(จบบริบูรณ์)ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย พร้อมระบบบังคับทำภารกิจ เอาชีวิตรอดจาก Death Flag

บทที่ 45 ถ้าเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะ

ผู้หญิงคนนี้มีใบหน้าที่สวย รูปร่างดีน่าอิจฉา แถมยังแผ่ออร่าที่เหมือนมีติดตัวมาตั้งแต่เกิด มองยังไงก็ไม่เหมือนคนมาส่งอาหาร 

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่พนักงานต้อนรับสนใจมากที่สุดคือรถ Pagani ที่จอดอยู่หน้าบริษัท คุณน้องคะ น้องขับรถหรูมาส่งอาหาร? คิดว่าพี่จะเชื่อเหรอ? 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยเห็นว่าพนักงานต้อนรับเอาแต่มองเธอ ไม่ยอมพูดอะไรเลย ก็รีบดูเวลา และพบว่าเหลืออีกสิบนาทีก็จะเที่ยงแล้ว 

"คุณพี่คะ นี่อาหารกลางวันแบบเดลิเวอรี่ของคุณเหลียงเฉินจริงๆ ไม่เชื่อโทรไปถามเขาก็ได้ค่ะ" 

ถ้าฉันมีเบอร์ของพระเอกฉันก็โทรไปต่อหน้าเธอแล้ว! คุณพี่คะการระวังตัวมันก็ดี แต่อย่าขี้ระแวงเกินไป! หรือคุณพี่กำลังคิดว่าฉันมาอ่อยเหลียงเฉินของคุณ! 

พอได้ยินคำว่าคุณพี่คะ สีหน้าของพนักงานต้อนรับก็ยิ่งดูไม่ดี "ใครเป็นพี่เธอ? รู้ไหมว่าเหลียงเฉินที่เธอพูดถึงคือใคร? เขาใช่คนที่บอกให้โทรหาก็โทรได้ง่ายๆ เหรอ? มีนัดไว้รึเปล่า? มีหลักฐานยืนยันตัวตนไหม?" 

"…" เซี่ยเสี่ยวเล่ย 

คำถามรัวๆที่แสนคุ้นเคยนี้ ทำให้เซี่ยเสี่ยวเล่ยย้อนนึกไปถึงตอนที่เธอกำลังอ่านบทนางเอก ช่วงแรกๆนางเอกก็โดนพนักงานต้อนรับทำให้ลำบากแบบนี้เหมือนกัน

"ก็ได้ค่ะ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยถอนหายใจ ไม่อยากโต้เถียง จึงพูดด้วยน้ำเสียงแบบไม่ใส่ใจ "ฉันวางไว้ตรงนี้นะคะ ข้างในเป็นอาหารกลางวันของคุณเหลียงเฉิน ถ้าไม่อยากติดต่อเขาก็ไม่เป็นไรค่ะ รอให้เขาติดต่อพี่เองก็ได้" 

พูดจบเธอก็ยิ้มหวานให้พนักงานต้อนรับ แล้วหันหลังกลับเดินออกไปอย่างมั่นใจ 

ยังไงซะเธอก็ทำภารกิจตรงตามเวลา ถ้าคุณเหลียงถาม เธอก็จะบอกว่าพนักงานต้อนรับคนสวยขัดขวางเธอ ไม่ยอมให้ส่งอาหารกลางวันของคุณเหลียง 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยส่งข้อความไปหาซือหลิน ขอเบอร์ของเหลียงเฉิน 

พอเดินออกจากบริษัทเหลียง เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็หันกลับไปมองตึกสูงเสียดฟ้า คิดว่าวันหนึ่งเธอจะต้องเข้าไปดูให้จงได้ 

จากนั้นเธอก็หันหลังกลับ เดินไปที่รถ ส่งข้อความไปหาเหลียงเฉิน 

"คุณเหลียง อาหารกลางวันของคุณวางไว้ที่เคาน์เตอร์แล้ว อย่าลืมลงมารับนะคะ วันนี้มีซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ไข่เจียวมะเขือเทศ และเห็ดเข็มทองเต้าหู้อ่อนผัดซอส ถ้าเย็นแล้วระวังจะไม่อร่อยนะ - เซี่ยเสี่ยวเล่ย" 

ส่งสำเร็จ ผู้รับได้รับแล้ว 

พอเห็นแบบนี้ เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็เก็บโทรศัพท์ด้วยความสบายใจ สตาร์ทรถแล้วไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต่อ

ที่ชั้นบนสุดของบริษัทเหลียง เหลียงเฉินกำลังประชุมหารือเรื่องการซื้อกิจการบริษัทเล็กๆแห่งหนึ่งกับผู้บริหารระดับสูง 

เขานั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ฟังข้อเสนอและรายงานของทุกคนอย่างจริงจัง ทันใดนั้นโทรศัพท์ส่วนตัวที่อยู่ในกระเป๋าก็สั่น 

เขามองคนที่กำลังรายงาน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้รับผลกระทบ ยังคงพูดถึงความคิดของตัวเองอย่างต่อเนื่อง 

เหลียงเฉินฟังไปพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูไปพลาง

ในเวลาแบบนี้ ใครกันที่กล้าส่งข้อความมาที่เบอร์ส่วนตัวของเขา?

เขาเปิดดู และพบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก 

สายตาของเขากวาดมองข้อความจนไปสะดุดกับคำว่าเซี่ยเสี่ยวเล่ย เหลียงเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พอจะเดาได้ว่าทำไมเธอถึงมีเบอร์ของเขา 

เขาดูเวลา ก็พบว่าเที่ยงแล้ว 

คนที่กำลังรายงานก็พูดจบพอดี รอฟังคำสั่งจากเหลียงเฉิน 

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน" เหลียงเฉินลุกขึ้นยืน จัดเสื้ออย่างสง่างาม พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ไปกินข้าวกัน" 

พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องประชุมไป ผู้บริหารคนอื่นๆก็เก็บข้าวของแล้วเดินตามออกไป 

พอเหลียงเฉินกลับมาถึงห้องทำงาน เขาก็เรียกเลขา "โทรไปถามที่เคาน์เตอร์หน่อยว่ามีใครเอาของมาให้ผมรึเปล่า" 

"ค่ะคุณเหลียง" ถึงแม้เลขาจะแปลกใจว่าใครจะเอาอะไรมาให้ท่านประธานบริษัท แต่เธอก็ทำตามคำสั่งโดยไม่แสดงสีหน้าสงสัยใดๆ