ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ซุปผักรวมกลายเป็นสิ่งที่เสียเปล่าไปเสียแล้ว เมื่อในเวลานี้เฉินอันหลาน

นั่งอยู่ในห้องอาหารที่บนโต๊ะอาหารมีแฮมทอดหอม ๆ และโจ๊กเนื้อวัวร้อน ๆ ที่เพิ่งยกหม้อลงจากเตาเมื่อสักครู่ กลิ่นหอมโชยแตะจมูกชวนลิ้มลองมากทีเดียว

ลานเซลอตถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วนั่งลงตรงข้ามเฉินอันหลาน จากนั้นก็หยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กเข้าปาก

เฉินอันหลานมองอีกฝ่ายกินไปโดยที่ตัวเองไม่ยอมขยับเขยื้อน

“ไม่กินเหรอ?”

“ไม่หิว”

“งั้นรอฉันกินเสร็จก่อนแล้วนายค่อยกิน”

เมื่อลานเซลอตพูดจบเขาก็ตักโจ๊กเข้าปากต่อ

ในฐานะเจ้าของบ้าน เขาไม่ได้มีความกระตือรือร้นอย่างที่เจ้าของบ้านพึงมีต่อแขกสักเท่าไร แม้แต่ความเกรงใจก็ไม่มีให้เห็น ซึ่งทำให้เฉินอันหลานรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย หลังจากชำเลืองมองลานเซลอตแวบหนึ่งแล้วเขาก็หยิบตะเกียบขึ้นมา ยื่นออกไปคีบแฮมทอดเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างไม่ทันคิดอะไร ทันใดนั้นรสชาติอาหารในปากก็ทำให้เฉินอันหลานหยุดชะงักไปทันที หลังจากหยุดค้างไปหลายวินาที เขาก็ปรายตามองไปยังผู้ชายที่นั่งกินโจ๊กอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะค่อย ๆ เคี้ยวแฮมที่อยู่ในปากอย่างเชื่องช้าต่อไป

“นายเรียนมาเหรอ?” เฉินอันหลานกินแฮมไปแล้วสามสี่แผ่น เพราะรู้สึกว่ามันอร่อยมากจริง ๆ จึงถามอย่างอดไม่ได้

“ไม่ได้เรียน” ลานเซลอตเอ่ยตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองคนถาม

“มีพรสวรรค์ในการทำอาหารเหรอ?”

“นายอยากรู้งั้นเหรอ?”

“ไม่อยาก”

“เคยทำตอนอยู่ค่ายทหาร”

เฉินอันหลานที่ก้มหน้าลงเพื่อเตรียมจะกินโจ๊กต่อชะงักเพราะตกใจกับประโยคนั้น เขาเงยหน้ามองลานเซลอตอีกครั้งก่อนถามขึ้น

“นายเคยอยู่ค่ายทหารเหรอ?”

“ผู้ชายในตระกูลเอสเตจะต้องเข้ารับการฝึกฝนในค่ายทหาร” ลานเซลอตตอบ

เฉินอันหลานเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย

“แล้วนายอยู่ในค่ายทหารกี่ปีล่ะ?”

ดวงตาสีดำทมิฬฉายแววประหลาดใจ ลานเซลอตหยุดมือที่กำลังตักโจ๊กกิน ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ถามคำถามนี้

“ห้าปี”

“มีการดูแลแบบเป็นพิเศษ ใช่ไหม?”

“นายสงสัยฉัน”

“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย”

ลานเซลอตหรี่ตาลงเล็กน้อย “ถ้านายสนใจ ไว้วันหลังฉันจะส่งนายเข้าไปฝึกบ้าง”

เฉินอันหลานแสยะยิ้ม แล้วก้มหน้ากินโจ๊กต่อ

“ช่างเถอะ ฉันรับปากว่าจะทำอาหารให้นายแค่หนึ่งเดือน หลังจากนั้น

เราสองคนก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก อย่าพูดว่าวันหลังเลย”

“ฟังจากคำพูดของนายแล้วดูเหมือนว่านายจะอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากฉันยังไงอย่างนั้น”

