"เอกเอ้ย... เอก ลุกมาขายของช่วยแม่หน่อยสิลูก"
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นจากเสียงที่เคยคุ้นเคย มองไปรอบๆห้อง คลับคล้ายคลับคลาว่าเป็ที่ไหน ครั้นพอเหลือบไปเห็นโปสเตอร์รูปนักฟุตบอลทีมชาติบราซิลชุดแชมป์ฟุตบอลโลกที่เอเชียก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือห้องนอนของผมตอนอยู่ ม.ปลาย แล้วนี่ผมมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ผมจำได้ว่าเมื่อคืน ผมไปงานแต่งเพื่อน ที่แต่งงานกับสาวที่ผมเคยแอบชอบตอน ม.ปลาย หลังจากงานแต่ง ผมก็อาสาไปส่งเพื่อนผู้หญิงที่ไปร่วมงานที่คอนโดของเธอ พร้อมกับมีสัมพันธ์สวาท แล้วขับรถกลับตอนตีสาม และผมก็จำได้เพียงเท่านี้ รู้ตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของแม่ปลุก
"ครับแม่ เอกลุกแล้วครับ" ผมตอบแม่กลับไป พลันนึกได้ว่า แม่เลิกขายของชำไปนานแล้ว ั้แ่ผมทำธุรกิจประสบความสำเร็จ ผมก็มารีโนเวทบ้านหลังซ่อมซ่อนี้ให้เป็หลังใหม่สวยงาม แล้วให้พี่สาวและพี่เขยกลับมาอยู่บ้านเพื่อดูแลพ่อและแม่
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น หรือเราเกิดอุบัติเหตุ จนสลบแล้วมีคนพาเรามาส่งที่บ้าน แต่นี่มันบ้านหลังเก่า เรารีโนเวทใหม่หมดแล้วนิ แล้วแม่กลับมาขายของชำอีกทำไม" ความสงสัยผุดขึ้นในหัวผมเต็มไปหมด
เมื่อผมลุกขึ้นจากเตียงเดินผ่านกระจก ผมก็ต้องใอีกครั้ง เมื่อเห็นใบหน้าและรูปร่างของตัวเอง ที่กลับไปเป็หนุ่ม ใบหน้าที่มีสิวขึ้นเล็กน้อย ร่างกายที่ผอมไม่มีไขมัน ทรงผมหัวเกรียน ซึ่งต่างจากผมในวัย 40 ที่มีรูปร่างสมส่วน ทรงผมตามสมัยนิยม ใบหน้าเกลี้ยงเกลาจากการดูแลตัวเองด้วยครีมราคาแพง
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ผมพูดกับตัวเอง พร้อมกับใช้มือลูบไปที่ใบหน้าตัวเอง
เพี๊ยะ!! "อูยยย เจ็บๆๆ" ผมตบหน้าตัวเองเพราะคิดว่าฝันไป
"หรือว่าเราย้อนเวลากลับมา ไม่สิ ฉันอุตส่าห์ทำงานดิ้นรนแทบตายกว่าจะร่ำรวย จะให้ฉันย้อนเวลากลับมาจนเหมือนเดิมไม่ได้ มันไม่ยุติธรรม"
"เมื่อไหร่จะลงมาละลูก" เสียงแม่เรียกซ้ำอีกรอบ ผมรีบหยิบเสื้อมาใส่ แล้วรีบวิ่งลงไป เจอแม่ในวัยเกือบ 60 กำลังสาละวนหยิบของใส่ถุงให้ลูกค้า
"ปิดเทอมวันแรกก็ตื่นสายเลยนะพี่เอก" เสียงของ "ดาว" รุ่นน้องที่อาศัยอยู่ในละแวกบ้านทักผม
"ว่าไงดาว เอาอะไรละวันนี้"
"เอาผงซักฟอก 1 ห่อ แล้วก็ยาสีฟัน"
ผมที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์การอยู่รีบหยิบของที่ดาวอยากได้ ใส่ถุงแล้วยื่นให้
"ปิดเทอมมีพี่เอกแผนจะไปไหนไหม" ดาวถาม
"ยังไม่มีเลย" ผมตอบพร้อมเหลือบตาไปมองปฎิทินที่เปิดหน้าเดือนมีนาคม ปี 2546 "นี่เราย้อนเวลามาสมัย มหาลัยเลยเหรอ " ผมนับอายุตัวเองในใจ ตรงกับผมอายุ 19 กำลังจะขึ้นปีสอง พอดี
"แล้วดาวมีแผนจะไปไหนไหม" ผมถามดาวกลับ
"อืมมม ไม่มีหรอก ต้องเตรียมตัวเข้าเรียนมหาลัย ดาวเรียนที่เดียวกับพี่เอกด้วยนะ"
"อ้าวเหรอ ดีแล้ว" ผมตอบกลับพลางนึกถึงมหาวิทยาลัยที่ผมเรียนเป็มหาวิยาลัยประจำจังหวัด ที่ที่ทำให้ผมได้เจอกับผิง รักแรกที่เพิ่งแต่งงานไปเมื่อคืน แต่ตอนนี้ถ้าผมย้อนเวลากลับมาจริงๆ ผมอาจจะมีโอกาสแก้มือ ลองจีบเธอใหม่อีกสักครั้ง เพราะผมในตอนนั้น หน้าตาไม่หล่อ เงินก็ไม่ค่อยมี แถมขี้อาย จีบสาวไม่เป็ ตรงข้ามกับผมตอนวัย 40 นักธุกิจหนุ่มโสด สเน่ห์แรง จีบสาวอย่างมั่นใจ เปลี่ยนคู่นอนแทบจะทุกคืน ดูซิว่าผมจะกลับไปแก้มือได้ไหม แต่ผมคงไม่คิดที่จะจีบเพื่อจะลงเอยกับเธอหรอก เพราะผมจำได้ดี ตอนที่จีบเธอตอนนั้น นอกจากเธอจะไม่ชอบผมแล้ว ยังดูถูกผมสารพัด หลังจากที่เรียนจบแยกย้ายกันไป ผมก็ไม่ได้ยินข่าวเธออีกเลย จนเมื่อสามปีที่แล้ว "แจ๊ค" เพื่อนสนิทของผมคนนึง ได้บอกกับผมว่ามันกำลังคบกับผิง ซึ่งตอนนั้นผมกำลังเริ่มทำธุรกิจ เริ่มมีเงิน มีหน้ามีตาในสังคม เมื่อเราได้มีโอกาสเจอกัน ท่าทีของเธอที่มีต่อผมก็เปลี่ยนไป อาจเป็เพราะว่าผมคือเพื่อนของแฟนเธอ หรือเพราะผมเปลี่ยนเป็คนละคนกับที่เธอเคยดูถูกไว้ ก็ไม่แน่ใจ แต่ความสวยของเธอ ก็ทำให้ผมอดคิดที่จะมีสัมพันธ์สวาทกับเธอสักครั้งไม่ได้ ในเมื่อมีโอกาสย้อนเวลากลับมาแบบนี้ ขอลองจีบเธออีกสักครั้งก็แล้วกัน
"เปิดเทอมเจอกันนะดาว รับรองที่มหาลัยต้องสนุกแน่ๆ" ผมพูดกับดาวพร้อมยื่นของที่ดาวมาซื้อให้ และยิ้มที่มุมปากอย่างเ้าเลห์
1K
