หลังจากวันนั้นที่จ้าวเหวินช่วยหลี่เฟยเฟยจากพวกอันธพาล ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาแวะเวียนมาหาเธอที่หน้าห้องทำงานของคุณนายรองบ่อยขึ้น
ในวันหนึ่งขณะที่เธอกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นก่อนที่จ้าวเหวินจะเปิดประตูเข้ามา ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
"อรุณสวัสดิ์ เฟยเฟย" จ้าวเหวินเอ่ยทักทาย
หลี่เฟยเฟยรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าคมคายของเขา แต่นึกถึงเหตุการณ์วันนั้นทีไร ใบหน้าของเธอก็ยังคงร้อนผ่าว
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณชายใหญ่ วันนี้คุณชายใหญ่มาหาคุณนายรองแต่เช้าเลยนะคะ"
"อืม... พี่มีเื่จะขอร้องแม่รองน่ะ" คนร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ ๆ "พอดีเลขาของพี่เกิดอุบัติเหตุ คงต้องพักรักษาตัวนานหลายเดือน พี่เลยอยากจะขอยืมตัวน้องไปช่วยงานสักพัก"
หลี่เฟยเฟยชะงักไปเล็กน้อย "ยืมตัวฉันเหรอคะ? "
"ใช่พี่รู้ว่าเธอทำงานเก่ง และไว้ใจได้" จ้าวเหวินจ้องมองดวงตาคู่สวยอย่างจริงจัง "พี่เชื่อว่าเธอจะช่วยงานพี่ได้เป็อย่างดี"
หลี่เฟยเฟยรู้สึกก็ยังลังเล "แต่ฉันเป็เลขาของคุณนายรองนะคะ ฉันต้องขออนุญาตท่านก่อน"
"แน่นอน พี่จะคุยกับแม่รองเอง แต่พี่อยากให้เธอตกลงด้วย งานของพี่ค่อนข้างยุ่ง และพี่้าคนที่มีความสามารถจริงๆ"
หลี่เฟยเฟยสบตากับเขา หัวใจดวงน้อยเต้นแรง "ถ้าคุณนายรองอนุญาต ฉันก็ยินดีค่ะ"
จ้าวเหวินยิ้มกว้าง "ขอบใจเธอมากเฟยเฟย"
ไม่นานนัก คนร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องทำงานของคุณนายรองพร้อมกับรอยยิ้ม เขาเดินตรงมาหาหลี่เฟยเฟยที่นั่งทำงานอยู่
"เฟยเฟย ตอนนี้แม่รองอนุญาตแล้ว ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป เธอเป็เลขาของพี่แล้วนะ"
หลี่เฟยเฟยพยักหน้ารับ "ฉันจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดค่ะ"
"ดีมาก" จ้าวเหวินยิ้มรับ "งั้นน้องไปทำงานที่ห้องทำงานพี่กันเลย"
ั้แ่วันนั้นเธอกับเขาก็เริ่มสนิทสนมกัน คุณชายใหญ่ผู้ที่ใครๆ ต่างมองว่าเ็าและแข็งกร้าว กลับเผยด้านที่อ่อนโยนและอบอุ่นให้หลี่เฟยเฟยได้เห็นเพียงผู้เดียว
วันเวลาผ่านไป ความรู้สึกดีๆ ของเธอมีต่อคุณชายจ้าวก็ยิ่งทวีคูณ เธอหลงรักเขาเข้าอย่างจัง แต่ก็รู้ดีว่าตัวเธอเป็เพียงเลขาฯ ตัวเล็กๆ ไม่มีทางที่จะคู่ควรกับประธานบริษัทผู้สูงส่งอย่างเขาได้
จนกระทั่งวันหนึ่ง...
