ว่าด้วยเื่ศาสตร์มืด โดยส่วนมากผู้ใช้ศาสตร์มืด จะเป็พวกชั่วร้ายใช้วิธีเบียดเบียนชีวิตผู้อื่น เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังอันยิ่งใหญ่!!แต่วัตถุประสงค์หลักในการก่อตั้งสถาบัน คือการช่วยเหลือผู้คน และนำพาอารยะธรรมมนุษย์ให้อยู่รอด!!ทั้งสองฝั่งจึงอยู่ในฐานะศตรู!! แต่ก็มีข้อยกเว้น เช่น ผู้ใช้ศาสตร์มืดที่ยังไม่มีประวัติก่ออาชญากรรมไม่ได้ทำผิดกฎของสถาบันผู้คุมส่งิญญา จะอยู่ในฐานะผู้เฝ้าระวัง!! เหมือนอย่างอังคาร ไอยรา บุรุษผู้เงียบขรึม สวมเสื้อคลุมสีดำใบหน้าส่วนบนถูกปิดไว้ ทำให้ไม่มีใครสามารถเห็นดวงตาของเขาได้เขาเป็อัจฉริยะในบรรดาเหล่าผู้ใช้ศาสตร์มืด และเขามั่นใจว่าจะไม่เดินไปบนเส้นทางที่ชั่วร้ายแน่นอน!!การเข้ามาศึกษาที่สถานศึกษาวิญญูผ่านฟ้า คือการพิสูจน์ตนเองของเขา!!หากเขาเดินไปในเส้นทางที่ชั่วร้ายภายใต้การจับตามองของระดับสูงในสถานศึกษาเขาก็จะตาย!!ไม่สามารถหนีได้เลย แต่เขายังคงมั่นใจ เพราะเขาคืออัจฉริยะ!! เพียงแค่สอบผ่านยังคงไม่ใช่จุดเริ่มต้นของเขา!? ณบ้านไม้ธรรมดาที่ล้อมรอบไปด้วยสระบัว อาจารย์ใหญ่กำลังนั่งมองเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านความมืดมิดไปอย่างเป็ธรรมชาติ ความสามารถของความมืดมิดไม่มีผลต่อเขาแม้แต่น้อย!!ซ้ำยังดูเหมือนความมืดมิดจะค่อยๆ ถูกเขาดูดซับเข้าไป!? การทดสอบที่2นี้เรียกว่า์ของเขาโดยแท้ “ แม้จะมีผู้ใช้ศาสตร์มืดที่เอาความมืดมิดมาใช้อยู่บ้าง แต่ไม่น่าจะมีใครดูดซับตรงๆ แบบนี้ได้!!ท่านอาจารย์ เราควรทำอย่างไรดี!?” อาจารย์ใหญ่ถาม ผอ.เซ ที่กำลังนั่งจิบชา อยู่ฝั่งตรงข้าม“อืม...เ้าแค่ต้องจับตาดูเขาให้ดีหน่อย ร่างกายเขาคงมีอะไรพิเศษนั่นคงเป็ความสามารถของเขา ไม่มีอะไรต้องเป็ห่วง แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเ้าต้องรับผิดชอบ!” ผอ.เซ คิดชั่วขณะแล้วจึงเอ่ยอย่างไม่ใยดี “เป็ศิษย์ได้อย่างไร!?แล้วทำไม? ไม่ให้อาจารย์พิเศษที่ท่านหามารับผิดชอบล่ะ!?”อาจารย์ใหญ่รู้สึกไม่ถูกต้อง!! ทำไมต้องเอางานทั้งหมดมาลงบนหัวเขากัน!?“เื่นี้อีกไม่นาน เ้าจะรู้เอง!!ไม่แน่เ้าอาจได้รับคำตอบั้แ่เจอเขาครั้งแรกก็ได้?” ผอ.เซ ตอบอย่างมีเลศนัย “.....!?”อาจารย์ใหญ่ “เอาล่ะดูคนอื่นกัน” ผอ.เซ โบกมือเปลี่ยนภาพเป็ผู้เข้าสอบอีกคนแม้อาจารย์ใหญ่จะยังข้องใจก็ตาม!! ช่างเถอะ!! แค่ถูกเรียกว่า หนอนหนังสือขี้เมาก็......... ? อาจารย์ใหญ่ไม่ใส่ใจอีกแล้ว เกิดอะไรขึ้น!! เขาจะหนีเป็คนแรกถ้า้าให้เขารับผิดชอบ เขารับผิดชอบแน่ แต่ต้องหาตัวเขาให้เจอเสียก่อน!?