“ค่ะคุณธนาฉันจะท่องให้ขึ้นใจค่ะ”หญิงสาวยังคงก้มหน้าตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนอิงอรสังเกตเห็น
“พี่ดาคะ เดี๋ยวเย็นๆ ถ้ากลับมาเร็วอิงพาไปปั่นจักรยานเล่นนะคะเราจะได้คุยกันแบบส่วนตัวบ้าง” อิงอรแตะเบาๆ ที่แขนคนที่กำลังก้มหน้า
“ค่ะอิง”
“ตามสบายครับคุณอิงนอกเวลางานไปไหนผมไม่ว่าเวลางานต้องเต็มที่ครับ” ธนาพูดจบก็หันไปพูดกับป้าอุ่นก่อนจะลุกเดินขึ้นไปชั้นสอง
“ตอนเที่ยงผมอยากทานอะไรแปลกๆขอเป็อาหารอีสานนะป้า”
“ค่ะคุณธนา”หญิงสูงวัยรีบตอบก่อนจะหันไปดูเด็กน้อยทานข้าวต้มต่อ
ธนาเอนหลังลงที่โซฟาห้องทำงานเล็กของเขาชายหนุ่มหลับตาทบทวนการกระทำของตัวเองที่ผ่านมาหลายๆเดือน
‘เราหาเื่ยัยพีระดาทุกวันเพื่ออะไรกัน’หลายครั้งที่เขามักจะพยายามหาเื่คุยหาเื่ทะเลาะแม้แต่เื่เล็กน้อยก็ตามบางครั้งเขาเองยังสับสนกับตัวเองว่าทำไปทำไมกันบางครั้งก็ทำร้ายความรู้สึกของหญิงสาวแบบตั้งใจบางครั้งก็ไม่ได้ตั้งใจแต่ก็ทำให้หญิงสาวเสียความรู้สึกบ่อยครั้งฐานะแบบเขาไม่จำเป็ต้องไปตอแยผู้หญิงที่เป็เพียงลูกจ้างของตัวเองแถมเป็พี่เลี้ยงของลูกสาวเขาอีกชายหนุ่มหลับตานึกย้อนถึงวันแรกที่เกิดเื่ก่อนจะยิ้มคนเดียว
สถาปัตย์กับอิงอรออกไปทำธุระข้างนอกและกลับมาค่อนข้างเร็วกว่าที่คิดเมื่อจัดแจงเปลี่ยนชุดเพื่อไปปั่นจักรยานเล่นหญิงสาวก็รีบมาชวนพีระดาทันที
“พี่ดา อิงแต่งตัวเสร็จแล้วไปกันหรือยังคะเดี๋ยวมืดก่อนวันนี้อากาศดีมากค่ะ”
“ค่ะอิงพี่ไปชุดนี้ได้ไหม” พีระดามองชุดที่ตัวเองสวมพร้อมกับหัวเราะ
“ยีนส์ขาสั้นขาดๆแบบนี้ก็ปั่นจักรยานง่ายดีนะคะพี่ดา” อิงอรพูดพร้อมกับยิ้ม
“งั้นไปได้เลยค่ะ ี้เีเปลี่ยนชุด”พีระดาวางโทรศัพท์มือถือไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะรวบผมเป็หางม้าแบบง่ายๆ
“น่ารักมาค่ะพี่ดาแต่งแบบนี้ดูเด็กกว่าอิงซะอีก” คนชมยิ้มจนเผยให้เห็นฟันเกือบทุกซี่จนคนถูกชมอดยิ้มตามไม่ได้
ธนาหยุดยืนมองสองสาวที่กำลังเดินไปยังจักรยานที่จอดไว้หน้าบ้านสายตาจดจ้องมองคนที่รวบหางม้าในชุดกางเกงยีนส์ขาสั้นสีซีดแต่งขาดจนเห็นเนื้อผิวสีขาวนวลหญิงสาวแค่สวมเสื้อยืดสีขาวแบบพอดีตัวแต่ทำไมดึงดูดสายตาเขาเหลือเกิน ยิ่งเรียวขาที่ดูค่อนข้างแข็งแรงเพราะการออกกำลังกายเกือบทุกวันทำให้พีระดาดูเป็ผู้หญิงที่รักสุขภาพไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่เขาเคยพบเห็น ่ขาที่ชวนมองแม้จะไม่ใช่คนสูงอย่างอิงอรแต่ก็เข้ากับรองเท้าสวมลายฉลุสีขาวชายหนุ่มไม่ยอมละสายตาจากคนร่างบางเล็กที่กำลังก้าวเท้าอย่างรวดเร็วผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกสับสนอย่างหาคำตอบไม่ได้ ชายหนุ่มได้แต่มองตามสองสาวที่กำลังปั่นจักรยานจนลับสายตาตัวเอง
