ถังเห่อหนันขย่ำมู่ลี่และกระชากมันทิ้งอย่างโมโหกับภาพที่เห็น เหวินหยูเหว่ยมันกล้าดียังไง มาจูบลาลูกสาวเขา มันน่าเอาปืนยิงกระบานนัก มันขู่เขา มันบอกว่าการแต่งงานจะทำให้เื่ทุกอย่างยุติ ถังเห่อหนันเดินกระแทกเท้าลงบันไดมาเสียงดังปึงปัง ภรรยาเขาที่ยืนนิ่งตรงหน้าต่าง นางก็เห็นภาพเดียวกันกับเขา นางหันกลับมามองเขาตาเขียวปัด ถังเห่อหนันจึงลดฝีเท้าลงก้าวเบา ๆ
“มันมาขอแต่งงานกับญาหลัน” เขาพูดน้ำเสียงยังกรุ่นโกรธ แต่ภรรยาเขากลับยิ้ม
“ฉันก็นึกอยู่แล้ว” เสียงภรรยาเขาตื่นเต้น
“ดีใจอะไร ผมไม่มีทางยกญาหลันให้มันเด็ดขาด” เขากระแทกตัวนั่งลง ป้าลู่เข้ามาเก็บถ้วยชารีบจุ๊ปาก
“จุ๊ๆ คุณหนูเข้าบ้านมาแล้วค่ะ” เขากับภรรยาจึงเงียบเสียงลง หม่อมราชวงศ์นิลญาเงียบงันลงก็จริงของสามี มันไม่มีทางเป็ไปได้ ที่ครอบครัวของนางกับครอบครัวของหวินเคัง จะกลับมาปองดองกันได้
“คุณพ่อคะ...คุณแม่คะ” ญาหลันมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ
“คุณคะ” หม่อมราชวงศ์นิลญา เรียกสามี
“เฮ่ย ญาหลัน ลูกไปรู้จักกับเหวินหยูเหว่ยได้ยังไง รู้ไหมเขาเป็ตัวอันตราย” ถังเห่อหนันมองหน้าลูกสาว ลูกสาวของเขายังเด็กและไร้เดียงสาเกินไป เขาจ้องมองใบหน้าอ่อนเยาว์เกลี้ยงเกลาของญาหลัน ลูกสาวที่เขารักปานแก้วตาดวงใจ เฝ้าทะนุถนอมกล่อมเกลี้ยง ต่อให้ลูกโตเพียงใดพ่อแม่ก็ยังคิดว่าลูกยังเป็เด็กตัวเล็กๆ ที่ต้องปกป้องดูแล ลูกสาวก้มหน้าเงียบ ญาหลันจะบอกบิดามารดาว่ายังไง เธออับอายเกินกว่าจะเล่าให้ท่านฟัง
“คุณพ่อคะ คุณแม่คะ หนูขอโทษ” ญาหลันรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถ ปกป้อง ตนเองได้ ถังเห่อหนันอึ้ง เขาบีบคั้นลูกเกินไปหรือเปล่า ชายสูงวัยขบกรามแน่น หม่อมราขวงศ์นิลญาลุกไปนั่งข้างลูกสาวโอบกอด ปลอบประโลม
“ไม่เป็ไรจ๊ะ ไม่เป็ไรลูก”
“เหวินหยูเหว่ยทำร้ายลูกหรือเปล่า” ถังเห่อหนันเสียงเข้ม ญาหลันส่ายหน้า
“มันบังคับข่มเหงลูกใช่ไหม” ถังเห่อหนัน เสียงดังตาวาวเขากำลังโกรธไอ้หนุ่มจองหองผู้เพิ่งเดินออกจากบ้านเขาไป ลูกสาวนิ่ง ซึ่งก็คือคำตอบอย่างดี
“ มันไม่ใช่ลูกผู้ชาย ฉันจะฆ่ามัน”ญาหลัน ใเช่นเดียวกับหม่อมราชวงศ์นิลญา บิดาโกรธจนหน้าแดงก่ำ กำมือแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่พลุกพล่านผุดลุกขึ้น ญาหลันผวาเข้าไปเกาะแขนบิดา
“คุณพ่อค่ะ” ลูกสาวอึกอัก “หนูยินดีจะแต่งกับเขาถ้าคุณพ่อไม่ขัดข้อง”
“เฮ่ย” ถังเห่อหนันสะบัดแขนออกจากมือน้อยๆของบุตรสาว "ลูกยังไม่รู้จักคนดีก็ตัดสินใจแล้ว" เขาว่าเดินหายขึ้นชั้นบน ทิ้งแม่ลูกไว้ ญาหลันไร้เดียงสาโดนมันพูดดีด้วยก็หลงเสน่ห์มัน ถังเห่อหนันเดินปึงๆ ป้าลู่เหลือบมองเขาหวาด ๆ รีบเข้ามาใกล้ คุณหนูและคุณผู้หญิง
“ไม่เป็ไรนะคะ คนเป็พ่อก็จะห่วงลูกสาวเป็ธรรมดาอย่างนี้ทุกคน” ป้าลู่ว่ายิ้ม ๆ ปลอบใจ นางคือคนใกล้ชิดครอบครัวนี้ที่สุดในบ้าน เปรีบเสมือนคนในครอบครัวเดียวกัน
“นั่นสิ” หม่อมราชวงศ์นิลญาตอบรับ หากมันเจือปนไว้ด้วยความสิ้นหวัง