มองดูภาพที่ค่อยๆปรากฏเห็นเป็ผู้ใช้ดาบคนหนึ่ง กำลังใช้มือของเขา ฟันความมืดมิด!!ความมืดมิดที่อยู่ในสถานะ ก๊าซ!! แต่ดูเหมือนสิ่งที่เขา้าจะทำนั้นไม่ใช่ตัดให้ขาด! แต่เพื่อให้ความมืดมิดแยกออกจากกัน เพื่อให้เขามีอากาศเพียงพอที่จะเดินผ่านไปได้แต่ระยะทางไม่ใช่หนึ่งหรือสองเมตร!? ไม่น้อยกว่าร้อยเมตร!! “ศิษย์ว่าความมุ่งมั่นของเขาก็เหมาะสมต่อผู้ใช้ดาบมากเลยนะ!? เขาเองก็น่าจะ หลอมกาย ถึงขั้น 10 แล้ว! อายุก็16 แล้ว! แต่ยังไม่ยอมผ่านพิธี แรกกำเนิดและดูเหมือนเขาจะไม่ได้้าเป็อัจฉริยะสมบูรณ์ ท่านอาจารย์เข้าใจเขาหรือไม่? ”ผอ.เซ เงียบ เขาเองก็ยังเดาไม่ออกว่าเ้าเด็กนี่มาเข้าสถาบันผู้คุมส่งิญญาทำไม!?ก่อนที่จะผ่านพิธี กำเนิดใหม่ ตอนอายุ 16 ปี สิ่งที่ทุกคนสามารถพัฒนาได้ มีอยู่3 อย่าง หลอมิญญา หลอมกาย หลอมธาตุ อัจฉริยะสมบูรณ์คือคนที่หลอมทั้งสามอย่างครบถ้วน! หลอมกายาขั้น 10 หลอมิญญาขั้น 10 หลอมธาตุั้แ่ 49 ธาตุขึ้นไป และผ่านพิธี กำเนิดใหม่ก่อนอายุ 17 จะถูกเรียกว่าอัจฉริยะสมบูรณ์!! แต่ก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย!! ทรัพยากร ผู้เชี่ยวชาญ เวลา และทักษะหลอมที่ดีคือสิ่งที่ขาดไม่ได้ เมื่อผ่าน พิธีกำเนิดใหม่ ความยากในการฝึกฝนจะเพิ่มเป็ทวีคูณ!! บุคคลประเภทนี้จะไม่เข้าสถาบันพวกเขาจะถูกบ่มเพาะั้แ่เด็ก ในที่ไหนสักแห่ง!! แต่สำหรับ ผอ. เซแล้วอัจฉริยะสมบูรณ์เหรอ!? งั้นๆ !!ศิษย์ที่เขา้าไม่ใช่ศิษย์ที่สมบูรณ์แบบแต่เป็ศิษย์ที่รู้จักตัวเอง รู้ว่าตัวเองถนัดสิ่งใดและมุ่งไปยังเส้นทางนั้นด้วยสุดแรงที่มี!!
(ฮึบ) (ฮึบ) (ฮึบ) ขรรฟ้า จันเสี้ยวเด็กหนุ่มผู้กำลังใช้ความพยายาม และแรงใจเป็อย่างมากในการจะใช้มือฟาดฟันความมืดมิดออกจากกัน!!หากไม่มีกฎห้ามใช้อุปกรณ์เขาคงใช้ดาบของเขาไปแล้ว แต่ใช้มือก็แค่ลำบากกว่าเล็กน้อย!!หนอยแน่ะแค่นี้หยุดข้าไม่ได้หรอก!!! ข้าต้องคิดค้นดาบของข้าขึ้นเอง! ไม่ใช่สิ!ข้าจะต้องหาดาบของตัวเองให้พบ!? ในโลกนี้มีเพียงข้าและดาบ ดาบและข้าที่จะไม่แยกจากกัน!!ความรักนะหรือ!?ฮึ แค่ข้าพ่ายแพ้ครั้งเดียวก็จากข้าไปแล้ว!! “อ้ากกกก คิดแล้วแค้นใจนัก!!น้อง อรชรทำไมทำกับพี่ได้!? แล้วเวลาที่เราอยู่ด้วยกันล่ะ!? พี่ดูแลเ้าเป็อย่างดีมิใช่หรือ?และเ้าบอกว่าชอบ เ้าชอบข้ามาก!! แล้วทำไมล่ะ! ทำไมเ้าต้องจากข้าไป!!!?สิ่งที่ผ่านมา? ความรักที่เคยมี? มันคืออะไรกัน!?” ขรรฟ้า จันทรเสี้ยวยังคงฟาดฟันความมืดมิดต่อไป ข้างหลังเขาคือความมืดมิดที่ผสานตัวไล่เขามาทำให้เขาหยุดไม่ได้ เขาจะต้องฟันไปเรื่อยๆ หากความมืดมิดกลบเขาเขาจะไม่มีอากาศหายใจ!!
