เช้าตรู่ สายไหมตื่นมา ด้วยความรู้สึกที่มึนมึน หัวสมองของเธอหนักอึ่ง ปวดตึบที่ท้ายทอย เธอลืมตามองเพดาลมาได้ 1 ชม.แล้ว
ก๊อกๆๆๆๆ ก๊อกๆๆๆๆๆ
" คุณค่ะ คุณค่ะ ตื่นรึยังค่ะ ชั้นเข้าไปน่ะคะ" สิ้นเสียงแม่บ้าน เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในห้อง สายไหมหันช้าๆไปมองป้าดาแม่บ้านของที่นี่ช้าช้า
" คุณเป็อะไรรึเปล่าค่ะ" ป้าแม่บ้านเอ่ยถามเธอ เมื่อเห็นว่าสายไหมไม่พูดอะไร แกก็เอื่อมมือลงมาแตะที่แขนของสายไหม
"อุ้ย.....คุณไม่สบายหรอค่ะ เนี้ยยย ตัวร้อนนนจี๋ เลย ตายละ" แกดูใ หุนหันเดินออกไปนอกห้องโดยที่ไม่รอให้เธอพูดดอะไร แล้วกลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูเล็กๆ แม่บ้านค่อยๆเช็ดตัวให้สายไหม
"คุณค่ะ คุณกินโจ๊กนิดนึงน่ะคะ แล้วเดี๋ยวค่อยกินยา" แม่บ้านเรียกสายไหมอีกรอบ สายไหมลืมตาขึ้น
"ไม่หิว"
เธอพูดเสียงแ่เบา เธอยอมรับว่าเธอคงไม่สบายจริงๆ แต่ทำไงได้เธอไม่หิว แล้วก็ไม่มีแรงจะกินอะไรเข้าไปด้วย สายไหมเห็นแม่บ้านรีบร้อนเดินออกไปนอกห้อง เธอจึงหลับตาลงอีกรอบ
“นายน้อยค่ะ นายน้อย”ป้าดาเคาะประตูเรียก เ้านายของเธอที่ห้อง
”นายน้อย!!! ก๊อกกก ก๊อกกก” แม่บ้านรู้สึกกังวลใจอยู่มาก รู้สึกกลัวก็กลัวที่ต้องมาปลุกนายของเธอเพราะเธอรู้ว่าเขาไม่ชอบให้ใครมากวนใจถ้าไม่มีคำสั่งเรียกั้แ่ไหนแต่ไร ปกติแล้วจะไม่มีใครกล้ายุ่ง แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็สำคัญ เธอกลัวว่าหญิงสาวที่นายเธอพามาจะเกิดช๊อคเพราะพิษไข้
”มีอะไร”
เป็อย่างที่คิด ภาคิมเดินมาเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจเอามากๆ
”นายน้อยรีบไปดูคุณคนนั้นเถอะค่ะเธอ....” ยังไม่ทันที่ป้าดาจะพูดจบ ภาคิมกระชากประตู ก้าวเดินไปยังห้องหญิงสาวอย่างรีบร้อน
“เธอเป็อะไร” ภาคิมถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดมาก ก็เดินมาที่ข้างเตียงก้มลงเอามือมาแตะที่หน้าผากของสายไหม เขาดึงมือกลับด้วยความใ สายไหมตัวร้อนอย่างกับไฟ
“เธอไข้สูงมากเลยค่ะ ขนาดป้าเช็ดตัวให้แล้วน่ะคะ” ป้าแม่บ้านใจคอไม่ดี
ยังไม่ทันที่จะคิดอะไร ภาคิมก็ก้มไปอุ้มสายไหมขึ้นมา ลงจากชั้นบนของบ้าน
“เตรียมรถ”เขาสั่งลูกน้อง
”ครับนาย”
”ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
น้ำเสียงของเขาสั่น ด้วยความร้อนอกร้อนใจ ลูกน้องของเขาแอบมองเ้านายจากกระจกมองหลัง เพราะเขาไม่เคยเห็นเ้านายหนุ่มเป็แบบนี้มาก่อน ร้อนรน ดูไม่เป็ตัวเอง ผิดจากผู้ชายมาดนิ่งๆ สุขุม แม้จะเป็คนใจร้อนเมื่อถูกขัดใจก็ตามแต่
“สายไหม สายไหม”
ภาคิมเอามือตบที่ใบหน้าขาวซีดของสายไหมเบาๆ เธออยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม
“ไหมมม ไหมมม ตื่นสิ ได้ยินพี่ไหม ไหมมม” เขาร้องเรียกเธอเบาๆ จนระดับเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
“อึมมมม”
สุดท้ายเธอก็ครางออกมาด้วยเสียงแ่เบา ทำให้เขาเบาใจลงมาบ้าง
“แกขับให้มันเร็วๆหน่อยไม่ได้รึไง หะ!!!!”
