หลังจากที่ริก้า และดนัย เสร็จจากบนเวที ทั้งสองก็ลงมาข้างล่างยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะเข้าห้องเปลี่ยนชุด กองทัพนักข่าวสายบันเทิงก็กรูเข้ามาหาคนทั่งคู่…..
"เอ่อ….สวัสดีค่ะน้องริก้าและน้องดนัยนะคะ…วันนี้มารับงานด้วยกันได้อย่างไรค่ะ…"
"เอ่อ…บังเอิญนะค่ะ…." ริก้าตอบไปยิ้มนิดๆ
"เอ่อ…ใช่ครับบังเอิญนะครับ...." คุยคงว่างตรงกันพอดีนะครับ
"ไม่ใช่ว่ากลับมากิ๊กกันน่ะค่ะ.." นักข่าวช่องหนึ่งถามไปยิ้มไป แล้วไมค์ทุกอันก็จ่อไปที่คนทั้งสอง
“เอ่อ….ไม่ใช่ค่ะ…ไม่ใช่ั้แ่แรกแล้วค่ะ..” ริก้าตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“เอ่อใช่ครับ…เราเป็เพื่อนกัน เป็พี่เป็น้องกันครับตอนนี้….” ดนัย ตอบไปอมยิ้มไปสลับกับมองหน้าสาวสวย ตาหวานเยิ้ม.
“แสดงว่าอนาคตไม่แน่ใช่ริเปล่าค่ะ ฮ่าๆ …อือ” นักข่าวบันเทิงอีกช่องหนึ่งถามจี้อีก
ริก้ายิ้มเจื่อนๆ …ถามอ่ะไรมากมายนิ…หล่อนอยากไปเปลี่ยนผ้าแล้ว…รู้สึกเย็นะเืยังไงบอกไม่ถูก…..
“แต่ทั้งคู่เหมาะสมกันมากเลยนะคะ” เออใช่ๆ ๆ ….นักข่าวคนเดิมก็ชงเื่ขึ้นไปอีก แล้วเสียงสนับสนุนจากนักข่าวหลายๆ คน ก็ดังขึ้น ไปอีก”
*** "ผมเห็นว่า จะไม่น่าจะเหมาะ หน่ะครับ…เพราะน้องริก้า นั้นมีเ้าของแล้ว…" .นักข่าวทุกคนหันหลังกลับไปยังเสียงเข้มนั้น ก็พบกับชายหนุ่มร่างสูง หล่อคมเข้ม แววตาดุ มองมายังดาราที่พวกเขากำลังสัมภาษณ์อยู่….ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทหรู สีเทาเข้ม…กำลังเดินตามบอร์ดี้การ์ดมาทาง น้องริก้า และคุณดนัย……
*** "พี่อาลัล,,,,." .ริก้าใ เรียกชื่อเขาออกมาเบาๆ หล่อนอึ้งกับคำพูดเขา แล้วก็ใที่เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ก็เขาประชุมอยู่เมืองนอกไม่ใช่หรือ…แล้วนี่มาประเทศไทยตอนไหน…แล้วที่สำคัญรู้ได้ยังไงว่าหล่อนมาทำงานที่นี่…แล้วดูจากสายตาคมที่มองมายังหล่อน สีหน้าเรียบเงียบขรึมก็จริง แต่ดูแววตา…น่ากลัวจัง......