ในขณะนั้น ณ อีกตึกหนึ่ง หญิงสาวผู้สวมเสื้อผ้าปกติธรรมดาแต่ไม่สามารถกลบรัศมีสูงส่งของเธอได้ ดวงตาเปล่งปัญญาภูมิความรู้ที่ดูเหมือนจะรู้ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้า เด็กรุ่นเดียวกันหากเธอสบตาจะต้องเบือนหน้าหนีทันทีแน่นอน!? แม้ใบหน้าของเธอจะงดงามและน่ารักชวนมองก็เถอะ!!แค่การเคลื่อนไหวแต่ล่ะท่วงท่าของเธอ ก็เพียงพอที่จะทำให้คนอื่นรู้สึกด้อยค่าแล้ว!เธอยืนหลับตาสงบนิ่งอยู่หน้าทางแยกที่มีความมืดมิดปกคลุม ใช่!!เธอเพียงแค่ยืนอยู่อย่างนั้น!! “ท่านอาจารย์รู้หรือไม่เธอกำลังทำสิ่งใด!?”อาจารย์ใหญ่หลังจากที่เร่งเร้าให้ ผอ.เซรีบเปลี่ยนภาพผู้เข้าสอบ เกรงว่าความจำในอดีตจะผุดขึ้นมา!?ก็ต้องมาเจอภาพสาวน้อยคนหนึ่ง ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น!แม้เขาไม่เข้าใจแต่เขายังมีอาจารย์!!“อืม...รออีกหน่อยเถอะ เธอใกล้จะเคลื่อนไหวแล้ว” ผอ.เซกล่าวขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน แต่ก็เป็ดังนั้น! เธอลืมตาขึ้นหันไปมองเส้นทางข้างหน้า เลือกทางเดินและเข้าไปอย่างไม่ลังเล!?“เธอััความหนาแน่นของความมืดมิดได้!?” อาจารย์ใหญ่ อุทานเข้าใจ!? “อืม..ไม่เลวๆ ..” ผอ.เซ กล่าวชม แต่ไม่ทราบว่าชมใคร? “แม้ข้างในจะเป็เขาวงกตแต่หากเป็ทางตัน ความมืดมิดก็จะหนาแน่นเดินต่อไม่ได้หากฝืนเกินไปก็จะหมดสติและออกจากการสอบไปแต่หากทางที่ถูกต้องแม้ความมืดมิดไม่เคลื่อนไหว แต่ความหนาแน่นเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาเธอรอจังหวะเคลื่อนไหวในตอนที่ความมืดมิดเบาบาง แสดงว่าเธอจะต้องััความหนาแน่นของความมืดมิดได้และที่สำคัญเธอจะเดินไปในทางที่ถูกต้องตลอด!! แม้แต่ อังคาร ไอยรายังไม่สามารถทำได้! สิ่งนี้แค่อัจฉริยะยังไม่เพียงพอสิ่งที่จำเป็คือความสามารถในการทำความเข้าใจ!!” อาจารย์ใหญ่อดไม่ได้ที่จะกล่าวชม“อืม..มันก็ไม่แน่เสมอไป อะไรก็เกิดขึ้นได้” ผอ.เซกล่าวขัดเมื่อเห็นศิษย์ตัวเองอารมณ์ดีแค่ไหน!? “แต่ความสามารถและความเข้าใจในอนุภาคิญญาของเธอสูงมาก สูงมากเกินกว่ารุ่นของเธอ ทั้งหมดสูงเกินไปถึงสามรุ่นด้วยซ้ำ!! เธอรู้ว่าทุกสิ่งมีอนุภาคิญญา แม้แต่ก้อนหินก็มีอนุภาคิญญา!เธอทั้งเข้าใจมัน! และััถึงมันได้!” ถึงกระนั้น ผอ.เซก็ยังไม่วายที่จะกล่าวชมเช่นกัน แต่ตอนนี้อาจารย์ใหญ่กำลังทำหน้าหนักใจ อะไรบางอย่าง!?