ภาคิมตวาดลูกน้อง
“ครับนาย”
เขาทำได้แค่เอ่ยรับทราบกับเ้านายหนุ่ม นี้ก็จะ140แล้ว มันยังไม่เร็วสำหรับเ้านายหนุ่มอีกหรอ ลูกน้องของเขาปาดเหงื่อที่ไหนลงมา บีบหัวใจจริงๆ
“ ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย หมอ หมอ”
ภาคิมอุ้มสายไหมเดินเข้าไปโรงพยาบาลอย่างรีบร้อน ไม่รอเปรจากบุรุษพยาบาลเลยด้วยซ้ำ
พยาบาล และ หมอต่างแตกตื่นที่เห็นหน้าภาคิมเข้ามา ไม่ใช่เพราะอะไร เพราะเขาคือผู้ชายที่ไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก ทั้งโรงพยาบาลแตกตื่นกันยกใหญ่ พยาบาลต่างซุบซิบ แอบมองชายหนุ่มที่อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน
“หล่อจังเลย”
“เทพบุตรของฉัน”
“เขาพาใครมาแก”
”แฟนรึเปล่า แต่ไม่ใช่คนที่เห็นออกงานด้วยกันนิ”
เสียงพูดคุยของสาวๆระแวกนั้น ซุบซิบกันไม่มีทีท่าจะหยุดหย่อน
“เป็ไงบ้างครับ”
ภาคิมลุกพรวดเมื่อประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก
“ปลอดภัยแล้วครับ คุณผู้หญิงมีไข้สูง คงเพราะร่างกายอ่อนแอ ตอนนี้คงต้องนอนให้น้ำเกลือดูอาการสักคืนก่อนน่ะครับ”
หมอที่ดูแลแจ้งอาการสายไหมให้ชายหนุ่มทราบ ภาคิมถอนหายใจ แล้วเดินตามรถเข็นผู้ป่วยที่เข็นร่างของสายไหมเข้าไปที่ห้องผู้ป่วย VIP ชั้นบนสุดของโรงพยาบาล
ภาคิมนั่งมองหน้าสายไหมอยู่ข้างเตียงคนไข้ มองอย่างกับว่าเธอจะหายไปจากตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปจับที่ใบหน้าของเธอ ใช้นิ้วเกลี่ยที่แก้มเบาๆ และจับลงที่มือน้อยๆนั่น เขาผิดเอง ภาคิมนึกโทษตัวเอง เมื่อย้อนนึกถึงเื่เมื่อคืน
สายไหมค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ ที่นี่ที่ไหน สมองเธอมึนๆ แต่รู้สึกดีกว่าเมื่อตอนแรกเยอะแล้ว เมื่อหันไปด้ายซ้ายก็เห็นมีคนนอนฟุบอยู่ที่ด้านซ้ายมือของตน เธอเพ่งมองอยู่สักครู แววตาก็สั่นไหว หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ
นิ!! นี่!! เขานิ ภาคิม.....
สายไหมมองอยู่สักพักเธอจะขยับแขน แต่ก็ขยับไม่ได้ เมื่อมองดีดี มือของเธอถูกชายหนุ่มจับเอาไว้ เมื่อเห็นดังนั้น เธอรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และเพราะสายไหมขยับแขน จึงทำให้ผู้ชายตัวโตอย่างภาคิม เงยหน้าที่ฟุบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
— —ตาสบตา—-
“ตื่นแล้วหรอ”
ภาคิมพูดขึ้นทำลายบรรยากาศที่เงียบสงัด
“ค่ะ”
“พอดี เธอไม่สบายไข้ขึ้นสูงก็เลยพามาโรงพยาบาล”เขาเอ่ยบอกเธอ แล้วเฉมองไปทางอื่น ด้วยความรู้สึกใจเต้น
“กินอะไรไหมเมื่อเช้าไม่ได้กินอะไรเลย กินโจ๊กหน่อยละกัน”
เขาไม่ถามเลยว่าเธอจะหิวไหม คิดเองเออเองจัดแจงเสร็จสรรพ สายไหมี้เีต่อความยาวเลยทำได้แค่ พยักหน้ารับ
ภาคิมเดินปรับเตียงนอนให้ สายไหม เขาเดินไปเปิดไฟให้สว่าง และนำโจ๊กมาตรงหน้าหญิงสาว ทั้งสองทำหน้าไม่ถูกต่อกัน ภาคิมรู้ดีว่าตอนนี้เขาหวั่นไหวแล้วจริงๆ เขาหยิบช้อนกำลังจะตักโจ๊กไปที่ปากของสายไหม
“เออ คือว่า ไหมทานเองดีกว่า”
สายไหมหน้าแดงเป็ลูกตำลึง เขาไปกินอะไรมาถึงได้อยู่ดีดีอ่อนโยนกับเธอแบบนี้ ตายแน่เลยสายไหม!!