ดนัย เหลือบมองเห็น อาลัล ก็หน้าเจื่อนขึ้นมา เขามาที่นี่แล้วพูดแบบนี้..หมายความว่าเขากับน้องริก้า กำลังคบกันอยู่รึไง……ดนัยไม่กล้ามองหน้าเขา เพราะผู้ชายคนที่กำลังเดินมานี่แหล่ะ ที่เป็เ้าหนี้เขา บ่อนคาซิโนที่เขาไปเล่นก็ของแกรนด์เดร์สัน กรุ๊ป รถที่เขาจำนำเอาไว้หลายคันแล้ว ยังไม่มีปัญญาไปไถ่เลย….ดนัยได้แต่งุดหน้ายืนนิ่ง…
ริก้า…ยังยืนมองอาลัลนิ่ง งงที่เขามาปรากฏกายที่นี่,,,สายตาหล่อนยังไม่ละไปจากหน้าคมเข้มของเขา “กลับไปเธอโดนดีแน่ริก้า” อาลัลก้มหน้ากระซิบข้างหูขาวหล่อน หลังจากที่เขานำเสื้อสูทคลุมร่างแน่งน้อยข้างกายเขา… “ผมขอตัวก่อนนะครับ,,,,, มีเื่จะต้องเคลียร์” อาลัล บอกนักข่าวก่อนที่จะเดินจูงแขนเรียว กึ่งลากหล่อนให้เดินตามเขาไปยังรถยนต์ส่วนตัวที่จอดไว้บริเวณลานจอดรถ….. เควิ่น ไม่ได้ไปกับเขาด้วย เพราะจะต้องเคลียร์นักข่าวแล้วก็เข้าไปเอาของใช้ของริก้า กลับไปให้เขา….
ก่อนจะถึงรถยนต์ของเขา สาวน้อยข้างหลังเขาก็เกิดอาการขัดขืนขึ้นมา ไม่ยอมเดินแล้วก็พยายามแกะมือหนาออกจากแขนแกร่งของเขา…อาลัล หันไปมองกิริยาของหล่อนแล้วส่งสายตาดุๆ มายังหล่อน….. “ทำไมริก้า ผัวแตะนิดแตะหน่อยทำมาสะดีดสะดิ้ง…” ชายหนุ่มหันกลับมาว่าหล่อนเสียงเข้ม พร้อมส่งแววตากร้าวมายังหล่อน…..
“ก็พี่อาลัล บีบแขนริก้าแรง ริก้าเจ็บนี่คะ..แล้วนี่จะพาริก้าไปไหนคะ…ริก้ามีงานต่อน่ะ” หญิงสาวบอกชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาหวาดๆ พูดไปมือเรียวก็แกะมือหนาไปด้วย ทำไมมือเหนียวจังนะ… แกะเท่าไรมันก็ไม่ยอมออก….
ไม่ต้องทำแล้วงาน เรามีเื่จะต้องเคลียร์กัน…บอกเลยว่ายาว…” ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่คำหลังมียกยิ้มมุมปากด้วย…ริก้าไม่มีอะไรจะต้องเคลียร์กับพี่อาลัลนี่ค่ะ..ปล่อยแขนริก้าเดี๋ยวนี้นะ…หล่อนะโบอกเขาไป เพราะหมั่นไส้เขา….เขาจะเคลียร์อะไรกัน…เธอเองนี่สิจะต้องเคลียกับเขาเื่ยายริก้า,,,,แต่นี่อะไร,,,,ทำเหมือนตัวเธอทำอะไรผิดเลย,,,ทั้งๆ ที่เป็เขาต่างหากหล่ะ…..