“หืม..มีอะไรรึ?ยู่ยี่ศิษย์รัก”!? “ศิษย์กำลังคิดว่า เธอ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเป็คนสูงศักดิ์ มาจากชาติตระกูลที่ดี ทำไมเธอถึงไม่เข้ามาในนามตระกูล?มิหนำซ้ำโดยส่วนมากตระกูลก็มีองค์ความรู้ครบครัน และจะไม่ปล่อยให้อัจฉริยะของตนเข้าสถาบัน เพราะจะทำให้ตระกูลหมดสิทธิในตัวผู้นั้นอีกต่อไป!?”อาจารย์ใหญ่กล่าวสงสัยที่มาที่ไป “เ้าไม่ต้องไปสนใจว่าทำไม!?รู้แค่ว่าเมื่อเธอเข้ามายังสถานศึกษาของเรา และเป็นักเรียนของเราแล้ว ต่อให้าาแห่งอาณาจักรก็ไม่สามารถพาเธอไปได้ ถ้าเธอ้าออกจากสถาบันยังต้องขออนุญาตข้า!!” ผอ.เซ ประกาศกร้าวถึงความยิ่งใหญ่ของตน!!อาจารย์ใหญ่ได้ยินดังนั้นก็แอบถอนหายใจ แสดงว่าเื่นี้จะลงบนหัวอาจารย์ข้าไม่เกี่ยวแล้วหนึ่ง!! “เอาล่ะ...มาดูอัจฉริยะตัวน้อยคนสุดท้ายกันเถอะ” ผอ.เซโบกมืออีกครา “อ๊ะ!! แต่เราพึ่งดูไปสามคน มิใช่หรือ!?”อาจารย์ใหญ่รู้สึกไม่ถูกต้อง!! มันต้องเหลือสองคนสิ!?“อ่า...อีกคนเ้าไม่จำเป็ต้องดูหรอก! ป่านนี้เธอคงจะสอบเสร็จไปแล้วล่ะ!! ฮ่า ๆ ๆก็เธอมันสุดยอดอัจฉริยะนี่น่า” ความจริงอาจารย์ใหญ่อยากจะแย้งว่า ถ้ารู้อยู่แล้ว ทำไม? ไม่ดูเป็คนแรกอยู่หรอกแต่ตอนนี้เขากำลังใกับภาพที่เห็น!!
ก่อนหน้านั้น...เด็กหนุ่ม ฮาอิน ที่ใช้ความคิดหัวแทบแตก ว่าจะผ่านไปได้อย่างไร? เขาทำอะไรได้บ้าง?โชคดีที่เขาคิดออก!! เขาสามารถทำลายผนังเขาวงกตได้!! ถึงผนังในเขาวงกตจะแข็งอยู่บ้างแต่เขายังทำลายได้ เขาแค่ต้องพังมันไปเรื่อยๆ เพื่อหาทางเดินที่เขาผ่านได้!!รุ่นพี่มาลีแค่บอกว่าเข้ายังทางเข้า และออกยังทางออกใช่หรือไม่? ข้าไม่จำเป็ต้องเดินไปตามเส้นทางใช่หรือไม่? ข้าแค่ต้องออกไปและธูปไม่ดับใช่หรือไม่?เมื่อคิดได้เช่นนั้นจะรอช้าอยู่ใย!! แตะๆ ต่อยๆ ไม่กี่ครั้ง ก็สมารถทะลุไปยังอีกฝั่งได้เด็กหนุ่มยังคงเดินหน้าต่อไป ทำลาย ๆ และหาทางออกต่อไป~~~ “คราวหลังเ้าก็สร้างผนังให้มันแข็งแรงกว่านี้หน่อย”ผอ.เซรู้สึกว่าศิษย์ทำงานสะเพร่า เป้าหมายของการสอบคือ้ารับรู้ประสบการณ์และความสามารถในการแก้ปัญหาของผู้เข้าทดสอบ หากผนังเขาวงกตอ่อนแอแบบนี้แล้วจะไปทดสอบอะไรได้!!“แต่ผนังที่ถูกสร้างขึ้น หากผู้ที่ไม่ผ่าน แรกกำเนิดใหม่ไปััจะโดนโจมตีทางจิตอยู่แล้วมิใช่หรือ!?” อาจารย์ใหญ่รู้สึกไม่ถูกต้องอีกครั้งที่เอาความผิดพลาดมาลงที่เขา!! “อืม..