“ออ งั้นก็ได้”
เขาตามใจเธอ หันตัวไปหยิบน้ำมาวางตรงหน้าสายไหม และหันตัวไปนั่งตรงโซฟากลางห้อง
เมื่อสายไหมทานเสร็จ สายไหมก็หันไปมองนาฬิกากลางห้องพยาบาล 20.00น. พร้อมกลับหันไปทางเขาอีกครั้ง เห็นภาคิม
นอนราบบนโซฟา หายใจเป็จังหวะ หลับซิน่ะ
——-เช้า เวลา06.00น.——-
กรี๊งงงงงง กรี๊งงงงงงง เสียโทรศัพท์ของสายไหมดังขึ้น
———-คุณแม่———
สายไหมเห็นสายเรียกเข้า ชะงักไปขณะหนึ่ง
ภาคิมที่ลืมตาตื่นขึ้นมา จึงมองเธอไม่ละสายตา
“ค่ะ”
“นี่ลูก จะกลับบ้านกี่โมง ให้ลุงแช่มไปรับที่บ้านเพื่อนไหม บ้านเพื่อนอยู่ที่ไหน ส่งตำแหน่งที่ตั้งมาให้แม่”
ยังไม่ทันที่สายไหมจะพูดอะไร แม่ของเธอยิงคำถามมาเป็ชุด โชคดีที่เมื่อคืนเธอline บอกแม่ของเธอก่อนแล้วว่าจะนอนบ้านเพื่อน
“อ้ออออ”
สายไหมทำได้เพียงเปล่งเสียงออกมาจากลำคอ
ทุกการกระทำของเธอถูกภาคิมที่นอนมองเธออยู่บนโซฟา จับจ้อง นานสองนาน สายไหมหันไปทางชายหนุ่มพอดี ด้วยความที่กลัวเขาจะตื่น เป็ดังที่เธอคิด เขาตื่นแล้ว!! เธอเห็นเขามองมาที่เธอตาไม่กระพริบ ทำให้สายไหมนั้นลุกลี้ลุกลน หันหน้ากลับไปมองที่ระเบียงแทน
“ ไม่เป็ไรค่ะแม่ ไหมกลับเองได้ วันนี้เย็นๆเดี๋ยวก็กลับค่ะ”
สายไหมรีบตอบผู้เป็แม่ไป แล้วเบนสายตาไปทางชายหนุ่มอีกที เห็นเขาไม่ได้มองมาที่เธอแล้ว เธอจึงถอนหายใจออกมา นิเธอเป็อะไร กลัวเขาเข้าใจผิดหรอ? บ้าจริง
“ก็ได้ ก็ได้ อย่าให้มันดึกมากนักน่ะลูก”
“ค่ะแม่”
ภาคิมลุกขึ้นจากโซฟาเข้าห้องน้ำ กลับออกมาด้วยเสื้อผ้าอีกชุดนึง เขาใส่เสื้อยืดสีขาวแขนสั่นเผยให้เห็นกล้ามที่ต้นแขน กับหน้าอกที่ผ่านการออกกำลังกายเป็ประจำ สวมกางเกงยีนสีซีดขากระบอกพอดีตัว ดูแปลกตาไปถนัด เพราะสายไหมไม่เคยเห็นเขาแต่งตัวลุกที่ดูสบายๆแบบนี้ ดูแล้วหน้าเด็กลงไปเป็กองหยั่งกับวัยรุ่น ที่รุ่นราวคราวเดียวกับเธอ สายไหมกระพริบตาถี่ ด้านภาคิมเมื่อเห็นสายไหมมองมาที่ตน เขาก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมา เขารู้สึกได้จากสายตาสายไหม เหมือนสายตาที่ผู้หญิงใช้มองชายหนุ่มที่ตนพอใจ แต่ด้วยที่คนที่มองคือสายไหม มันทำให้เขาพอใจอย่างบอกไม่ถูก
“ หิวไหม”
ภาคิมเดินเข้ามาใกล้เตียงคนไข้
“อืมมมมค่ะ”
สายไหมหลุบตาลงอย่างอายๆ
ภาคิมเดินเข้ามาอีกก้าว ก้มหน้าไปอยู่ระดับเดียวกับสายไหม จ้องเข้าไปที่ดวงตาของเธอ
“ พูดรู้เื่แบบนี้ ค่อยน่ารัก หน่อย”
ภาคิมยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
จากคำพูดและรอยยิ้มนั้นของเขาทำให้ตัวเขาเองและสายไหมหน้าแดงพอๆกัน
“อาหารเช้ากับยามาแล้วค่ะ. อุ้ยยย!!!!”
