เสียงฝีเท้าของ มิ้นดังก้องไปตามโถงทางเดินที่เย็นเฉียบของบริษัทบันเทิงั์ใหญ่ย่านคังนัมเธอเพิ่งก้าวออกมาจากห้องออดิชั่นด้วยหัวใจที่เต้นรัวแต่แล้วฝีเท้าก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงสนทนาจากประตูที่ยังปิดไม่สนิท
"คนเมื่อกี้...ที่ชื่อมิ้นน่ะเหรอ? ตัดทิ้งไปได้เลย"
เสียงของหัวหน้าทีมแคสติ้งดังขึ้นอย่างเ็า
"หน้าตาสวยแบบพิมพ์นิยมเกินไปไม่มีเสน่ห์ดึงดูด เลยสักนิด จืดชืดเหมือนน้ำเปล่าวงการเคป็อปตอนนี้เขา้าคนที่แค่ขยับตัว ผู้ชายก็พร้อมจะคลั่งตายแล้วยัยเด็กนั่นน่ะ... ชาตินี้ก็เป็ได้แค่ตัวประกอบนั่นแหละ"
เสียงหัวเราะเยาะที่ตามมาทำให้มิ้นรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่เธอรีบเดินก้มหน้าหนีออกมาจากตึกนั้นร่างบางสั่นเทาพิงกำแพงท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรา
"ยี่สิบครั้งแล้วนะ..."เธอพึมพำกับตัวเองพลางมองจดหมายปฏิเสธในมือที่เปียกชื้นน้ำตาเม็ดโตหยดลงบนกระดาษจนตัวหนังสือเลือนลางความฝันที่จะเป็ดาวเด่นบนเวทีช่างดูริบหรี่และมืดมนเหลือเกิน
ใบหน้าสวยหวานที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีตบัดนี้เลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำตาเธอสอบตกอีกแล้ว...และคำวิจารณ์จากปากของทีมแคสติ้งชาวเกาหลีนั้นช่างเชือดเฉือนเหลือเกิน
มิ้นก้มมองดูตัวเองผ่านกระจกเงาของคาเฟ่แถวนั้นเด็กสาววัย 18 ในชุดสเวตเตอร์รัดรูปที่เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าและขาเรียวยาวที่เธอเฝ้าออกกำลังกายดูแลมาเป็ปีๆ
"ทำไมล่ะ...ฉันยังพยายามไม่พอเหรอ..."
ในขณะที่เธอกำลังจะถอดใจและเดินหายไปในฝูงชนรถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทก็มาชะลอจอดอยู่ข้างทาง กระจกฟิล์มมืดทึบค่อยๆ เลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่ดูภูมิฐาน
เขาคือ ปาร์คจินฮยอก โปรดิวเซอร์มือทองที่ขึ้นชื่อเื่การปั้นเกิร์ลกรุ๊ปแถวหน้าของวงการ
"คุณมิ้นใช่ไหมครับ?ผมเห็นคุณที่ห้องออดิชั่นเมื่อครู่"
เสียงทุ้มต่ำที่ดูสุภาพและให้เกียรติทำให้มิ้นสะดุ้งเธอรีบปาดน้ำตาและหันไปมองเขาด้วยความแปลกใจ "คุณจินฮยอก...รู้จักฉันด้วยเหรอคะ?"
จินฮยอกยกยิ้มน้อยๆที่มุมปาก เป็รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเข้าใจความเ็ปของเธอ
"ผมเห็นศักยภาพในตัวคุณนะแต่น่าเสียดายที่ระบบการคัดเลือกปกติมันไม่เหมาะกับคนที่มี พร์พิเศษ แบบคุณ"
เขาก้าวลงจากรถท่าทางที่สง่างามและกลิ่นน้ำหอมแนว Woody ที่ดูเข้มขรึมทำให้มิ้นรู้สึกประหม่าจินฮยอกเดินเข้ามาใกล้เธอ สายตาของเขาที่กวาดมองเธอช้าๆ นั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าออกทีละชิ้น
"สนใจจะเข้าโปรเจกต์ ของผมไหม? ผมไม่ได้้าเด็กฝึกที่ร้องเพลงเก่ง...หรือเด็กฝึกที่มาเต้นปูๆ ปลาๆ ในห้องซ้อมวันละ 12 ชั่วโมง แต่ผม้าราชินี ที่รู้ว่าจะควบคุมทุกคนทั้งโลกได้ยังไง"
เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดเว้นระยะห่างไว้อย่างพอเหมาะเพื่อไม่ให้เธอตื่นตระหนก "ถ้าคุณเชื่อใจผม...ผมจะสอนวิธีที่ทำให้ทุกคนต้องสยบแทบเท้าคุณเอง แต่มันคือโปรเจกต์ลับ ที่มีแค่คุณคนเดียวที่ได้รับสิทธิ์นี้"
เขายื่นการ์ดสีดำที่มีสัญลักษณ์สีทองหรูหราให้เธอด้วยท่าทางที่ดูเป็มืออาชีพที่สุด
"ลองเก็บไปคิดดูนะครับ...โอกาสที่จะได้เป็ ราชินี ไม่ได้มาบ่อยๆ ถ้าคุณตัดสินใจได้แล้วไปพบผมที่เพนท์เฮาส์ตามที่อยู่ในนี้...ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเองว่าความสำเร็จที่แท้จริงน่ะ มันหอมหวานแค่ไหน"
จินฮยอกขึ้นรถและขับออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมที่ยังวนเวียนอยู่รอบกายเธอแสงไฟจากตึกสูงในโซลดูพร่ามัวไปชั่วขณะเธอจ้องมองนามบัตรใบนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว
แสงไฟจากตึกสูงในโซลดูพร่ามัวไปชั่วขณะมิ้นตัดสินใจเก็บการ์ดใบนั้นลงในกระเป๋า ในหัวของเธอมีแต่คำว่า ทางลัด และ ราชินี วนเวียนอยู่ไม่จบสิ้น
"แค่ไปฟังข้อเสนอ...คงไม่เป็ไรหรอกมั้ง"