ดูเหมือนการโจมตีทางจิตจากผนังจะไม่สามารถทำอะไรเขาได้คราวหลังเ้าก็ทำผนังให้หนาหน่อยแล้วกัน” ผอ.เซ ยังคงกล่าวเสียงเข้ม!! “อ๊ะ!!ข้างหน้านั้นมัน!?...ห้องเก็บแก่นความมืดมิด” อาจารย์ใหญ่ใอีกครั้ง!!เมื่อเด็กหนุ่มกำลังทำลายผนัง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ผนังทางเดินแต่เป็ผนังห้องเก็บแก่นความมืดมิด!? แก่นความมืดมิดได้มาจากการสังหารความมืดมิดที่มีพลังอำนาจที่ตั้งไว้ที่ใจกลางเขาวงกตก็เพื่อใช้ในการควบคุมความมืดมิด หากผู้เข้าทดสอบใดหมดสติก็จะสั่งให้ความมืดมิดแยกออกจากกันทันที แต่ปัญหาก็คือ บริเวณแก่นความมืดมิดมียันต์ควบคุมและยันต์ป้องกันจารึกไว้อยู่!!เพื่อไม่ให้ความมืดมิดเข้าไปหลอมรวมกับแก่น หากมีสิ่งใดลุกล้ำจะถูกโจมตีทันที!!และมันก็ไม่มีปัญหาอะไร!? เพราะห้องที่ใช้เก็บแก่นความมืดมิด ไม่มีทางเข้าผนังก็โจมตีทางจิตรุนแรงกว่าที่อื่น ความมืดมิดอาจแทรกซึมเข้าไปได้แต่ผู้ทดสอบเป็ไปไม่ได้!! แต่ใครจะคาดคิดได้ว่าวันหนึ่ง! จะมีอัจฉริยะคนหนึ่ง!ไม่สนใจการโจมตีทางจิต! พังมันเข้าไป!! “อา...อาจารย์!!?” อาจารย์ใหญ่กังวลว่าการโจมตีจะทำให้อัจฉริยะตายได้!!เพราะยันต์ป้องกันที่จารึกไว้นั้นมีการโจมตีทางกายภาพรวมอยู่ด้วย!! แต่เขาไม่รู้จะทำอย่างไร!?ผอ.เซ ยกมือส่งสัญญาณให้อาจารย์ใหญ่เงียบลง สายตาเขายังจับจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มตาไม่กระพริบ!! (ตูม)เสียงผนังเขาวงกตพังลง “ฟู้ววว เจ็บมือชะมัด!!ทำไมตรงนี้ถึงได้แข็งกว่าตรงอื่นกัน!?” ฮาอินเดินผ่านช่องผนังที่เป็ผลงานชิ้นเอกของเขาสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาใอยู่บ้าง!? มันไม่เหมือนที่อื่นที่เขาทำลายไป!!มีอะไรอยู่ด้วย!? ฮาอิน เห็นว่านี่ไม่ใช่ทางเดินแต่มันคือห้องสี่เหลี่ยมขนาด 4เมตรเท่ากันทุกด้าน!! บนพื้นห้องจารึกไว้ด้วยยันต์อะไรสักอย่าง!? ตรงกลางห้องมีหินบางอย่างตั้งอยู่!!และดูเหมือนจะตั้งอยู่ ณ ที่เป็หัวใจหลักของยันต์ด้วยเช่นกัน เพราะฉะนั้นสันนิษฐานได้ว่าหินก้อนนี้มีค่า!! ถ้าเขาหยิบไปคงจะไม่เป็ไรกระมัง!?ไม่แน่หินก้อนนี้อาจจะเป็เคล็ดลับในการผ่านบททดสอบก็ได้ไม่ใช่หรือ!? ใช่!!ไม่ว่าจะเป็ยังไงข้าก็ต้องเก็บมันไว้ก่อน!! ฮาอิน ค่อยๆเดินเข้าไปหาหินก้อนนั้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางการเฝ้ามองของ อาจารย์ใหญ่และผอ.