ตอนที่2ชายผู้ซ่อนตัวอยู่ในห้อง
“น่าสนใจ!น่าสนใจ!”
หลี่หวงเพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกได้โลกใบนี้น่าสนใจกว่าที่คิดไว้มากแฮะ!แต่ยังไม่ทันไรจู่ๆก็มีเสียงกุกกักดังขึ้นภายในห้อง คล้ายกับว่านางมิได้อยู่ในห้องเพียงลำพังคนเดียว!
“นั่นใคร!”
สายตาของนางกวาดไปโดยรอบสำรวจทั่วทุกมุมห้องประดุจคมกระบี่สาดประกายคมกริบ
“อย่าปั้นสายตาน่ากลัวเฉกเช่นนั้นเลยข้าก็แค่ชายผู้หนึ่งที่เดินผ่านมาทางนี้ก็เท่านั้นเองแต่ทว่ากลับบังเอิญได้เห็นภาพฉากสนุกๆเข้าเสียแล้ว...”
ระหว่างได้ยินสุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้นหลี่หวงพลันรู้สึกร้อนผ่าวที่ข้างใบหูเล็กน้อย
จากนั้นนางยังคงได้ยินเสียงกระซิบทุ้มต่ำดังขึ้นต่อช่างเป็เสียงของบุรุษที่ทรงเสน่ห์อะไรเพียงนี้
“ข้าไม่เคยนึกไม่เคยฝันเลยว่าคุณหนูใหญ่ผู้งดงามแห่งตระกูลจวิ๋น แท้จริงแล้วกลับเป็สตรีอสรพิษดุร้ายดั่งแมงป่องเยี่ยงนี้...ช่างน่ากลัวช่างน่ากลัวยิ่งนัก...”
“ผู้งดงาม?”
หลี่หวงขมวดคิ้วขึ้นทันใดพลางคิดว่าอีกฝ่ายกล่าาวประชดประชันตนเอง
“นี่เ้าตาบอดรึไง?”
สำหรับคำเรียกสตรีอสรพิษร้ายดั่งแมงป่องนั้นหลี่หวงไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว เพราะความจริงั้แ่ก่อนที่จะทะลุมิติมาเกิดใหม่นั้นนางเองก็ถูกเรียกอะไรขานเช่นนี้จนชินอยู่แล้ว
“หึ!”
ชายหนุ่มที่เรียกตัวเองว่าเปิ่นจุนเค้นเสียงหัวเราะใส่หน้าหญิงสาวไปหนึ่งคราก่อนจะอ้าปากงับใบหูของนางอย่างแรง!
“นี่เ้า!!”
หลีหวงผุดลุกขึ้นยืนในทันใด!นางยกมือทั้งสองข้างปิดป้องใบหูของตนเองสาดสายตาจ้องมองชายหนุ่มที่หลบอยู่หลังกำแพงมิหนำซ้ำยังสวมหน้ากากครึ่งซีกด้วยสายตาขมึงทึง
เ้าบ้านี่กล้าดีขนาดงับหูของนางจริงๆ!
หนึ่งเสี้ยวความคิดเคลื่อนขยับนางโบกสะบัดฝ่ามือปรากฏเป็ดอกไม้พิษขึ้นเตรียมจู่โจมในทันใด
“เ้าเป็ผู้ใดกันแน่!?”
หลี่หวงกัดฟันกรอดหรี่สายตาลงแคบอย่างระมัดระวังตัว แม้จะไม่ทราบว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็ใครแต่ที่แน่นอนก็คือเขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!
และที่สำคัญที่สุดไม่มีผู้ใดรังแกนางได้!
“อย่ามีโทสะไปเลยสาวน้อยข้ายังไม่อยากถูกพิษแบบสาวใช้ผู้นั้น”
อีกฝ่ายก้าวย่างเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่หวงมุมปากเชิดขึ้นเป็รอยยิ้มบาง
สองมือจับข้อมือของหลี่หวงเอาไวอย่างแยบยลจนมิได้ทันระมัดระวังตัว
“หลิงฉางเจวี่ยคือชื่อของข้า”
“สาวน้อยคราหน้าค่อยพบเจอกัน”
ชายหนุ่มผู้นั้นเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้พร้อมแสยะยิ้มออกมา แล้วจึงกระโจนพุ่งออกจากห้องไปในทันที!
“ทางที่ดีอย่าได้เจอกันเสียจะดีกว่า!หาไม่แล้วข้าจะฆ่าเ้า!”
เส้นโลหิตปรากฏขึ้นบนหน้าผากของหลี่หวงจนปูดโปนชั่วแวบหนึ่งนางอยากกระโจนตามติดไปก่นด่าอีกฝ่ายต่อสักชุดหนึ่ง
เมื่อครู่ที่มันเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้มันงับใบหูของข้าอีกแล้ว!
รอก่อนเถิด...สักวันชีวิตของเ้าจะต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของข้า!
แต่หน้าตาของเ้าหล่อเหลาไม่เบาทีเดียว!
“ฮึ่ม!”
หลี่หวงสูดหายใจเข้าลึกแล้วจึงเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง
ชายหนุ่มเมื่อครู่นี้จะต้องเป็ยอดฝีมือจากที่อื่นอย่างแน่นอนเพราะในเศษเสี้ยวความทรงจำของนางนั้น จวนตระกูลจวิ๋นหาได้มียอดฝีมือเฉกเช่นนี้
จะเรียกว่ายอดฝีมือก็ไม่ถูกนัก?