อิงอรหยุดจักรยานข้างๆ ทางที่เต็มไปด้วยดอกไม้ที่ขึ้นเองตามธรรมชาติดอกหญ้าที่ดูไร้ค่าช่างสวยงามยิ่งนักสำหรับสองสาวในตอนนี้หญิงสาวหันไปบอกคนที่กำลังหยุดรถตามตัวเองพร้อมกับชี้นิ้วไปทีู่เาที่เห็นอยู่ลิบๆ
“พี่ดา เราหยุดตรงนี้ก่อนนะ สวยดีค่ะูเาดูเหงาๆ นะคะ”
“อิง ูเาเหงาด้วยเหรอ พี่เพิ่งรู้”พีระดาหันหน้ามองไปยังูเาที่อิงอรชี้ให้ดู
“ูเาก็เหงาเป็ค่ะ มันอยู่นิ่งๆแทบไม่เคยออกไปไหนเลยค่ะพี่ดา เหมือนชีวิตอิง”
“แสดงว่าอิงเหงา?” พีระดาย้อนถามอย่างสงสัยในประโยคของเพื่อนสาวรุ่นน้อง
“มีบ้างค่ะ แต่ยังทนไหว”อิงอรถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ ก่อนจะยิ้มและหันมาถามเพื่อนสาวรุ่นพี่
“แล้วพี่ดา เหงาไหม แบบเหงาใจอะไรแบบนี้”
“พี่ไม่เหงาเท่าไหร่แต่เคยเหงาและผ่าน่นั้นมาแล้วค่ะ”พีระดายิ้มก่อนจะเหน็บปอยผมที่ถูกลมพัดมาปิดหน้าไว้ที่ข้างหู
“พี่ดาคงไม่เหงาหรอกค่ะมีแต่คนชอบพี่ดา”
“อะไรนะคะ ใครคะชอบพี่”พีระดาทำสีหน้าใเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะร่วน
“ในฟาร์มทุกคนชอบพี่ดา ใครๆก็แย่งกันเข้ามาคุย แม้แต่…”
“ใครคะอิง?” พีระดาถามพร้อมกับยิ้มมุมปาก
“คุณปัตย์ และคุณธนาไงคะ”
“พี่คุยกับคุณปัตย์แค่เื่งานค่ะคุณธนาไม่เรียกคุยค่ะเรียกจับผิดพี่มากกว่า”
“ไม่จริงค่ะคุณธนาไม่เคยตอแยผู้หญิงคนไหนในฟาร์มสักคนั้แ่ที่อิงมาทำงานที่นี่จะครบสองปีแล้วค่ะ” อิงอรพูดจบพร้อมถอนหายใจเบาๆ
“มีอะไรหรือเปล่าคะอิง บอกพี่ดาได้นะ”
“เปล่าค่ะ” คำตอบสั้นๆทำให้พีระดารู้สึกไม่สบายใจทันที
“งั้นไปต่อกันเถอะอิงตรงไหนที่จะพาพี่ไปดูอีก” พีระดารีบพูดตัดบทเื่ที่คุยเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
“ตามมาค่ะพี่ดา เดี๋ยวจะมืดเกินไป”อิงอรรีบปั่นจักรยานนำหน้าเพื่อนสาวรุ่นพี่อย่างรวดเร็ว
ธนาเดินไปมาที่หน้าบ้านจนสถาปัตย์อดสงสัยกับอาการของน้าชายไม่ได้
“น้าธนาครับมีอะไรครับ เห็นเดินไปมาอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้ว”
“สองคนนั่นไปไหนตั้งนานไม่กลับมาสักที”
“น้าธนาหมายถึงคุณดากับอิงเหรอครับ”สถาปัตย์มองหน้าธนาราวกับจับผิดอะไรบางอย่าง
“ใช่ นี่จะใกล้เวลาอาหารเย็นแล้วต้องมารออีก”
“เดี๋ยวคงมาครับเพราะอิงคงไปไม่ไกลมาก…นั่นไงมาแล้วครับ”สถาปัตย์ชี้นิ้วไปยังสองสาวที่กำลังปั่นจักรยานมาถึงพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูแสนจะจริงใจจนสถาปัตย์อดยิ้มตอบกลับไม่ได้
“สองสาวทานข้าวเลยนะครับ”สถาปัตย์ร้องบอกสองสาวที่กำลังจอดจักรยาน
“ค่ะ” เสียงตอบรับพร้อมๆกันจนธนาต้องค่อนแคะให้ทันที
“อย่าให้เ้าของฟาร์มรอครับ”ธนาพูดจบก็รีบเดินไปยังโต๊ะอาหารจนสองสาวรู้สึกผิด
“อิงขอโทษนะคะคุณธนาที่ทำให้รอ”
“ฉันก็ขอโทษค่ะ”พีระดาพูดพร้อมกับก้มหน้า
17K