เซ!! หนึ่งก้าว!!.....สองก้าว!!.....สามก้าว!!.....กึก!!ฮาอินหยุดเดินเพราะเขามาถึงตำแหน่งที่หินตั้งอยู่แล้ว!?!?“ท่านอาจารย์ทำไมยันต์ป้องกันไม่ทำงาน!? เื่นี้ศิษย์ว่าไม่น่าใช่ความพลาดของยันต์แน่นอน!!ยันต์ป้องกันทุกห้องใช้ได้ ร้อยเปอร์เซ็นต์” อาจารย์ใหญ่ใ!! ที่เห็น ฮาอิน เดินเข้าไปจนถึงก้อนหินนั่นแล้ว แต่ยันต์ป้องกันไม่ตอบสนองเลย!? “อืม...ยันต์ป้องกันไม่ทำงานเพราะไม่สามารถตรวจพบการมีอยู่ของเขาได้” ผอ.เซตอบ "ทำไมถึงเป็เช่นนั้น”!!?อาจารย์ใหญ่ยิ่งสงสัยหนักมาก!? “เมื่อเช้าข้าััความพิเศษของิญญาได้เพียง4คนอีกคนหนึ่งข้าััได้เพียงบางอย่างที่คลุมเครือ!?ไม่น่าจะจะเป็ผลของทักษะเพราะเขายังไม่เคยหลอมิญญา แต่เป็ความพิเศษของิญญา น่าจะต้องใช้ยันต์ ป้องกันขั้นปรมจารย์ขึ้นไป!!ถึงจะจับการคงอยู่ของเขาได้”?ผอ.เซ วิเคราะห์ "แต่ข้อมูลบอกว่าเขามีิญญาผู้ช่วยแล้ว....หากเขาไม่เคยหลอมิญญาจะทำให้ิญญาติดตามได้อบ่างไร!?" อาจารย์ใหญ่ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก!? "อืม...คงเป็ิญญาตาบอดที่ใหนสักแห่งละมั้ง!?" ผอ.เซ คิดได้เพียงอย่างนี้เท่านั้น!! ".......!?" อาจารใหญ่
ณ ต้นไม้ต้นหนึ่งที่ทางเข้าสถานศึกษา "ฮัชชิ่วววว" !!!"หืม..เป็อะไรเหรอพินนี่!?" "ไม่รู้สิ!?คงเป็หวัดมั้ง!?" "เ้าเป็หวัดได้ด้วยเหรอพินนี่!?" (แคร็ก..)!? "อ้าาาา...พานน่า!!อย่าเคี้ยวลูกอมหวานเล่นสิ!!" "ก็เคี้ยวมันอร่อยกว่านี่น่า?" "แต่มันทำให้หมดเร็วนะ!! พอหมดเ้าก็มาเอาของข้าไปอีก!?" "ไม่ได้หรอ?" "มันก็...? อ้าาา...มันก็ไม่ได้อยู่แล้วสิ!?"
ฮาอิน หลังจากที่หยิบหินขึ้นมาแล้วพิจารณาดู มันมีลักษณะหมือนไม้ที่กลายเป็หินแต่สีของมันเหมือนแก้ว!!? ขนาดประมาณกำปั้นเด็กและเหมือนเห็นมีอักขระหรือยันต์อะไรบางอย่างเล็กมาก ลอยวนเวียนอยู่ที่ใจกลาง แม้ฮาอิน ไม่รู้ว่ามันเอาไปทำอะไรได้บ้าง? แต่ ฮาอิน ไม่รู้สึกถึงอันตรายจากมัน!!เขาจึงโยนเข้าไปเก็บไว้ในย่ามเก่าๆ ของเขา ดีกว่าไม่ได้อะไร!! “อาจารย์เด็กนั่นเอาแก่นความมืดมิดไปแล้ว”!!“อืมช่างเถอะ แค่อันเดียว!! มันไม่ได้มีค่ามากมายอะไร”!?("......!?") อาจารย์ใหญ่
969
![ไอซ์สโนว์ สาวพลังหิมะ [รีไรท์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618583676_15338361.webp)