“นายก็หลงตัวเองเหมือนกันนะ แค่คิดว่าต้องเจอกันพรุ่งนี้ฉันก็อึดอัดจะแย่แล้ว ขอไม่เจอจะดีกว่า”

“นายคงจะผิดหวังแล้วล่ะ”

เฉินอันหลานแค่นหัวเราะเสียงเย็นชา จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินโจ๊กต่อโดยไม่พูดอะไร

ไม่นานลานเซลอตก็กินโจ๊กที่อยู่ในถ้วยของตัวเองหมดเกลี้ยง เขาหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาใช้เช็ดปากเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นไปรินน้ำในครัว

เมื่อเฉินอันหลานรู้สึกว่าเงาของเจ้าของบ้านหายไปจากตรงนี้แล้ว เขาก็

เงยหน้าขึ้นมองฝั่งตรงข้าม โอเมก้าหนุ่มเห็นเพียงแค่ถ้วยโจ๊กที่ว่างเปล่า ส่วนตะเกียบที่อยู่ด้านข้างนั้นยังคงวางอย่างเป็นระเบียบข้างจานใส่แฮม โดยไม่ได้แตะต้องแฮมแต่อย่างใด ชิ้นแฮมที่หายไปก็ล้วนเป็นฝีมือของเฉินอันหลานทั้งสิ้น... เขาจ้องมองแฮมทอดที่ยังเหลือในจานอยู่หลายวินาทีด้วยความสงสัย จากนั้นก็ปรายตามองไปยังทิศทางของห้องครัว

ลานเซลอตกำลังดื่มน้ำ

เฉินอันหลานมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกประหลาดใจผสมกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่สามารถอธิบายได้

‘ครืน ครืน——’

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นกะทันหัน เฉินอันหลานวางตะเกียบลงแล้วล้วงไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเจียงหยางจึงกดรับสาย ระหว่างนั้นเขาก็กินโจ๊กไปพลางคุยโทรศัพท์กับเจียงหยางไปพลาง

(อันหลาน คำสั่งย้ายของนายมาถึงแล้ว หัวหน้าเว่ยยินยอมให้นายย้ายไปอยู่ในกลุ่มคดีอาชญากรรมแค่สองเดือน ทางฝั่งกลุ่มอาชญากรรมได้รับข้อมูลของนายแล้ว ถ้านายพักผ่อนเสร็จเมื่อไหร่ก็ไปรายงานตัวได้เลย)

“รับทราบครับ”

(ทำอะไรอยู่เหรอ?)

“กินมื้อเย็น”

(ฉันเองก็ยังไม่กินเลย งั้น…)

ยังไม่ทันที่เจียงหยางจะมีโอกาสพูดจบเฉินอันหลานก็รีบตัดสายทันที เขาเตรียมจะตักโจ๊กกินต่อแต่ก็เห็นว่าในเวลานี้ลานเซลอตกลับมานั่งอยู่ตรงข้ามตัวเองแล้ว เฉินอันหลานหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเก็บกลับเข้าไปในกระเป๋าตามเดิมด้วยความเคยชินในอาชีพที่ต้องอาศัยความระมัดระวังอยู่เสมอ

ทุกการกระทำของเฉินอันหลานอยู่ในสายตาของลานเซลอตตลอด แต่เขากลับไม่พูดอะไรนอกจากวางแก้วน้ำลงตรงหน้าของเฉินอันหลาน

เฉินอันหลานมองดูแก้วน้ำที่ลานเซลอตรินมาให้เขา หลังจากเงียบไปพักใหญ่ก็ตักโจ๊กเข้าปากต่อไปแล้วถามขึ้น

“นายรู้จักหลินฉ่าวเจ๋อไหม?”

“รู้จัก”

“สนิทไหม?”

“ก็พอได้”

เฉินอันหลานลังเลเล็กน้อย จากนั้นก็ปรายตามองไปทางลานเซลอตวูบหนึ่ง

“ฉันอยากเจอเขา นายพอจะช่วยฉันได้ไหม?”

ลานเซลอตมองดูเฉินอันหลานด้วยใบหน้าคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

“พอจะอะไรนะ?”

