู้สึกแย่เหรอ เวลาเป็แบบให้คนอื่นถ่าย”
“ก็.. แค่เลิกคิด แล้วเป็แบบให้ดีที่สุด” โชตอบตรงๆ ง่ายๆ
“แค่นั้นเหรอ?”
โชพยักหน้ารับแล้วหยิบกลักฟิล์มออกมาจากตัวกล้อง “ไปส่งร้านกัน”
ทั้งสองปั่นจักรยานไปล้างฟิล์มและอัดภาพ ที่ร้านทำรูปที่มีสัญลักษณ์โฟโต้ฟาสต์ที่เตโชใช้บริการเป็ประจำ จากนั้นก็ไปทานข้าวด้วยกัน แล้วจึงไปโรงภาพยนตร์ ไปดูหนังด้วยกัน
ทั้งสองนั่งดูหนังเคียงข้างกันยิ้มให้กันและพูดคุยกันนิดหน่อย แต่พอหนังเริ่มฉาย ต่างคนต่างก็เข้าไปสู่โลกสมมติของภาพยนตร์ ต่างโลดแล่นไปตามตัวละคร ตามเื่ราวในภาพยนตร์ั้แ่ต้น.. จนจบ
ทั้งคู่เดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ด้วยกันยิ้มให้กันอย่างอิ่มสุข ..นี่เป็การดูหนังที่ทั้งเตโชและไม้พึงใจอย่างที่สุด
ก็ทั้งสองได้สนุกกับการเข้าไปอยู่ในโลกสมมติของภาพยนตร์ั้แ่ต้นจนจบ ไม่ต้องคุยกัน ไม่ต้องกินขนมหรือน้ำ แค่ดื่มด่ำกับเื่ราวและบรรยากาศในภาพยนตร์โดยรู้ว่า.. มีอีกคนนั่งอยู่ข้างๆ ก็เพียงพอแล้ว
...
เตโชกับไม้ขี่จักรยานไปรับรูปที่ร้านโฟโต้ฟาสต์ พอรับรูปและฟิล์มมา เตโชยังไม่ยอมดูรูป เขาแกล้งขี่จักรยานหนีไม้ ไม้จึงต้องขี่จักรยานตาม
ไม้ทำได้แค่ขี่ตามเตโชเท่านั้น ก็เขาเพิ่งเริ่มปั่นจักรยานได้ไม่กี่วัน แต่โชใช้จักรยานมาสองสามปีแล้ว ย่อมใช้จักรยานได้คล่องแคล่วกว่ามาก
จนมาถึงที่หน้าหอพักของเตโช โชรีบลงจากรถและไปซ่อนตัว เขาลืมไปว่าจักรยานเขาสีขาวทั้งคัน ยังไงไม้ก็เห็นจักรยานชัดเจน ไม้จึงหาตัวโชได้ไม่ยาก
“พอแล้ว พอแล้ว โชเหนื่อย”
“จะให้ไม้ดูรูปได้หรือยัง”
โชพยักหน้ารับ และจะนั่งลงที่ตรงนั้น
“อย่าเพิ่งนั่งสิ มาจนถึงที่นี่แล้ว ไปนั่งดูรูปในห้องโชดีกว่า” ไม้เสนอความคิด ..
