คนเราทำงานหาเงินใช้ชีวิต แล้วก็ทำงาน วนอยู่อย่างงี้ไปเรื่อยๆเป็ลูปที่หลายๆคนติดอยู่ น้อยคนนักที่่จะออกจากลูปนี้ ไปใช้ชีวิตตามที่ตัวเองหวังไว้ได้ อ้น ก็เป็หนึ่งในนั้น เขาเป็เพียงพนักงานออฟฟิตในบริษัทไอทีเล็กๆบริษัทหนึ่งเท่านั้น ด้วยความที่ปัจจุบันอะไรๆก็แพงไปหมด เงินเดือนที่ใช้ก็หมุนแบบเดือนชนเดือน บางเดือนแทบไม่พอใช้ ชีวิตบัดซบที่สุด
ที่ บริษัท ออล มาเก็ต
“อ้น งานเสร็จยัง เมื่อไรจะเสร็จ ทำให้เสร็จรีบไปถ่ายงาน มีคลิปต้องไปลงช่องอีกนะ” หัวหน้าบริษัท เร่งจี้งานกับอ้น
“เร่งอยู่ครับ งานล้นมากเลยพี่ตอนนี้ กำลังเร่งงานอยู่ สคริปจากน้องก็ยังไม่ได้เลยครับ”
“สคริปเสร็จน้องส่งให้แล้วผมจะรีบไปถ่ายเลยครับ” อ้นตอบ
“เร็วๆเลย งานยังมีอีกเยอะเลย อย่างช้า” หัวหน้ากล่าวแล้วเดินจากไป
‘แม่งเอ้ย เร่งอยู่นั้นแหละ งานแม่งก็ท่วมหัว คนก็ไม่เพิ่มให้ยังเสือกจะให้งานเพิ่มอีก อยากได้งานเพิ่ม งานออกไวๆ มึงก็หาคนมาเพิ่มให้กูสิว่ะไอ้เวรเอ้ย กูละอยากจะลาออกแม่งให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ถ้ากูรวยก็จะลาออกแม่งเลย’ อ้นบ่นในใจ
“ไงเมิง โดนหัวหน้าตามงานอีกแล้วหรอว่่ะ” กาย กล่าวขณะเดินเข้ามาในห้อง
กายเป็เพื่อนร่วมงานอ้นที่ค่อนข้างสนิทกันเป็ยอย่างมาก เรียกได้ว่าเป็เพื่อนร่วมชะตากรรมดีกว่า เพราะต่างคนต่างก็เจอปัญหาในบริษัทนี้เหมือนกัน บริษัทที่อ้นกับกายอยู่แทบจะเรียกได้ว่าเป็เหมือนโรงงานนรกเลยก็ว่าได้
“เออดิว่ะ แม่ง คนก็มีอยู่แค่เนี้ย จะเอาโน่นเอานี่ แม่งไม่ดูเลยหรอว่ะ ว่าพวกเรามันคนไม่พอ”
“มันก็เป็แบบนี้มานานแล้วแหละนะ งานเร่ง คุณภาพงานไม่ได้ ลูกค้าก็หนีไปหมด”
“จริงว่ะ บอสแม่ง อยากได้งานดีงานคุณภาพแต่น้องที่ทำสคริปคอนเทนต์ มีคนเดียวกว่างานจะออกมา กว่าคิดคอนเทนต์ดีๆได้แต่ละงานแทบลากเื กูเสนอให้เพิ่มคนเข้ามาช่วยน้อง แม่งก็ได้แต่บอกกำลังหา”
“เอาตรงๆนะเว้ยอ้น กูได้ยินคำเนี้ยมานานละ ไอ้คำว่า กำลังหาคนเพิ่ม เนี้ยแม่งพูดแบบนี้มาตลอดแต่ไม่เคยเห็นเพิ่มสักที”
“กูก็ว่างั้น แม่งถ้ากูรวยนะกูจะเขียนใบลาออกมาโยนใส่หน้าบอสแม่งเลย”
“ฮ่าๆๆๆ เออถ้ารวยแล้วอย่าลืมกูแล้วกันเพื่อน”
อ้นกับกายพูดคุยกันอย่างออกรส ในแผนกของอ้นนั้นมีพนักงานไม่มาก มีคนทำตำแหน่งพิธีกรเป็ อ้น พลอย และคนเขียนสคริปคนคิดคอนเทนต์เป็น้องชื่อพี ส่วนกายทำหน้าที่เป็คนตัดต่อคลิปทั้งหลายกับน้องอีกคนที่ชื่อนัท เรียกได้ว่าในแผนกมีอ้นกับกายที่เป็เหมือนพี่ใหญ่คอยดูแลน้องๆในทีม หลังจากที่อ้นกับกายพูดคุยกันเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปจนถึงเวลาเลิกงาน
“กลับบ้านดีๆมึง” กายกล่าวกับอ้น
“มึงด้วย” อ้นตอบกลับ
หลังจากนั้นอ้นก็เดินทางกลับบ้านด้วยรถยนต์ส่วนตัวของตัวเอง ขับรถมาได้สักระยะจังหวะรถติดไฟแดงพอดีก็มีเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น
ตึ้ง!!