เฉินอันหลานแปลกใจในคำถามนั้น แต่เพียงพริบตาเดียวก็เข้าใจความหมายของคนตรงหน้าทันที เขาค้นหาคนที่ขายยาระงับอยู่ในตลาดมืดมาหลายรอบแล้ว และก็ไม่รู้ว่าพวกเขาร่วมมือกันหรือเปล่า คนมากมายเหล่านั้นถึงได้พร้อมใจกันไม่มียาระงับขายให้กับเขาเลย บอกว่าไม่มีของอยู่ในมือบ้างล่ะ ไม่ก็อ้างว่าตำรวจลาดตระเวนอย่างหนักไม่กล้าทำธุรกิจนี้บ้าง ดังนั้นเฉินอันหลานจึงนึกถึงหลินฉ่าวเจ๋อขึ้นมาได้… ในเมื่อกำลังอยากพึ่งพาให้อีกฝ่ายช่วยเหลือเฉินอันหลานก็ไม่สมควรระเบิดอารมณ์ออกมา เขาต้องพยายามคุยกับคนคนนี้อย่างใจเย็น

“ช่วย”

“ไม่ได้ยิน”

“ฉันอยากให้นายน้อยโอดินช่วย!”

เฉินอันหลานขึ้นเสียงและพูดซ้ำอีกครั้ง

ดวงตาสีดำทมิฬหรี่ลงเล็กน้อย ลานเซลอตยกมือขึ้นมาแล้วใช้ฝ่ามือเท้าแก้มข้างขวาเอาไว้ในขณะที่นิ้วชี้ก็เคาะบนขมับ เอียงคอมองดูเฉินอันหลานด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“ช่วยอะไร?”

เฉินอันหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่พูดอะไรอีก

ลานเซลอตยิ้มแล้วพูดขึ้น

“นายไม่บอก แล้วฉันจะช่วยนายยังไง?”

“ฉันอยากให้นายนัดเขาให้ฉันหน่อย”

“ไม่ได้”

“ฉันอยากซื้อของบางอย่างกับหลินฉ่าวเจ๋อ”

“ของอะไร?”

“ของที่นายไม่จำเป็นต้องใช้ไปตลอดชีวิต”

ลานเซลอตยิ้ม พร้อมกับจ้องหน้าคู่สนทนาแล้วพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

“ยาระงับ?”

สีหน้าของเฉินอันหลานเปลี่ยนไปชั่ววูบ เขาถลึงตามองไปทางลานเซลอตพร้อมตอบกลับไปด้วยความเงียบ

“นายใช้ของนั่นมากี่ปีแล้ว?”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?”

“ฉันเป็นคนเดียวที่สามารถหายามาให้นายได้นะ”

ได้ยินดังนั้นเฉินอันหลานก็ขมวดคิ้ว

“นายมี?”

“มี” ลานเซลอตเอามือออก แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้เฉินอันหลาน “ฉันไม่ใช่แค่มีเท่านั้นนะ แต่ยังสามารถจัดหาให้นายได้เป็นกอบเป็นกำเลยล่ะ หรือพูดอีกอย่างก็คือ ภายในระยะเวลาสั้น ๆ นายไม่ต้องกังวลว่าจะถูกคนอื่นจับได้”

“งั้น… นายต้องการเงินเท่าไหร่?”

“ฉันเคยบอกนายไปแล้ว ฉันมีเงินเยอะแล้ว”

“แล้วนายอยากได้อะไร?”

“นาย”

เฉินอันหลานหยุดพูดทันที

ลานเซลอตยืนขึ้นแล้วก้าวเข้าไปข้างกายคนตัวเล็กกว่า จากนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบแฮมสองสามชิ้นที่เหลือใส่ลงไปในถ้วยโจ๊กของอีกฝ่าย ก่อนจะลงข้างกายพลางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูเล็ก

“คิดดูก่อนได้นะ?”

เฉินอันหลานนั่งนิ่งที่โต๊ะอาหารอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็ปรายตามองดูคนตั้งเงื่อนไข

“นอกจากเงินและเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรที่สามารถให้นายได้อีก แต่ถ้านายต้องการ...”