"อุ้ยย…ว้ายยย” ริก้าร้องเสียงหลง ใที่อยู่ๆ เขาก็ตวัดร่างบางของหล่อนขึ้นไปอุ้มไว้แนบอก…และที่ยิ่งใมากกว่านั้น…ที่นี่เป็ห้างดังนะ….คนมองกันหมดแล้ว…ชายหนุ่มยังทำหน้าตาย แล้วหันให้ไปยิ้มกับผู้คนที่มองมา "เอ่อ....เมียผมเจ็บขานะครับ....อ้อนให้ผมอุ้ม…... " เขาแสร้งบอกไป
“นี่พี่อาลัล ปล่อยริก้าลงเดี๋ยวนี้น่ะ…ริก้าอายเขา” หล่อนเค้นเสียงบอกเขาเบาๆ
“จะปล่อยลงไปให้ไอ้หนุ่มๆ มันมองขารึไง,,,ดูสิ ..เสื้อสูทพี่มันปิดได้แค่แก้มก้นของเธอเองนะ….แล้วอีกอย่าง…อย่าดิ้น…อย่าดื้อ เดี๋ยวพี่ก็จูบโชว์คนอื่นแม่งเลยนิ” ชายหนุ่มก้มมองนางร้ายแสนสวยของเขา โดยส่งแววตาดุๆ เพื่อปรามความดื้อรั้นของหล่อน ….เพราะเขา้าไปจากลานจอดรถนี้ให้เร็วที่สุด
….ภายในรถยนต์คันหรู มีแต่ความเงียบ เมื่อร่างหนาเหยียบคันเร่งด้วยความเร็วมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ของเขา ส่วนสาวน้อยก็เงียบ เพราะไม่อยากจะพูดกับผู้ชายขี้โกหก ผู้ชายร้ายกาจ เ้าเล่ห์คนนี้ด้วย…เขาไปต่างประเทศสองสัปดาห์…แล้วสองสัปดาห์ที่ไม่ได้คุยกัน เธอร้อนใจนอนไม่ค่อยหลับ แต่เขานี่สิ…นัดเจอกับยายริก้า แล้วก็กินข้าวกัน หลังจากนั้นแอบไปกินกันต่ออีกแยะๆ เชอะ….หญิงสาวไม่อยากมองหน้าเขาจึงหันหน้ามองออกไปนอกกระจกรถ….
…เวลานี้รถกำลังติดมากๆ เลย…เมื่อไรจะถึงบ้านเขาสักทีวะ…อยากจะสั่งสอนแม่สาวน้อยข้างๆ เขาเต็มแก่แล้ว….ดูสิ ยังไม่รู้ตัวเองอีกว่าผิดอะไร ทำมาอวดดี ไม่สนใจที่จะพูดกับเขา หรือง้อเขา ถามเขาสักคำก็ได้ ไม่เจอกันตั้งเกือบสองอาทิตย์ หล่อนนี่ดื้อจริงๆ ห้ามอะไรไม่เคยฟัง นี่ยังขัดคำสั่งเขาไปรับงานเดินแบบชุดว่ายน้ำ…ดูสิผิวขาวนวลเนียนขนาดเนี้ย…ใครเห็นเป็ต้องอยากที่จะแตะต้องมัน…เขาเองก็เหมือนกัน…จะออดใจไม่ไหวแล้วนะเนียะ….อาลัลแอบลอบชำเรืองมองต้นขาเรียวที่โพล่พ้นรอยแยกของสูทออกมา…..
เขาตัดสินใจหักพวงมาลัยรถ เพื่อมุ่งไปยังเส้นทางเบี่ยงอีกเส้นนึงที่ไม่ค่อยมีรถสัญจรไปมามากนัก น้อยคนที่จะรู้ว่าเส้นนี้สามารถทะลุผ่านเข้าถนนสายหลักที่จะกลับไปบ้านของเขา….แต่เขาเคยพาริก้าผ่ายมาแล้ว…..ระหว่างทางจะมีไฟทางห่างๆ กัน มีต้นไม้ใหญ่สองข้างทาง….รถวิ่งน้อยมาก ยิ่งถ้าเป็่ค่ำนี้แล้ว บางครั้งแทบจะไม่มีคน…..
…เอี๊ยดดดด!!! เสียงล้อรถยนต์หรูหยุด รถกะทันหัน…ว้ายยย..!! ทำให้สาวน้อยเบาะข้างๆ เขา ใหันมามองหน้าเขาทันที่ หลังจากที่หล่อนกระเด็นไปข้างหน้าเล็กน้อย…. “นี่พี่อาลัล…เดี๋ยวรถคว่ำขึ้นมาจะทำยังไงค่ะ..ฮ๊ะ” คำพูดที่ออกมาจากปากหล่อน หลังจากเสียงกรีสเงียบลง… มันถูกพ่นออกมาด้วยอารมณ์โมโห..