“ตอนแม่ พาพ่อไปหาตาของลูกท่านโกรธแม่เหมือนกัน” นางกล่าวเมื่อนึกภาพในตอนนั้น ถังเห่อหนันตอนนั้น ก็ไม่ต่างจากเหวินหยูเหว่ยนักหรอก ความทนงตนของเขาทำให้บิดาเธอไม่ชอบหน้าถังเห่อหนันั้แ่ทีแรก และไม่คิดจะยกลูกสาวให้ ก็หวังแต่ว่าถึงคราวลูกสาวของตัวเองจะไม่ต่างกัน
“แม่จะพูดกับพ่อให้เอง ว่าแต่ลูกแน่ใจแล้วใช่ไหม ” หม่อมราชวงศ์นิลญาถาม จ้องใบหน้าอ่อนเยาว์ของบุตรสาวอย่างค้นหาคำตอบ ญาหลัน มองมารดา หน้าจืดเจื่อน
“ค่ะแม่” เธอหลุบเปลือกตาลงไม่กล้าสบตามารดาตรง ๆ เหวินหยูเหว่ย บินมาที่นี่เพื่อขอเธอแต่งงาน แล้วจะมีอะไรที่ญาหลันต้องลังเลใจ แม้จะหวั่นใจอยู่ลึกๆ ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาก็ตาม
****************************
“ฝีมือแกใช่ไหม” เหวินหยูเหว่ย ที่เข้าไปนั่งภายในรถเรียบร้อยต่อโทรศัพท์หาน้องชายที่อยู่ไกลอีกซีกโลกหนึ่ง ภายใต้คาดิแลด ลีมูซีน รถที่มีระบบความปลอดภัยดีเยี่ยม นับเท่าที่เคยมีมา เพราะนอกจากจะเป็รถกันะุทั้งคันแล้ว กระจกและตัวถังก็ยังกันะุอีกด้วย ผนังด้านในบุด้วยสารบางชนิดที่สามารถกันสารเคมีประเภทมีอันตรายต่อร่างกายได้เป็อย่างดี นอกจากนี้ยังมีก๊าซออกซิเจนเตรียมไว้เพื่อเหตุฉุกเฉินที่อาจเกิดขึ้น ส่วนล้อรถเมื่อถูกยิงจนล้อแบน ก็ยังสามารถแล่นต่อไปได้ ที่สำคัญนอกจากประโยชน์ใช้สอยจะเป็เทคโนโลยีล้ำอนาคตแล้ว ด้านดีไซน์ทั้งภายนอกและภายในั้แ่หน้ารถจรดท้าย ได้รับการออกแบบสร้างสรรค์ให้สะท้อนความหรูหรา ล้ำสมัย กระจังหน้าขนาดใหญ่ เอกลักษณ์อันโดดเด่นของคาดิแลค รวมถึงการออกแบบเน้นมิติแนวตั้งทั้ง ไฟหน้า และไฟท้าย ด้วยเหตุผลด้านการใช้งานอย่างวิสัยทัศน์ที่ต้องชัดเจนที่สุด มันเป็จากค่ายยุโรปที่เหวินหยูเหว่ยสั่งเข้ามาเป็พิเศษ เพราะรถที่เขาผลิตกำลังจะผลิตรถดัดแปลงเป็ลีมูซีนที่สนนราคาแล้วถูกกว่ารถสัญชาติยุโรปเกือบเท่าตัว และเป็รถที่ผู้นำบางประเทศใช้ ด้านหน้ามีบอดี้การ์ดร่างยักย์นั่งคู่คนขับ เลขาหลี่หยงนั่งอยู่ในรถคันที่สอง สามารถติดต่อสื่อสารกันได้ด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัยที่ถูกติดตั้งขึ้นภายในรถ รถแล่นด้วยความเร็วและนิ่งราวกับเหาะออกจากบ้านถังเห่อหนันเพื่อตรงไปยังโรงแรมของเก่าแก่ตระกูล
เสียงที่อยู่ไกลอีกซีกโลกหนึ่ง เสียงหัวเราะและเสียงตอบรับมาทางปลายสายทำให้เหวินหยูเหว่ยถอนใจ เื่นี้จะทำให้แผนของเขายุ่งยากขึ้น
“ทำไมไม่ปรึกษาฉันก่อน เขายังมีชีวิตอยู่ ” เหวินหยูเหว่ย เว้นจังหวะ
“ฉันจะจัดการกับเขาเอง อย่ายุ่งเื่นี้อีกเข้าใจไหม”
เสียงปลายสายตอบรับนิ่ง ๆ ก่อนจะวางสาย น้องชายคนรองจากเขา เหวินซิ่ว ที่คุมบ่อนคาสิโนทั้งหมดทั้งในเกาะเกาลูน มาเก๊าและลาสเวกัส ตอนนี้ติดหิมะอยู่สนามบินในนิวยอร์ก ความจริงเหวินซิ่วต้องอยู่ที่นี่ไม่ใช่เขา เหวินซิ่วเองที่เป็คนสั่งลูกน้องให้ยิงอาร์พีจีใส่ถังเห่อหนันที่เกาะเรียว ส่วนอีกสองที่นั้นทั้งเขา และเหวินซิ่วไม่ได้เป็คนทำ แต่เขาก็ถูกถังเห่อหนันรวมห่อไว้หมดทั้งสามคดี แล้วยังกล่าวหาเขาเื่ลูกสาวอีกแผนการรึ..