พยาบานสาวที่นำอาหารเข้ามาร้องเสียงหลง กับภาพเบื้องหน้า
“ขอประทานโทษค่ะ” พยาบาลก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองงุ่น ไม่กล้าเงย
“ยกมาได้เลยครับ เธอจะทานเลย”
ภาคิมยืดตัวตรงเดินอ้อมไปนั่งเก้าอี้ข้างๆเตียงอีกฝั่ง มองสายไหมทานข้าวต้มในถ้วยเงียบๆ
“ ไม่หิวหรอค่ะ”
สายไหมเอ่ยถามเขาเมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งนิ่ง มองเธอทานอยู่คนเดียว
“หิว แต่.....หิวอย่างอื่น”
สายไหมสำลักน้ำที่กำลังดืม หลังจากที่กินยาหลังอาหาร ทำให้ภาคิมหลุดหัวเราะออกมา
“555555” เขาขำออกมาซะดื้อๆ หยิบกระดาษชิดชู่ส่งให้สายไหม
“ตลกอะไรคะ”
สายไหมหน้าแดง ทั้งอาย และเคืองๆ
“เปล่านิ”
ไม่พูดเปล่าภาคิมยังตอบหน้าตายกับเธอ
่สายหมอเ้าของไข้แจ้งกับภาคิมและสายไหมว่าอาการไม่น่าเป็ห่วงแล้วสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ ภาคิมจึงพาสายไหมออกจากโรงพยาบาล
“ไปไหนครับนาย”
ลูกน้องของภาคิมสอบถามเ้านายหนุ่ม
“ ไปส่งเธอ”
เขารู้ว่าเธอต้องกลับบ้าน เพราะจากที่เธอคุยโทรศัพท์กับแม่ เมื่อเช้านี้
ระหว่างทางสายไหมก็หลับมาตลอดทางหลังจากบอกตำแหน่งบ้านของเธอกับภาคิม ภาคิมดึงเธอเข้ามานอน ประคองหัวเธอไว้บนตักเขา การกระทำของเ้านายหนุ่มทำให้ลูกน้อง ทำหน้าอย่างกับโดนผีหลอก-()-
“นี่ ตื่นได้แล้วววว ยัยเด็กขี้เซา”
เขาใช้นิ้วจิ่มที่แก้มของสายไหม 2ที
“อึมมมม”
สายไหมลืมตา ก่อนที่หัวสมองจะทำงาน ก็พบกับหน้าท้องที่มีซิกแพค ของภาคิมที่อยู่ตรงหน้านิเธอ เธอ!! เธอนอนหนุ่นตักเขาหรอ เธอพบว่าตนเองนอนขดตัวหันหน้าเข้าหาลำตัวของชายหนุ่ม ภาพแรกที่จำได้เธอนั่งข้างๆเขานิหนา สายไหมเงยหน้ามองภาคิม พบกับสายตาล้อเลียนซุกซนของเขา ภายในพริบตา สายไหมดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ถึงแล้ว”ภาคิมเอ่ยสั้นๆ
“ขอบคุณค่ะ”
สายไหมเปิดประตูเตรียมจะก้าวลงจากรถของชายหนุ่ม แต่ทันที
“เดี๋ยว” ภาคิมฉวยมือของสายไหมไว้
“ คะ” สายไหนหันมองเขาอย่าง งงๆ
“ ขอมือถือหน่อย”
ภาคิมยื่นมืออีกข้างแบอยู่ตรงหน้าสายไหม เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีทีท่าจะไหวติง เขาจึงถือวิสาสะล่วงเข้าไปในกระเป๋าถือของเธอหยิบมือถือของสายไหมออกมา กด อะไรบางอย่าง แล้วมือถือของภาคิมก็ดังขึ้น และเขาก็ยัดมันกลับไปในกระเป๋าเช่นเดิม
สายไหมนิ่งเช่นเคย จนภาคิมพูดออกมา
“ถ้าไม่รีบลงจากรถ อย่าเสียใจภายหลังน่ะ”
. นั้นแหละ สติสัมปชัญญะของสายไหมถึงกลับมา เธอรีบลงจากรถของภาคิม รีบกึ่งเดิน กึ่งวิ่ง เข้าไปในบ้านของตนอย่างรวดเร็ว
ถาพของสายไหมทำให้เขายิ้มออกมาคนเดียว
@()@เ้านายเขาป่วยแน่เลย ตายแล้วววว
ลูกน้องของภาคิมตาโตเท่าไข่ห่าน เมื่อมองเห็นชายหนุ่มยิ้ม แถมยังยิ้มคนเดียว
475