อ้นหยิบโทรศัพท์มาเปิดดู เป็ข้อความจากแฟนสาวของอ้นชื่อ เฟิร์น อ้นกับเฟิร์นคบกันมาได้ 2 ปีกว่าแล้วแต่ทว่าทั้ง 2 คนไม่ได้อยู่ด้วยกัน ทั้ง 2 คนต่างอยู่กันคนละที่ทำให้เวลาที่จะได้เจอกันก็มีแค่เวลาที่ไปเที่ยวด้วยกันเท่านั้น
‘เลิกงานยัง’
‘เลิกแล้วกำลังขับรถกลับบ้าน’
‘โอเค ขับรถดีๆ ถึงแล้วบอกแล้วกัน’
‘รับทราบคร้าบบบบบบ’
หลังจากนั้นประมาณ 30 นาทีอ้นก็ขับรถถึงบ้านเรียบร้อย เลยหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาแฟนสาว
‘ถึงบ้านแล้วจ้าา’
‘ขึ้นห้องเรียบร้อยแล้ววว แล้วเธอทำอะไรอยู่หรอ’
‘เพิ่งกินข้าวกินอะไรเสร็จ’
‘โอเคจ้า วันเสาร์อาทิตย์นี้ไปข้างนอกใช่มั้ย ให้ไปรับหรือเปล่า’
‘ใช่ แต่ไม่ต้องมารับก็ได้กลับเองสะดวกกว่าใกล้ๆแค่นี้เอง’
หลังจากได้อ่านข้อความที่แฟนสาวพิมพ์มาอ้นรู้สึกว่ามีบ้างอย่างแปลกๆ เพราะปกติแฟนสาวของเขาจะให้เขาไปรับไปส่งตลอดแต่มารอบนี้เธอกลับบอกว่าจะกลับเอง เลยพิมพ์ถามออกไป
‘อ่าวทำไมอะ ก็ปกติจะใกล้จะไกลก็ให้เค้าไปรับเธอนิ’
‘ก็ ไม่มีไร แค่รู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมเท่าไรแล้ว’
‘ทำไมล่ะ เค้าก็ดูแลเธอได้เหมือนปกตินิ’
‘ก็หลังจากที่่เธอทำงานที่ทำอยู่ตอนนี้ เธอก็ไม่ค่อยมีเวลาว่าง อีกทั้งยังมีปัญหามากมาย ไหนจะเื่เงินไม่พอใช้ โน่นนี้นั้น เยอะแยะไปหมด จนหลังๆมา เราไปไหนมาไหนด้วยตัวเองตลอด แล้วพอทำไปก็รู้สึกว่า เราไม่มีอ้นเราก็ใช้ชีวิตได้นะ เราว่า เราเลิกกันเถอะอ้น’
พออ้นได้อ่านข้อความที่แฟนสาวส่งมาแบบนั้น อ้นก็พลันใแล้วรีบตอบกลับไปในทันที
‘อ้าว ทำไมเธอพูดงี้ ที่ผ่านมาเค้าดูแลเธอไม่ดีตรงไหน มีแค่่นี้เองที่เค้าไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนกับเธอ แต่พอเค้ามีเวลาเค้าก็ไปหาเธอตลอดเลยนะ’
‘ก็ดีแหละ แต่เรารู้สึกว่า เราไม่ได้รู้สึกกับเธอแล้ว เราไม่ได้รักเธอแล้ว’
‘เอ้า ทำไมเธอถึงบอกแบบนั้น ก่อนหน้านี้เรายังคุยกันดีๆอยู่เลย ทำไมเธอถึงคิดอยากจะทิ้งก็ทิ้งไปดื้อๆแบบนี้ละ’ อ้นตอบกลับด้วยอารมณ์ที่สั่นไหว
‘ก็ไม่มีไรทั้งนั้นแหละ แค่เราไม่รู้สึกกับเธอแล้ว แค่นั้น เลิกกันเถอะ ต่างคนต่างใช้ชีวิตแล้วกัน แค่นี้แหละ’
‘เอ้าเดียวคุยกันให้รู้เื่ก่อนดิ’
‘อย่างทำแบบนี้ เราคบกันมาตั้งนานเธอไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ ไม่เสียดายเวลาหรือความทรงจำดีๆระหว่างเราเลยงั้นหรอ’
‘.....’
แต่ไม่ว่าอ้นจะพิมพ์ข้อความอะไรไปขนาดไหน แฟนสาวของเขาก็ไม่ตอบเขากลับมาเลย ในเวลานี้อ้นร้องไห้อย่างหนัก เพราะเนื่องจากแฟนสาวที่เขารักและตกลงปลงใจจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาขอแยกทางจากเขาไปทำให้เขารู้สึกหมดอาลัยตายอยากเป็อย่างมาก เขาร้องไห้หนักมากจนหลับไป
ติ๊ง!!!