“ฉันไม่ต้องการ” ลานเซลอตปฏิเสธตัดบท

หัวใจของเฉินอันหลานกระตุกวูบทันทีที่ได้รับคำตอบ โอเมก้าหนุ่มมองดูคนข้างกายโดยไม่พูดอะไรอีก

ลานเซลอตโน้มตัวลงมาอีกครั้ง แล้วยื่นมือไปประคองใบหน้าเล็กก่อนใช้นิ้วชี้ลูบไล้ไปบนผิวบางเบา ๆ

“ของที่นายบอกมา ฉันมีแล้วทุกอย่าง ฉันอยากได้อะไร นายรู้ดีแก่ใจ”

เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนอ่อน ๆ จากร่างกายของผู้ชายคนนี้ เฉินอันหลานก็เคร่งเครียดขึ้นทันใด

“การแกล้งทำเป็นนึกไม่ออก ไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเลย”

“ฉันยังยืนยันคำเดิม นอกจากเงินและเทคโนโลยีแล้ว ฉัน...”

“นายยังมีร่างกาย”

ในขณะที่ลานเซลอตพูด นิ้วมือของเขาก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อของอีกฝ่ายออก

เฉินอันหลานนั่งนิ่งไม่ขยับ แต่ใบหน้ากลับซีดเผือดลง

เมื่อปลดกระดุมมาถึงเม็ดที่สองมือของลานเซลอตก็หยุดชะงักไป ดวงตาสีดำทมิฬเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ก่อนจะมองคนถูกแกล้งแล้วถาม

“ทำไมไม่ขัดขืนล่ะ?”

“ฉันต้องการยาระงับ”

“การปลอมตัวเป็นอัลฟ่ามันสำคัญกับนายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“สำคัญ” เฉินอันหลานสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วหันหน้ามองผู้นำตระกูลเอสเต “สำคัญกว่าชีวิตของฉัน”

ลานเซลอตจ้องคนตรงหน้าเขม็ง ด้วยสายตาเครียดเคร่ง

เฉินอันหลานจับมือใหญ่ที่วางอยู่บนหน้าอกของตัวเองก่อนออกแรงบีบหนักหน่วง

“สำหรับคนที่เกิดมาเป็นอัลฟ่าตลอดชีวิตแบบพวกนาย เหตุผลที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ต่อมันน่าขบขันมาก โอเมก้าคนหนึ่งอยากเปลี่ยนตัวเองเป็นอัลฟ่า...หึ!...ไม่บ้าก็เพ้อเจ้อ ฉันเอาแต่ถามตัวเองอยู่หลายครั้งว่าที่จริงฉันบ้าหรือไม่บ้ากันแน่?”

“นายเลือกได้”

“แต่เลือกเกิดไม่ได้”

ลานเซลอตขมวดคิ้วพลางจ้องมองคนข้างหน้าไม่พูดอะไร

เฉินอันหลานแกะมือของลานเซลอตออก แล้วเลื่อนเก้าอี้เพื่อลุกขึ้น จากนั้นเขาก็ยืนปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทีละเม็ด ๆ ต่อหน้าอัลฟ่าที่เป็นอันตรายต่อตัวเขามากที่สุด

“ฉันเองก็อยากเป็นคนธรรมดาเหมือนกัน แต่ค่าตอบแทนสำหรับการเป็น

คนธรรมดาของฉันกลับกลายเป็นการมอบร่างกายให้กับคนแปลกหน้า และใช้ชีวิตกับเขา เพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูลต่อไป… ฉันก็อยากจะเลือก แต่ฉันเลือกไม่ได้ นั่นไม่ใช่ชีวิตที่ฉันอยากได้”

ในขณะที่เฉินอันหลานยังคงปลดกระดุมเสื้ออยู่ ลานเซลอตก็เอื้อมมือไปจับแขนเขาไว้เพื่อหยุดการกระทำนั้นลง

“นายอยากได้ฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงหยุดฉันล่ะ?”