เหวินหยูเหว่ยยิ้ม เมื่อนึกถึงญาหลัน
“คุณชาย นายท่านโทรมา” เลขาเฉียงที่นั่งมาในรถตอนเดียวกันบอกส่งโทรศัพท์อีกเครื่องให้เขาพูดสาย
“ครับพ่อ” เสียงดัง ๆ ของบิดาเขาทางปลายสาย
“พวกแกหายหัวไปไหนกัน แม่แกเขาบ่นน้อยใจ พวกแกไม่กลับมาร่วมฉลองวันเกิดเขา”
บิดาแกล้งตะเบ่งเสียงใส่หูโทรศัพท์ จนเขาต้องยกหูออกห่าง พ่อคงคุยอยู่ต่อหน้าแม่เขาแน่ๆ ถึงพูดอะไรทำนองนี้ เขานึกภาพพ่อที่เสแสร้งทำเป็โวยวายต่อหน้าแม่แล้วก็อดยิ้มขำไม่ได้ พ่อเขานั่นล่ะตัวดี เป็จอมวางแผนตัวยงแต่ก็เกรงใจแม่ที่สุด แต่ขนาดนั้นยังแอบไปมีผู้หญิงอื่นอีกคนร้ายจริง ๆ
“บอกแม่สิครับว่าเหวินซิ่วติดหิมะอยู่ที่นิวยอร์กส่วมผม ถูกพ่อใช้ให้มาทำงานแทนเขา ทั้งที่ตั้งใจจะไปเซอร์ไพร์แม่แท้ ๆ ” เขาแกล้งทำเสียงล้อเลียนบิดา แกล้งมาก็แกล้งกลับ ทั้งที่ความจริงบิดาแทบจะวางมือทั้งหมด เพียงแต่ยังคงดำลงตำแหน่งประธานกรรมการใหญ่อยู่ และออกงานใหญ่ตามความจำเป็ เพราะสิ่งหนึ่งที่เหวินหยูเหว่ยไม่ชอบเอาเสียเลยคือการออกงานสังคม นอกนั้นเขากับเหวินซิ่วดูแลเกือบทั้งหมดและแผนที่จะมาเมืองไทยหรือที่นี่เขาก็เป็คนสับเปลี่ยนกับน้องชายเองโดยที่บิดามิได้มีส่วน
“ช่ะ ๆ ไอ้ลูกชาย แค่นี้แหละ” เหวินคังคันปากอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้แต่เห็นจะไม่เป็การดีเพราะอยู่ต่อหน้าอี้เหม่ย
บิดาเขารีบปิดโทรศัพท์เฉย เหวินหยูเหว่ยยกหูโทรศัพท์ออก มองงงๆ กับเสียงที่เงียบไป
เหวินคังปิดมือถือหันมาหาภรรยาที่นั่งมองเขาอยู่
“เห็นไหมจ๊ะที่รัก เพราะเ้าเหวินซิ่วแท้ๆ เหวินหยูเหว่ยเลยไม่ได้มาฉลองวันเกิดเธอ”
เขาเข้าไปโอบกอดภรรยาอย่างเอาใจ โดยมีเหวินหลงลูกชายคนเล็กนั่งหัวเราะอยู่ใกล้ ๆ
** จริงๆ ผู้ชายบ้านนี้อบอุ่บกันทุกคนแหละ แฮะๆ กดหัวใจให้ข้อแน้.....