อ้นที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองหลับไปตอนไหนสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงดังสนั่น
“เสียงอะไรว่ะ” อ้นกล่าวอย่างหงุดหงิด แต่ทันใดนั้นตรงหน้าอ้น ณ กลางอากาศที่ไม่ควรมีอะไรอยู่กลับมีข้อความบ้างอย่างลอยอยู่
‘ยินดีด้วยคุณเป็ผู้ถูกเลือกให้ใช้งานระบบอวดรวยแบบไม่สิ้นสุด’
‘ระบบอวดรวยไม่สิ้นสุด ได้ทำการเลือกคุณมาเป็ผู้แล้ว คุณจะยอมรับระบบหรือไม่’
อ้นเห็นข้อความที่ลอยอยู่ตรงหน้าแล้วได้แต่อึ้งเพราะคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ จะมีเื่บ้าๆแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไงกัน เลยลองหยิกแขนตัวเองหนึ่งที
“โอ้ย ก็เจ็บนี่หว่า งั้นแสดงว่านี่มันก็ไม่ใช่ฝันอะสิ”
“ระบบอวยรวยงั้นหรอ นี่มันเหมือนในการ์ตูนหรืออะไรแบบนี้หรือเปล่านะ”
“แต่ช่างแม่ง แล้วกันมาลองดูให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย เอาก็เอาว่ะถ้ามันเป็เื่จริงจะได้ใช้ชีวิตแบบสุดเหวียงกันไปเลย!!!!”
พอตัดสินใจได้แล้วอ้นก็เอื้อมมือไปกดที่ปุ่ม ยอมรับ ทีลอยอยู่กลางอากาศ
ตึ๊ง!!!!!
‘ระบบได้ทำการเชื่อมต่อกับโฮสแล้ว ยืนยัน’
‘จากนี้จะเริ่มอธิบายการทำงานของระบบ’
‘อันดับแรก นี่จะเป็บัตรที่โฮสสามารถใช้งานผ่านระบบได้โดยภายในบัตรมีวงเงินไม่จำกัด’
ทันใดนั้นก็มีบ้างอย่างปรากฏขึ้นกลางอากาศก็มีบัตรสีดำสนิทพร้อมกับมีลวดลายสีทองสวยงามอีกทั้งบนตัวบัตร มีข้อความเขียนว่า ‘บัตรคนรวย’ ตัวบัตรนั้นเหมือนกับบัตรเครดิตทั่วไป มีชื่อของอ้นอยู่บนบัตร แถมชื่อและตัวอักษรทั้งหมดบนบัตรเป็สีทองทั้งหมดทำให้บัตรมันดูพรีเมี่ยมมากๆ อ้นจึงยื่นมือไปหยิบบัตรนั้นมา
‘โฮสสามารถใช้จ่ายผ่านบัตรนี้ได้ไม่จำกัด แต่มีเงื่อนไขคือโฮสต้องใช้จ่ายกับผู้หญิงเท่านั้นโฮสจึงจะได้รับค่าตอบแทนคืนเข้าบัญชีส่วนตัวของโฮส เงื่่อนไขคือ ทุกๆการใช้จ่าย โฮสจะได้รับเงินคืน 10% แต่ถ้าเกิดผู้หญิงที่โฮสใช้จ่ายด้วยมีค่าความรักต่อโฮสถึง 100% โฮสจะได้รับค่าตอบแทนคืนเป็ 20% ของรายจ่ายที่โฮสจ่ายไป’
“โอ้ววว บัตรเปย์สาวสินะ”
‘โฮสจะคิดอย่างนั้นก็ไม่ผิด’
“แล้วเงินที่ใช้จ่ายก็จะเข้ามาที่บัญชีของชั้นเองสินะ แล้วมันจะเข้ายังไงล่ะ”
‘หลังจากสิ้นสุดวันระบบจะทำการคำนวนค่าใช้จ่ายที่โฮสจ่ายให้ผู้หญิงไปคิดออกมาเป็% แล้วจ่ายเข้าบัญชีของโฮส’
“บัตรนี้มันใช้ได้จริงๆสินะ”
‘ตามเงื่อนไขที่ระบบได้บอกไป ถ้าตรงตามนั้นใช้ได้ทั้งหมด’
“แจ่มแมวแวววับ” อ้นกล่าวด้วยความยินดี
พูดคุยท้ายเื่จะบอกว่ามันเป็นิยายแต่งแหละ ผมแต่งนัวๆเองใครที่สนใจก็แวะเข้ามาอ่านมาคอนเม้นให้กำลังใจกันได้นะฮะ ติชมได้เลยนะฮะ เออถ้าใครอยากให้ตัวเอกเป็ยังไงอะไรยังไงลองเสนอมาได้นะผมจะพิจรณาแล้วแล้วแต่งใส่ๆเพิ่มไป เรื่่องนี้เน้นกาวอยู่แล้ว สู๊ดดดดดดด ไปกาวกันเล๊ยยยยยยยย