"เฟยเฟย คืนนี้เธอว่างไหม" จ้าวเหวินเอ่ยถามขณะที่ทั้งคู่กำลังทำงานอยู่ในห้องทำงาน
หลี่เฟยเฟยสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "ฉันว่างค่ะ" เธอตอบ หัวใจเต้นแรง ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามแบบนั้น
"งั้น...คืนนี้ไปทานข้าวเย็นกับพี่นะ" จ้าวเหวินพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เธออย่างมีความหมาย
หลี่เฟยเฟยพยักหน้ารับอย่างตื่นเต้น ในใจเต็มไปด้วยความหวัง หรือว่าเขาจะรู้สึกเหมือนกับเธอ...ความฝันที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิด กำลังจะเป็จริงอย่างนั้นหรือ
ภายในห้องอาหารหรูหรา ตกแต่งสไตล์ยุโรปคลาสสิก หลี่เฟยเฟย นั่งประหม่าอยู่ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่ม บนโต๊ะอาหารมีอาหารจีนเลิศรสวางเรียงราย แต่หลี่เฟยเฟยแทบไม่ได้แตะต้อง ความรู้สึกตื่นเต้นและกังวลตีรวนอยู่ในใจจนไม่มีกะจิตกะใจ จะทานอะไร
"เฟยเฟย ทำไมน้องไม่ทานล่ะครับ อาหารไม่ถูกปากหรือ" จ้าวเหวินเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าเอาแต่นั่งก้มหน้า
"อ่อ...เปล่าค่ะ อาหารอร่อยมากค่ะ ฉันแค่...อิ่มนะคะ" หลี่เฟยเฟยตอบเสียงตะกุกตะกัก พร้อมกับฝืนยิ้มให้เขาอย่างยากลำบาก
จ้าวเหวินมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน "เฟยเฟย พี่รู้ว่าเธอทำงานหนักมาตลอด พี่อยากขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่เธอทำให้พี่และบริษัท เธอเป็เลขาฯ ที่ดีที่สุดของพี่"
คำพูดของเขาทำให้หลี่เฟยเฟยรู้สึกอบอุ่นใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บแปลบ เขาคงเห็นเธอเป็แค่เลขาฯ ที่ดี ไม่ใช่ผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบรักเขา
"ฉันแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ" หลี่เฟยเฟยตอบเสียงเบา
จ้าวเหวินยกแก้วไวน์ขึ้น "เพื่อเธอ หลี่เฟยเฟย"
หลี่เฟยเฟยจำใจต้องยกแก้วขึ้นชน ทั้งที่ในใจรู้สึกขมขื่น หลังจากทานอาหารเสร็จ จ้าวเหวินก็พาเธอไปเอาเอกสารสำคัญ ที่คอนโดหรูของเขา ยิ่งทำให้ความหวังในใจของหลี่เฟยเฟยริบหรี่ลงทุกที เขาคงไม่ได้คิดอะไรกับเธอเกินเลยกว่าเ้านายกับลูกน้อง
ภายในห้องนั่งเล่นตกแต่งอย่างมีรสนิยม จ้าวเหวินรินเหล้า Brandy ให้เธอ "ดื่มหน่อยไหมครับ"
"ฉันไม่ค่อยดื่มเหล้าค่ะ" หลี่เฟยเฟยปฏิเสธ
จ้าวเหวินยิ้ม "แค่จิบเดียวก็ยังดี ถือซะว่าฉลองให้กับความสำเร็จของบริษัทเราไง"
หลี่เฟยเฟยรับแก้วเหล้ามาจิบเล็กน้อย รสชาติแรงและร้อนแล่นลงคอ ทำให้ใบหน้าของเธอแดงก่ำ
"เฟยเฟย พี่มีเื่อยากจะบอกเธอ" จ้าวเหวินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หลี่เฟยเฟยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจเต้นรัว "เื่อะไรคะ"
"พี่รักเธอ" คำพูดสามคำหลุดออกมาจากริมฝีปากของประธานหนุ่ม
หลี่เฟยเฟยตกตะลึง ราวกับต้องมนต์สะกด โลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงแค่เขาและเธอในห้องนี้ ความฝันที่เธอเฝ้ารอคอยมาแสนนาน ในที่สุดก็กลายเป็จริง
โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวริมฝีปากของท่านประธานหนุ่มก็แนบลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างแ่เบา ก่อนจะค่อยๆ ลึกซึ้งและดูดดื่มมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางหลับตาลง ปล่อยใจให้จมดิ่งไปกับรสจูบที่แสนหวาน
"อื้อ..." หลี่เฟยเฟยครางแ่ มือเรียวเล็กกำชายเสื้อของเขาแน่น ตอบรับััอันเร่าร้อนอย่างเงอะงะ
เมื่อคนร่างสูงผละออก หลี่เฟยเฟยก็รู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำ
"พี่อยากรู้ว่าน้องคิดยังไงกับพี่" จ้าวเหวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
หลี่เฟยเฟยเงยหน้ามองเขา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก "ฉันก็รักคุณค่ะ...คุณชายใหญ่" ในตอนนั้น เธอเขินอายเกินกว่าจะเรียกชื่อเขาอย่างสนิทสนม
"เรียกพี่ว่า...พี่เหวินสิ" เขายิ้มอย่างอ่อนโยน มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอเต้นรัวไม่เป็จังหวะ ด้วยความรักเธอมอบให้เขาทั้งกายและใจ
คนร่างสูงจ้องมองเธอด้วยสายตาหลงใหล ความปรารถนาในตัวเขาลุกโชนราวกับเปลวไฟ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ ประคองใบหน้าหวานละมุนไว้ในมือ
"เฟยเฟย... คืนนี้น้องสวยเหลือเกิน" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"พี่เหวิน..." หลี่เฟยเฟยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
มือหนาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด เผยให้เห็นผิวขาวผ่องดุจหยวกกล้วย
ร่างกายของทั้งสองแนบชิด หลอมรวมเป็หนึ่งเดียว หลี่เฟยเฟยซบหน้าลงกับอกแกร่ง น้ำตาแห่งความปลื้มปีติไหลรินอาบแก้ม ในใจของเธอเต็มตื้นไปด้วยความสุข
ในค่ำคืนนั้น หลี่เฟยเฟยมอบกายและใจให้กับจ้าวเหวิน ชายผู้เป็ทั้งเ้านาย และชายคนรัก เธอตกหลุมพรางแห่งความรัก โดยไม่รู้เลยว่า เื้ัรอยยิ้มแสนอบอุ่นนั้น ซ่อนไว้ด้วยความลับดำมืด ที่กำลังจะทำลายชีวิตเธอลงอย่างเืเย็น
ความสุขของเธอนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเธอตั้งท้อง เขากลับเปลี่ยนไปเป็คนละคน ทั้งเ็า ห่างเหิน
ยิ่งนึกถึงตอนนี้หลี่เฟยเฟยแทบกลั้นน้ำตาไม่ไหว เขาพูดมาได้อย่างไรว่าลูกในท้องไม่ใช่ลูกของเขา แค่คิดถึงสิ่งที่เขาเอ่ยในวันนั้นน้ำตาของหลี่เฟยเฟยก็ยิ่งอาบไหลแก้ม ทั้งที่เธอมีอะไรกับชายหนุ่มแค่คนเดียว ที่แท้เขาก็คงจะเล่นๆ กับเธอก็เท่านั้น ที่เขาไม่ยอมรับลูกของเธอ เพราะเขากำลังจะแต่งงานกับคุณหนูเฉินนี่เอง
"ฮึก...ฮือ..." หลี่เฟยเฟยสะอื้นไห้ ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น น้ำตาไหลอาบแก้มราวกับสายฝน เธอไม่เคยคิดเลยว่าชายหนุ่มที่แสนดี อ่อนโยน และให้ความหวังกับเธอ จะกลายเป็คนใจร้ายได้ถึงเพียงนี้
"คุณชายจ้าว...คุณมันเลว คุณมันคนหลอกลวง" หลี่เฟยเฟยะโ เสียงของเธอแหบพร่า "คุณกำลังจะแต่งงานกับคุณหนูเฉิน แล้วมาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!"
ความคับแค้นตีตื้นขึ้นมาจุกอก หลี่เฟยเฟยกำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บ ความเ็ปในใจมันรุนแรงกว่าร้อยเท่าพันเท่า
"ฉันรักคุณ...ฉันไว้ใจคุณ...แต่คุณกลับทำลายฉัน..." หลี่เฟยเฟยพึมพำ เสียงสั่นเครือ "คุณทำให้ฉันต้องเสียใจ...เสียศักดิ์ศรี..."
ยิ่งคิด น้ำตาก็ยิ่งไหล ความเ็ป ความเสียใจ ความคับแค้น ประดังประเดเข้ามาพร้อมๆ กัน หลี่เฟยเฟยรู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกสลาย
“แต่์ยังเมตตาฉัน” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า “ให้ฉันได้ย้อนเวลากลับมา เกิดใหม่คราวนี้ ฉันจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับคุณอีกต่อไป”
แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็แข็งกร้าว ความแค้นที่คุกรุ่นราวกับเปลวไฟ พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเธอและลูกอีก "ชีวิตใหม่นี้ ฉันจะเป็คนลิขิตเอง"
+++++++++++++++++++++
มาให้กำลังใจยัยน้องกันนะคะว่าจะหนีจากอีพี่ได้หรือเปล่า ชาตินี้ยัยน้องหูตาสว่างไม่โง่งมเหมือนในอดีต
ตอนนี้พาร์ทอดีตก็จบลงแล้วนะคะ ต่อไปก็จะเป็เนื้อหาปัจจุบัน
ใครแวะเข้ามาอ่านแล้วฝากกดติดตาม และกดหัวใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
634