เพราะอีกฝ่ายได้เห็นฤทธิ์ของดอกไม้พิษที่บานสะพรั่งในนาโนชิปสุดไฮเทคไปแล้วคงต้องรู้สึกหวั่นเกรงกันบ้างล่ะ
เมื่อคิดได้เช่นนั้นหลี่หวงก็รู้สึกมีความสุขขึ้นในทันที
“ชาติที่แล้วข้าตายเพราะพิษมาชาตินี้ข้าเกิดมาพร้อมกับพิษ ทั้งหมดคงเป็พรมลิขิตระหว่างข้าและพิษสินะอ่า...ข้ายิ่งรักเ้าเข้าไปใหญ่ พิษสุดที่รักของข้า...”
ในชีวิตก่อนหน้าของนางนางไม่เคยมีความปรารถนาใดอื่นเลย แต่กลับหลงใหลในพิษยิ่งกว่าข้าวสามมื้อเสียอีก!
เพื่อคิดค้นวัคซีนกดภูมิพิษและสกัดพิษนำไปพัฒนาให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นนางจึงตัดสินใจฝังนาโนชิปที่สามารถสร้างห้วงมิติโลกนาโนขึ้นมาได้ไว้ในสมองของตนเอง!
ก็อย่างว่านั่นมันศตวรรษที่ 22แล้ว! เทคโนโลยีในยุคนั้นค่อนข้างก้าวไกลเป็อย่างมาก!
แต่เพราะนางคิดเช่นนั้นและหวังพึ่งพาพลังแห่งเทคโนโลยีมากจนเกินไปจึงได้มองข้ามความเสี่ยงกระทั่งต้องเสียชีวิตลงในที่สุด
แต่ไม่เป็ไร!แม้ว่าในยุคที่เคยอยู่ตัวนางจะตายลงไปแล้วแต่นางก็ยังสามารถศึกษาค้นคว้าเื่พิษต่อได้ในยุคสมัยนี้โดยอาศัยตัวตนใหม่!
“อย่างไรก็ช่างเถิดเพื่อศึกษาพิษที่ยังไม่รู้จักอีกมากมายบนโลกใบนี้ ข้าจำเป็ต้องแข็งแกร่งขึ้น”
หลี่หวงหรี่สายตาแคบลงพลางแอบตัดสินใจกับตัวเองว่าหากตัวนางยัง้าศึกษาต่อในเส้นทางนี้ สิ่งที่จำเป็อย่างยิ่งคือความแข็งแกร่ง
“แต่ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติไป...”
หลี่หวงรับรู้ได้ถึงความไม่สบายเนื้อสบายตัวั้แ่คราแรกแล้วยามนี้สบโอกาสจึงได้ตรวจสอบร่างกายของตนเองโดยละเอียดก่อนจะพบว่าร่างนี้มีปัญหาจริงๆ
“ร่างนี้ถูกพิษร้ายกลืนกินไปเกินครึ่งหนึ่งแล้วไม่น่าแปลกใจเลยว่า ไฉนข้าจึงไม่สามารถฝึกปรือได้ไอ้คนที่วางยาพิษข้านั้นนับว่าเืเย็นไม่เบาทีเดียว”
การวางยาพิษร้ายเพื่อปิดกั้นมิให้ร่างกายสามารถแสดงศักยภาพในการบ่มเพาะพลังออกมาได้มันไม่ต่างอะไรกับการปิดกั้นมิให้ร่างกายระบายของเสียออกมาได้นั่นเอง
พิษชนิดนี้จะไม่แสดงผลออกมาในทันทีแต่จะต้องถูกเลี้ยงพิษั้แ่วัยเยาว์ ประมาณสามถึงสี่ปีจึงจะแสดงผลออกมาซึ่งในโลกที่มีแต่ยอดฝีมือเดินเต็ดเตร่ให้เห็นเป็อาจิณเช่นนี้การวางยาพิษชนิดที่ว่านี้จึงไม่ต่างอะไรกับการทำลายชีวิตของนางเลย!
หลี่หวงอดที่จะก่นด่าไม่ได้จริงๆ
“ยังดีที่ร่างนี้ได้รับฉันเข้ามาเป็คนเทคโอเวอร์ต่อเชอะ เล่นพิษกับใครไม่เล่นดันจะมาเสือกเล่นกับนักวิทยาศาสตร์สาขาพิษวิทยาอย่างฉันเชียวเหรอ?พวกแกมันโง่ยิ่งกว่าควายเผือกซะอีก!”
ทั่วทั้งใบหน้าของหลี่หวงเปี่ยมล้นไปด้วยความเกลียดชังเนื่องจากพิษชนิดนี้ถูกเลี้ยงไว้ในร่างกายของนางมานานหลายปีมิหนำซ้ำยังเป็พิษโบราณที่เธอไม่เคยรู้จักอีกด้วย ฉะนั้นในนาโนชิปของเธอจึงไม่มีสนุนไพรที่จะสามารถใช้รักษาพิษชนิดนี้ได้
แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นความหลงใหลพิษในตัวหญิงสาวให้เพิ่มมากยิ่งขึ้นไปอีก!
ชักสนุกแล้วสิ!
240