“ก็ได้” แล้วโชก็พาไม้เดินไปจนถึงห้องพักของเขา
โชดันด้านข้างของเตียงไปชนผนังห้องเพื่อให้ตัวห้องกว้างขึ้นเช่นเดียวกับนพคุณ เมื่อโชนั่งบนเตียงแล้วเขาก็ขยับจนตัวชัดผนังห้อง และพิงผนังห้องพอดี ในขณะที่ไม้เลือกนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ โต๊ะทำการบ้าน
โชจะหยิบรูปขึ้นมาดู “ไม้มานั่งข้างๆ โชสิ จะได้ดูรูปไปด้วยกัน”
ไม้จึงเดินไปนั่งบนเตียง ข้างๆ เตโช “เป็การดูรูปที่ข้อแม้เยอะที่สุดเลยนะเนี่ย”
“แล้วสนุกมั้ยล่ะ”
ไม้พยักหน้ารับ
แล้วทั้งสองก็เริ่มเปิดอัลบั้มรูปดูไปทีละหน้าทีละหน้า ในใจไม้ชื่นชมฝีมือการถ่ายภาพของเตโชเหลือเกิน ยี่สิบกว่าภาพแรกมีทั้งภาพที่โชถ่ายเพื่อนๆ บรรยากาศต่างๆ หรืออุโมงค์ต้นไม้ที่โชเคยพาไม้ไปดู
จนมาถึงภาพนพคุณกำลังรดน้ำต้นไม้ ไม้รู้สึกถึงความสดใสในภาพนั้นละอองน้ำซ่านเซ็นเป็เม็ดอย่างงดงาม ทั้งท่วงท่าและแววตาของนพคุณที่กำลังรดน้ำต้นไม้ช่วยให้ภาพน่ามองขึ้นอีกเป็กอง
แม้จะเป็ภาพที่ชวนมอง แต่ไม้กลับไม่รู้สึกอย่างนั้น เขารู้สึกอีกอย่าง .. ทั้งหงุดหงิด .. ทั้งไม่พอใจ .. ซึ่งมันคงฉายชัดที่ใบหน้าเขา..
เตโชรู้สึกได้ “ไม้” โชเรียกชื่อเขา
แต่ไม้ยังคงจมอยู่กับความรู้สึกตัวเอง
“ไม้ .. ไม้เป็อะไร?” โชถามเสียงดังขึ้น
ไม้กำลังจะตอบว่า ..เปล่า!!.. แต่ไม้เลือกอีกอย่าง “ใครน่ะ?”
“นพ เพื่อนโชน่ะ เค้าเรียน ม.๔ กับโชเทอมเดียว ก็ย้ายไปเรียนโรงเรียนอื่น นานๆ โชเจอเค้าทีนึง ก็เลยต้องบันทึกภาพไว้”
ไม้ระบายลมหายใจเบาๆ ยิ้มรับ .. อย่างน้อย .. ถ้านพคุณจะเป็คู่แข่ง.. ไม้ก็มีเวลาอยู่กับโชมากกว่า
แล้วก็ถึงรูปของเตโชที่ไม้เป็คนถ่าย เตโชเปิดดูทีละรูป ทีละรูป เขาให้ทั้งคำชมและข้อแนะนำที่ดีกับไม้
ไม้รับฟังคำแนะนำอย่างดี มีหลายอย่างที่เหมือนเป็ข้อห้ามของช่างภาพ โชจึงอธิบายว่า ..หากเลือกใช้อย่างเหมาะสมก็จะได้ภาพที่งดงาม
มาถึง ๒ ภาพสุดท้าย ภาพที่ทั้งคู่ถ่ายด้วยกันจนแก้มชนกัน สองคนมองภาพนั้น.. แล้วก็มองหน้ากัน.. แล้วก็ยิ้มออกมา.. มันไม่ใช่ภาพที่สวยล้ำแต่อย่างใด แต่มันเป็ภาพที่บันทึกความรู้สึกที่ใกล้ชิดกันเป็ภาพแรก
อีกภาพ..ไม้หันหน้ามามองโชด้วยกิริยาที่เป็ธรรมชาติที่สุด
“โชเก่งจัง เวลาแค่แป๊บเดียว โชจัดองค์ประกอบภาพได้ลงตัวที่สุด โชทำยังไง”
“แรกสุด คือใจ ใจที่อยากถ่ายภาพ .. สองคืออยากให้ภาพนั่นบอกอะไร .. สาม คือเชื่อการตัดสินใจแรกที่ชอบ เมื่อมองผ่านวิวไฟเดอร์กล้อง”
“ต้องใช้โชสอนอีกเยอะเลย”
“ไม้ก็สอนโชแสดงสิ ผลัดกัน”
จบตอนที่ ๑๐
4K