"ก็ไม่ยังไง…จะตายไปด้วยกันนี่แหล่ะ…. " อาลัล ตอบแบยียวนกวนประสาท
" พี่จะบ้าเหรอ ริก้าไม่ตายด้วยหรอก ริก้ายังมีคุณยายที่เป็ห่วงอยู่นะ…." .หล่อนต่อว่าเขาออกมาอีก
“แล้วพี่หล่ะ ริก้าไม่เป็ห่วงบ้างเหรอ….” อาลัลชะโงกหน้าหล่อนั้น มาถามหล่อนไกล้ๆ
“จะห่วงทำไมกัน มีคนเป็ห่วงตั้งเยอะ” หล่อนตอบกลับเขาไป พร้อมกับเตรียมจะสะบัดหน้าหนีเขา,,,. . “เอ๊ะ…ปล่อยริก้าเลยลงนะ…” หญิงสาวตีเขาแรงๆ ตรงต้นแขน พร้อมกับออกแรงผลักอกเขา …หล่อนไม่อยากนั่งบนตักเขานี่ หล่อนโกรธเขาอยู่ไม่อยากคุยด้วย ไม่อยากให้เขามาถูกตัวหล่อน…แล้วนี่อ่ะไรกัน…ดึงหล่อนมานั่งตักเขาอีกแล้ว ทีนี้หล่อนจะขยับไปไหนได้ ข้างซ้ายหล่อนก็ติดพวงมาลัย ด้านหลังก็ติดประตูรถฝั่งคนขับ ข้างลำตัวหล่อนนี่อีก…หน้าอกแกร่งของเขาเต็มๆ …
“พี่ไม่ปล่อย เราจะทำไม…แล้วที่บอกว่ามีคนห่วงตั้งเยอะ เราพูดถึงใคร….” อาลัลถามด้วยความสงสัย “ก็ยายนางแบบสะโพกั์งัย….ตามติดกันตลอดเลยนี่” หญิงสาวหลับหูหลับตาะโใส่หน้าเขา…. ก็เธอโมโหผู้ชายเ้าชู้นี่ ไม่รู้จักอิ่ม ไม่รู้จักพอ…หล่อนเกลียดผู้ชายนิสัยแบบนี้ที่สุด….
“พี่ไม่ได้ยุ่งกับ เคที่นานแล้ว ั้แ่มีเรา พี่พูดเท่าไรเราก็ไม่เชื่อพี่…” อาลัลพยายามจะอธิบายเื่ราวต่างๆ ระหว่างเขากับเคที่ “เลิกยุ่งอ่ะไรกัน ก็มีรูปไปกินข้าวกัน แล้วไปกินอะไรกันต่ออีกก็ไม่รู้…” ริก้าตัดพ้อเขา…..
“ริก้าไม่ชอบใช้ผู้ชายร่วมกับใครน่ะ…ถ้าพี่อาลัลอยากคบผู้หญิงหลายๆ คนก็ได้ ก็ไม่ต้องมายุ่งกับริก้าอีก…” หญิงสาวกลั้นใจพูดใส่เขาไป ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวนิ่งเงียบไม่มีคำตอบ…. “พี่ไม่ปล่อยให้ริก้าไปยุ่งกับใครหน้าไหนหรอก แล้วถ้าใครหน้าไหนมายุ่งกับริก้า พี่จะเป่ากะบาลมันทิ้ง” แววตาชายหนุ่มดูนิ่งและสีหน้าดูจริงจังมาก…. “คนใจร้าย ทีตัวพี่อาลัล เองยังทำได้เลย ริก้าก็จะเปิดโอกาสให้ตัวเองบ้าง คอยดูนะ” หญิงสาวพูดออกไปอย่างน้อยใจ….คอยดูหล่อนบ้างก็แล้วกัน เขาไปยุ่งกับสาวอื่นไม่เห็นแคร์หล่อนเลยสักนิด หญิงสาวนึกน้อยใจ ….>>>>
161K