“ใส่เสื้อผ้าซะ”

“หรือว่าตอนนี้ฉันไม่สามารถดึงดูดนายได้แล้ว?” เฉินอันหลานขยับเข้าใกล้อัลฟ่าผู้สูงส่ง ก่อนจะมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิท “เอาแบบนี้ ให้เวลาฉันสักสองสามวัน ฉันจะดูแลตัวเองอย่างดี ถ้าแผลที่อยู่บนตัวฉันหายเมื่อไหร่ ฉันจะมาแลกเปลี่ยนยากับนาย?”

สีรัตติกาลในดวงตาคู่นั้นดูลึกล้ำขึ้นพร้อม ๆ กับมืดมนลง

เมื่อเห็นว่าลานเซลอตไม่ตอบอะไร เฉินอันหลานก็ยิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบรอบลำคอแกร่ง แล้วประกบริมฝีปากบางเข้ากับปากได้รูปของอีกฝ่ายไม่พูดไม่จา 

เฉินอันหลานทั้งขบกัดทั้งดูดดึงอย่างดุเดือด แต่ทุกกิริยากระตุ้นและเชื้อเชิญของ

เฉินอันหลานกลับไม่สามารถทำให้ลานเซลอตมีปฏิกิริยาตอบสนองได้เลย ขนาดจูบตอบเล็กน้อยก็ยังไม่ทำ

“ฉันเสนอตัวให้นายขนาดนี้ นายยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย”

เฉินอันหลานพูดคล้ายตัดพ้อตัวเอง จากนั้นก็ปล่อยมือที่โอบรอบคอคนที่เขายั่วยวน ก่อนหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป

ทว่าในทันทีที่หมุนตัว แขนเรียวก็ถูกอีกฝ่ายจับไว้

วินาทีต่อจากนั้น เฉินอันหลานก็ถูกลานเซลอตกระชากเข้าไปในอ้อมกอด 

ทั้งสองมองสบตา ก่อนปากของลานเซลอตจะประทับจูบลงบนริมฝีปากของเฉินอันหลาน จากแผ่วเบาเป็นรุนแรง ละเลียดชิมลิ้มรสหวานหอม ปลายลิ้นใหญ่สอดแทรกเข้าไปในช่องปากน้อยด้วยความต้องการครอบครองทั้งตัว

เฉินอันหลานพลันตกใจขึ้นมาทันใด เขาชะงักไปชั่วขณะกับจุมพิตนั้น ในสมองว่างเปล่า ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ

คนที่เสนอตัวเองกลับกลายเป็นนิ่งเฉยแทน เขายังคงยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ไม่มีแม้แต่ปฏิกิริยาตอบสนองกลับ แววตาของเขาทั้งสับสนและมืดมนลง ปากของ

ลานเซลอตประกบจูบอีกฝ่ายอย่างดูดดื่ม ส่วนมือที่โอบเอวเล็กไว้ก็ไม่ได้อยู่เฉยแต่อย่างใด มันได้ลูบไล้เข้าไปในเสื้อ รุกรานไปทั่วตัวอย่างรวดเร็ว ทว่าเมื่อนิ้วสัมผัสกับแผลฟกช้ำบนแผ่นหลังบาง มือใหญ่ก็หยุดชะงักลงทันที

ในตอนนั้นเองที่เฉินอันหลานได้สติกลับมา เขาเอื้อมมือไปผลักลานเซลอต

ออก

บรรยากาศที่เคยเร่าร้อนในห้องอาหารเริ่มจางหาย อุณหภูมิระอุเย็นตัวลง

“ฉัน ฉันจะกลับแล้ว”

“คืนพรุ่งนี้นายค่อยมาเอายาระงับก็แล้วกัน

และต้องทำอาหารด้วย” ลานเซลอตร้องบอกพร้อมกับเดินออกจากห้องอาหาร “ว่าง ๆ ก็หัดศึกษาวิธีการทำอาหารซะ แล้วทำให้มันดีด้วย”

เฉินอันหลานไม่ได้ตอบ และยังคงยืนมองแผ่นหลังของผู้ชายที่เดินจากไป ยิ่งอยู่เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าคนคนนั้นคิดอะไรอยู่กันแน่ ทำไมก่อนหน้านั้นยังเสนอเงื่อนไขกับเขา แต่ตอนนี้กลับยอมเสียเอง?